Archive for the ‘ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ’ Category

ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑΔΙΑΜΑΝΤΗ

(Από το διήγημά του “Η Ντελησυφέρω”)

της Μαρίας Κουτούση-Σύψα, φιλολόγου

Ο Παπαδιαμάντης, βαθιά θρησκευτικός και με πλατιά γνώση της εκκλησιαστικής ζωής, μας άφησε υπέροχα χριστουγεννιάτικα διηγήματα, καθώς βέβαια και Πρωτοχρονιάτικα και Πασχαλινά. Μάλιστα κάποιοι τον επέκριναν, γιατί επέμενε τόσο πολύ σε θρησκευτικού περιεχομένου διηγήματα. Ωστόσο ο ίδιος τους απαντά: “Το επ’ εμοί ενόσω ζώ και αναπνέω και σωφρονώ, δεν θα παύσω πάντοτε ίδίως κατά τας πανεκλάμπρους ταύτας ημέρας, να υμνώ μετά λατρείας τον Χριστόν μου, να περιγράφω μετ’ έρωτος την φύσιν, να ζωγραφώ μετά στοργής τα γνήσια ελληνικά ήθη. Εάν επιλάθωμαί σου Ιερουσαλήμ, επιληθείη η δεξιά μου, κολληθείη η γλώσσα μου τω λάρυγγί μου, εάν μη σού μνησθώ”.

Μέσα σ’ αυτά τα διηγήματα, όπως εξάλλλου σ’ όλο το έργο του Παπαδιαμάντη, συναντάμε ανθρώπους απλούς, ταπεινούς, καλωσυνάτους, βασανισμένους, αλλά και αγωνιστικούς, κάποτε μάλιστα και γραφικούς, που προκαλούν τη θυμηδία στον αναγνώστη με τις παιδιάστικες σχεδόν αδυναμίες τους ή τις προλήψεις και ιδιαιτερότητές τους. Είναι και αυτές, πιστεύει ο Παπαδιαμάντης, δεμένες με τη ζωή και δεν απομακρύνουν τους ανθρώπους από την αληθινή πίστη.

Ο Παπαδιαμάντης τους βλέπει με το μάτι του ανθρώπου που ξέρει να αγαπάη τον άνθρωπο, γνωρίζει τα βάσανά του, μπορεί να διαβάση την ψυχή του. Τους βλέπει με κατανόηση, σχεδόν με τρυφερότητα, αλλά και με το μάτι του τεχνίτη. Ιδιαίτερα τον συγκινούν οι πονεμένες γυναίκες, οι χτυπημένες από τη ζωή και τον θάνατο, οι οποίες όμως δεν παύουν να αγωνίζονται, να παλεύουν γι’ αυτούς που αγαπούν, να διεκδικούν το μερίδιό τους στη ζωή, έστω κι αν κάποτε φαίνονται σκληρές, ίδιόρρυθμες ίσως και γραφικές.

Μια τέτοια γυναίκα – ηρωΐδα του διηγήματος – είναι η θειά Μαριώ η Χρήσταινα – η Ντελησυφέρω. Γυναίκα με αγωνιστικό, σχεδόν αντρικό, φρόνημα βλέπει τη ζωή σαν έναν πόλεμο, τον οποίο πρέπει να κερδίση πάση θυσία. Πολεμάει μέσα και έξω από το σπίτι της, άνδρας και γυναίκα μαζί, μάνα και πατέρας, πάππος και μάμμη, αφού οι τραγικές συγκυρίες της ζωής της την άφησαν πρώτα χήρα να μεγαλώνη τα ορφανά παιδιά της και αργότερα χαροκαμένη μάνα να μεγαλώση μέσα σε αντίξοες συνθήκες τα ορφανά εγγόνια της. Πόλεμος να επιβληθή μέσα στο σπίτι της, πόλεμος για να βρη το δίκιο της στη γειτονιά, στην αγορά, στα δημόσια γραφεία. Πόλεμος ακόμα και στην Εκκλησία… για το στασίδι της, τη θέση της, “τήν αράδα της”. Καμιά άλλη δεν επιτρέπεται να το καταλάβη. Είναι σχεδόν ιδιοκτησία της, την οποία με κάθε τρόπο πρέπει να διαφυλάξη. Εξ ου και το παρεγκώμι “Ντελησυφέρω”, που της κόλλησαν οι άλλες γυναίκες. Ποιά τολμούσε να τα βάλη μαζί της, γνωρίζοντας μάλιστα ότι είναι ικανή να δείρη ακόμη και άνδρες;

Εκείνα τα Χριστούγεννα η καμπάνα που καλούσε τους Χριστιανούς για την Ακολουθία των Χριστουγέννων χτύπησε τόσο νωρίς – βαθιά μεσάνυχτα – που βρήκε τη θεια-Μαριώ, τη Χρήσταινα – τη Ντελησυφέρω – απροετοίμαστη. Αυτή που άλλες φορές, μια ώρα πριν σημάνη η καμπάνα, ήταν στολισμένη και πανέτοιμη, για να φτάση έγκαιρα στο γυναικωνίτη και να καταλάβη το στασίδι της. Βιασύνη και αγωνία την κυρίευσε, φοβούμενη μήπως κάποια από αυτές που μια δυο φορές το χρόνο πάνε στην Εκκλησία, πιο πολύ από συνήθεια ή για να δείξουν τα στολίδια τους χρονιάρες μέρες, προλάβη και καταλάβη τη θέση της. Φουριόζα και ετοιμοπόλεμη ξεκινάει για την ακολουθία της Γέννησης Εκείνου, για τον οποίο οι άγγελοι έψαλαν το “Δόξα εν υψίστοις Θεώ και επί γης ειρήνη”. Ευτυχώς, το θαύμα έγινε εκείνα τα Χριστούγεννα και επικράτησε ειρήνη και στο διαμέρισμα των γυναικών, εφόσον το όντως καταληφθέν από κάποια νεαρή γυναίκα στασίδι, παραχωρήθηκε άμεσα στη μαχητική θεια-Μαριώ, της οποίας εξάλλου οι άγριες διαθέσεις ήταν ζωγραφισμένες στο βλοσυρό και απειλητικό βλέμμα της. Έτσι, γαλήνεψε η καρδιά της παράξενης μεν και ιδιότροπης, φιλακόλουθης δε και φιλέορτης γυναίκας, την οποία, Κύριος οίδεν, πόσο στήριξε το στασίδι εκείνο της προσευχής στα τρομερά πλήγματα που δέχτηκε στη ζωή της.

Ενώ, λοιπόν, στη χριστουγεννιάτικη Ακολουθία εξελίχθηκαν όλα ομαλά στο γυναικωνίτη, με τη Ντελησυφέρω να έχη καταλάβει αμαχητί το στασίδι της, στη συνέχεια η φιλοπαίγμων ματιά του Παπαδιαμάντη πέφτει πάνω σε δυο παράξενους γέρους, σε μια άλλη γωνιά του Ναού, το γερο-Νταραδήμο και τον καπετάν-Γιώργο, τον Κονόμο. Ο πρώτος ανήκει στην κατηγορία εκείνων των χριστιανών που κατά τη διάρκεια των ιερών ακολουθιών έχουν τη συνήθεια να προφέρουν φωναχτά τις ευχές που αναπέμπει ο ιερέας, και μάλιστα πριν απ’ αυτόν, ή να προλαβαίνουν τους ψάλτες, άλλος από υπέρμετρο ζήλο και άλλος από διάθεση επίδειξης των φωνητικών του ικανοτήτων ή της γνώσης του περιεχομένου των ιερών ακολουθιών. Ο καπετάν-Γιώργος, ο Κονόμος, πάλι ανήκει σ’ αυτούς που ενοχλούνται και αντιδρούν και καμιά φορά δημιουργούν φαιδρές καταστάσεις, μη συνάδουσες με την κατανυκτική ατμόσφαιρα του χώρου.

Ο γερο-Νταραδήμος, λοιπόν, κατά τη συνήθειά του, με δυνατή φωνή προλάβαινε και καθοδηγούσε σαν υποβολέας τον ιερέα και τους ψάλτες, ενώ ο γερο-Κονόμος μη ανεχόμενος αυτή του τη μανία στρεφόταν στους χριστιανούς που βρίσκονταν κοντά του και τον κορόϊδευε λέγοντας: “Τ’ ακούτε χριστιανοί…τ’ ακούτε και δεν ξέραμε να τον παίρναμε αποβραδίς στα σπίτια μας να μας τα πη όλα!…θά γλιτώναμε απ’ τον κόπο να ’ρθουμε στην Εκκλησία”. Όπως ήταν φυσικό, γέλιο πνιχτό ακολούθησε το σχόλιο από τους παρεστώτες χριστιανούς. Ωστόσο ο Νταραδήμος συνέχιζε να ψάλλη μεγαλοφώνως μαζί με τους ψάλτες και ο γερο-Κονόμος να σχολιάζη προκαλώντας ακούσια μειδιάματα στο εκκλησίασμα: “Τον ακούτε, βρέ παιδιά… ανόητοι που πάν και κοπιάζουν για να μάθουν ψαλτικά….δέν τον παίρνουν δάσκαλο να τους μάθη τζάμπα”. Και όταν, πριν ο ιερέας εκφωνήση “Σύ γαρ εί ο Βασιλεύς της ειρήνης…..” άρχισε ο Νταραδήμος να εκφωνή την ευχή, ο γερο-Κονόμος συγκεφαλαίωσε: “Τ’ ακούτε χριστιανοί; δύο λειτουργίες κάνουμε τώρα… πάνε και σκοτίζονται και πληρώνουν, για να γίνουν παπάδες… δεν βάζουν το Νταραδήμο, που είναι ο ίδιος και παπάς και διάκος και ψάλτης”. Απτόητοι οι δύο “αθεόφοβοι” συνεχίζουν ο καθένας το τροπάρι του ακόμα και την ώρα της θείας Κοινωνίας! Όταν και πάλι ο Νταραδήμος προηγήθηκε του ιερέως στο “Μετά φόβου Θεού πίστεως……”, ο γερο-Κονόμος γύρισε λοξά προς το μέρος του, έκανε μισό σταυρό επιλέγοντας: “Κύριε ελέησον!…. προσκυνάτε, χριστιανοί… καταδώ, κατά τον Νταραδήμο γυρίστε!”. Και προχώρησε για να λάβη το αντίδωρο.

Μετά το πέρας της ακολουθίας οι τρεις γραφικοί χριστιανοί, οι δύο γέροντες και η κυρα-Μαριώ, η Χρήσταινα – η Ντελησυφέρω – σκοτάδι ακόμα, κατευθύνονται προς τα σπίτια τους μέσα στο χιόνι και στον παγωμένο βοριά εκείνου του πρωϊνού των Χριστουγέννων. Ωστόσο οι καρδιές τους, οι απλές και ανεπιτήδευτες είναι ζεστές. Ανταλλάσσουν ευχές και ο γερο-Κονόμος, σαν να αισθανοταν κάποιες τύψεις για τα πειράγματά του προς τον αυθόρμητο Νταραδήμο, τον καλεί στο σπίτι του να του προσφέρη σούπα και λουκουμάδες, που είχε ετοιμάσει η γερόντισσά του. Η κυρα-Μαριώ προθυμοποιήθηκε να πάρη μέρος και αυτή στην ομήγυρη φέρνοντας από το σπίτι της τηγανίτες. Κοντά στη γλυκιά θαλπωρή της αναμμένης φωτιάς με την καρδιά ανάλαφρη από το χαρμόσυνο γεγονός της Γέννησης του Χριστού, απολαμβάνοντας τα λαχταριστά εδέσματα και την αρωματική και χαλαρωτική μαστίχα, ο γερο-Κονόμος δεν άντεξε να μην πειράξη – καλοπροαίρετα τώρα – για μια τελευταία φορά τον Νταραδήμο: “Θα μας πής τώρα και κανένε τροπάρι για την καλή χρονιά; Μήν εξέχασαν κανένα οι ψαλτάδες και δεν το είπαν;” Και ο απλούς τη καρδία Νταραδήμος τον αφήνει άναυδο: “Αληθινά απαράτησαν ένα Μεγαλυνάριο, δεν ξέρω πώς τους ήρθε: Και άρχισε να ψάλλη: “Μεγάλυνον ψυχή μου, την αγνήν Παρθένον, την γεννησαμένην Χριστόν τον Βασιλέα”.

Μυστήριον ξένον…..σχολιάζει ο Παπαδιαμάντης κλείνοντας το διήγημά του. Μυστήριον ξένον η γέννηση του Θεανθρώπου, μυστήριον ξένον και η ανθρώπινη ψυχή. Τα βάθη της μόνον Εκείνος που την έπλασε μπορεί να τα γνωρίζη.

http://orthodoxi-pisti.blogspot.com

Προσευχή περί διαφυλάξεως της Αγίας ημών Ορθοδόξου Εκκλησίας εξ αιρέσεων(Γέρoντος Φιλοθέου Ζερβάκου)

…Κύριε, ότε ευρίσκεσο επί της γης ως άνθρωπος, χωρίς να χωρισθής της Θεότητάς Σου, ιδρύσας επί της γης, ως άλλον Παράδεισον, δι ἡμᾶς τους ανθρώπους την Αγίαν σου Εκκλησίαν την οποίαν εστερέωσας επί την στερεάν πέτραν της Πίστεως, επί την πέτραν των Θείων Σου Εντολών, του Θείου Σου Νόμου και των Θείων προσταγμάτων Σου και ώρισας να μένη ασάλευτος μέχρι συντελείας των αιώνων και ότι «πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν αυτής» (Ματθ. ιστ´ 18). Την Εκκλησίαν Σου ταύτην Αναμάρτητε Υιέ και Λόγε Θεού του Υψίστου Γλυκύτατε Ιησού, ότε κατά την ημέραν της από γης εις Ουρανούς ανόδου Σου από του Όρους των Ελαιών, αφού επλήρωσας πάσαν οικονομία και τα επί γης ήνωσας τοις Ουρανίοις, παρέδωκας τοις Αγίοις Σου Αποστόλοις με εντολήν να την φυλάξουν καθαράν, αμόλυντον, να την στερεώσουν και την κρατύνουν εις τον τετραπέρατον κόσμον.

Οι Άγιοι Απόστολοι, συμφώνως τη εντολή την οποίαν έλαβον, στερέωσαν, εκράτυναν και διεφύλαξαν την Αγίαν Εκκλησίαν. Ωσαύτως και οι τούτων Διάδοχοι και οι μετά τούτους Άγιοι Θεοφόροι Πατέρες και Διδάσκαλοι της Εκκλησίας οι τας επτά Αγίας Οικουμενικάς Συνόδους συγκροτήσαντες. Αυτή η θεία παρεμβολή των πανσόφων θείων Αποστόλων, των διαδόχων Αυτών και των θεοσόφων Αγίων Πατέρων και Διδασκάλων της Εκκλησίας, οι θεηγόροι οπλίται παρατάξεως Κυρίου, οι πολύφωτοι αστέρες του νοητού στερεώματος, της μυστικής Σιών οι ακαθαίρετοι πύργοι, τα μυρίπνοα άνθη του Παραδείσου, τα πάγχρυσα στόματα του Λόγου, Εκκλησίας τα καυχήματα και Οικουμένης τα σεμνολογήματα. Ούτοι πάντες, τη Χάριτί Σου ενισχυθέντες και τω φωτί Σου τω θείω φωτισθέντες και καταυγασθέντες, τη πίστει στερεωθέντες, τη αγάπη κραταιωθέντες, τω πυρί τω θείω πυρωθέντες, πάντας τους εχθρούς αοράτους, ορατούς, αισθητούς, νοητούς, εσωτερικούς και εξωτερικούς, τους ως λύκους λυσσώδεις και ανήμερα θηρία ορμήσαντας κατά της Εκκλησίας Σου, όπως κρημνίσωσι και εκθεμελιώσωσι Αυτήν και τα λογικά πρόβατα, υπέρ των οποίων το πολύτιμο Αίμά σου εξέχεας επί Σταυρού, κατασπαράξωσι, πάντας ενίκησαν και μακράν της ποίμνης Σου της λογικής εξεδίωξαν, τη σφενδόνι τη του Πνεύματος, εκσφενδονήσαντες, και ούτω διέσωσαν την Αγίαν Εκκλησίαν και ωωδήγησαν ημάς εις την αληθινήν Πίστιν την Ορθόδοξον.

Αλλ ὁ βύθιος δράκων ο μισόκαλος, ο παγκάκιστος και παμπόνηρος, μετά των εργατών αυτού ουκ επαύσατο πολεμών την Εκκλησίαν. Αλλ ἡ Εκκλησία έχουσα τους κατά διαφόρους καιρούς καλούς Ποιμένας, επισκόπους και φύλακας, πολεμουμένη νικά και θριαμβεύει.

Σήμερον εις τους εσχάτους καιρούς, εις τας πονηρός ταύτας ημέρας ο Άρχων του σκότους βλέπων ότι το τέλος του εγγίζει, έχει ορμίσει μεθ ὅλων του των σκοτεινών δυνάμεων, ορατών ανθρώπων και αοράτων δαιμόνων, κατά της Εκκλησίας, της εκλεκτής Νύμφης, δια να την καταποντήση και αφανίση. Εις τας παρωχημένας γενεάς υπήρξαν άνδρες Άγιοι, άνδρες σοφοί, δίκαιοι, τίμιοι, συνετοί, πνευματοφόροι, Θεοφόροι, ανδρείοι τη ψυχή, οι οποίοι ηγωνίσθησαν υπέρ της Εκκλησίας, υπέρ των Αποστολικών και Πατρικών Παραδόσεων και τη συμμαχία και βοήθεια νικήσαν τας παρατάξεις των εχθρών και διέσωσαν την Εκκλησίαν.

Σήμερον τοιούτοι άνδρες εξέλιπον και εάν υπάρχουν είναι ολίγοι, σπάνιοι, δυσεύρετοι και όχι ανδρείοι, σοφοί και Άγιοι ως οι παλαιοί Πατέρες ημών. Οι δε πολεμούντες την Αγίαν Εκκλησίαν είναι πολλοί. Πολεμούσι εξ ύψους άνωθεν, γήθεν κάτωθεν, έσωθεν έξωθεν, έμπροσθεν όπισθεν, δεξιόθεν αριστερόθεν, και κινδυνεύει το σκάφος της Εκκλησίας να καταποντισθή, δια το μη έχειν καλούς Ποιμένας και φύλακας. Τινές των Ποιμένων και Επισκόπων τους οποίους έταξας ποιμαίνειν και φυλάττειν την λογικήν Σου Ποίμνην, την Αγίαν Εκκλησίαν, εγένοντο προβατόσχημοι λύκοι, τέλειοι καταφρονηταί και παραβάται των Ιερών Κανόνων και Αποστολικών Παραδόσεων, ζητούντες αποβολήν αυτών και αντικατάστασιν. Έτεροι ήνοιξαν τας θύρας και καλούσι και δέχονται τους λύκους παπιστάς, διαμαρτυρόμενους και πάντας τους αιρετικούς δια να εισέλθουν ακωλύτως και θύσουν, απωλέσουν και κατασπαράξουν τα λογικά πρόβατα. Διήρεσαν και έσχισαν την Εκκλησίαν δια της απερίσκεπτου, παρανόμου και αντικανονικής εισαγωγής του νέου παπικού ημερολογίου και αποβολής του παλαιού πατρίου και αντί να αγωνίζωνται και να φροντίζουν να ενώσουν την Εκκλησίαν, αγωνίζονται να την διαιρέσουν έτι εις περισσοτέρας Εκκλησίας και την καταστήσουν παναιρετικήν.

Ως μέλος της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ως ιερεύς και πνευματικός Πατήρ, συναισθανόμενος το ιερόν καθήκον μου, ηγωνίσθην επί πολλά έτη εναντίον της παρανόμου εισαγωγής του παπικού νέου ημερολογίου (η οποία την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν διήρεσεν εις δύο) και την επαναφορά του παλαιού πατρίου, δια να αρθή το σχίσμα και η διαίρεσις και γίνη πάλιν Μία η Εκκλησία ως ήτο απ ἀρχῆς, ότε ιδρύσας Αυτήν και ως παρελάβομεν Αυτήν παρά των Αγίων Αποστόλων και των Θεοφόρων Πατέρων. Αλλ οὐδεμία διόρθωσις εγένετο.

Βλέπων την θάλασσαν αγριαίνουσαν, τους ανέμους ισχυρούς, τα κύματα ως όρη υψηλά υψούμενα, το δε σκάφος της Εκκλησίας βυθιζόμενον και τον εαυτόν μου καταποντιζόμενον, εις την εσχάτην ταύτην ανάγκην, μη έχων που να καταφύγω και ζητήσω βοήθειαν, ανήλθον εις το όρος τούτο το Άγιον και εις τον Πάνσεπτον Ιερόν Ναόν των Αγίων Σου Πάντων και ενώπιον της Πανσέπτου Σου Αγίας Εικόνος προσπίπτων μετά στεναγμών και δακρύων την Του Θείου Σου Αποστόλου Πέτρου προσφθέγγομαί Σοι φωνήν Επιστάτα, Επιστάτα! σώσον ημάς απολλύμεθα!!!

Εύσπλαχνε Κύριε, μη εγκαταλείπεις ημάς εις τέλος!

Εάν ημείς οι άνθρωποι οι αγνώμονες και αχάριστοι, οι απείρως παρά Σου ευεργετηθέντες και ευεργετούμενοι, καθ ἑκάστην ημέραν Σε εγκαταλείπωμεν, Συ, ως Εύσπλαχνος Πατήρ, Συμπαθής και Πολυέλεος, μη εγκαταλείπεις ημάς! Μηδέ δια τας πολλάς ημών αμαρτίας απωλέσης ημάς! Κύριε μη τω θυμώ Σου ελέγξης ημάς, μηδέ τη οργή Σου παιδεύσης ημάς! Ομολογούμεν, ότι αμαρτωλοί εσμεν και δια τας αμαρτίας ημών είμεθα άξιοι μυρίων τιμωριών, βασάνων και κολάσεων! Πάτερ αγαθέ, εμακρύνθημεν από Σου, αλλ οὐκ απέστημεν από Σου τελείως, ουδέ διεπετάσαμεν χείρας προς Θεόν αλλότριον, αλλά προς Σε επιστρέφομεν τον μόνον αληθινόν Θεόν και Πατέρα Ουράνιον, τον Ευσπλαχνικώτατον και φιλανθρωπώτατον. Δέξαι τους στεναγμούς ημών, την θλίψιν, τα δάκρυα, την μετάνοιαν! Και ώσπερ εδέχθης τον Άσωτον, τον Τελώνη, την πόρνη, τον Ληστή, ούτω δέξαι και ημάς τους αμαρτωλούς τους πταίοντάς Σοι καθ ἑκάστην ημέραν, ώραν και στιγμήν. Σοι προσάγωμεν εις πρεσβείαν και μεσιτείαν την Πανάχραντον, Ευσπλαχνικοτάτην Μητέρα Σου και πάντας τους Αγίους Σου, Προφήτας, Αποστόλους, Μάρτυρας, Ιεράρχας, Οσίους και Δικαίους, και πάσας τας στρατειάς των Αγγέλων Σου!! Δέξαι την εκ ρυπαρών ημών χειλέων προσφερομένην Σοι δέησιν και άφες ημίν τας αμαρτίας ημών. Κόπασον τον κλύδωνα, πράυνουν τον σάλο, παύσον τα σχίσματα και τας αιρέσεις, αποδίωξον πάντα εχθρόν και πολέμιον, ειρήνευσον τους Άρχοντας της Εκκλησίας και της Πατρίδος και φώτισον αυτούς τω Θείω Φωτί Σου, ίνα ειρηνεύσωσι την Αγίαν Εκκλησίαν δια της αποβολής του παρανόμως και αντικανονικώς εισαχθέντος παπικού εορτολογίου του διαιρέσαντος Αυτήν εις δύο και επαναφοράς του παλαιού Ορθοδόξου πατρίου ημερολογίου και ούτως παύση η διαίρεσις της Εκκλησίας και γίνη, ως το πριν. Μία και παύσουν τα σκάνδαλα, αι ταραχαί και φιλονικείαι και επέλθη η ποθητή ειρήνη, και ούτω πάντες ομοθυμαδόν εν ενί στόματι και μια καρδία δοξολογήσωμεν το πάντιμον και μεγαλοπρεπές Όνομα του Πατρός, Σου του Υιού και του Αγίου Πνεύματος, της Μίας Αγίας Ομοουσίου, ομοτίμου και αδιαιρέτου Τριάδος, νυν και αεί και εις τους απεράντους αιώνας των αιώνων αμήν.

Πιστεύω Κύριε και Θεέ μου, ότι εκείνο δια το οποίο και άλλοι καλύτεροι, ευσεβέστεροι και ανώτεροι εμού και εγώ ο ελάχιστος και αμαρτωλός δούλος Σου ως άνθρωπος αδύνατος, επί 49 έτη ηγωνίσθημεν και δεν ηδυνήθημεν να ειρηνεύσωμεν την Εκκλησίαν Σου, Συ, ως Θεός Παντοδύναμος, δύνασαι εις μίαν στιγμήν δι ἑνὸς λόγου Σου προστακτικού, δι ἑνὸς μόνον νεύματός Σου να διασκόρπισης πάντας τους εχθρούς και πολεμίους της Εκκλησίας, να συνθλάσης και συντρίψης αυτούς ως σκεύη κεραμέως και φέρης την ομόνοιαν και ειρήνη εις την Εκκλησίαν και μετατρέψεις την διαίρεσιν εις ενότητα, την έχθρα εις γαλήνη και ειρήνη και την θλίψιν εις χαράν και ευφροσύνη. Εάν δεν θελήσουν οι άρχοντες της Εκκλησίας και της πολιτείας και πλείστοι κληρικοί και λαϊκοί να μετανοήσουν, αλλ ἐξακολουθήσουν την διαίρεσιν, το μίσος, την έχθραν, την καταφρόνησιν των Αποστολικών και Πατρικών Παραδόσεων και επινοήσουν νέας καινοτομίας, τότε παρακαλώ θερμώς διαφύλαξον την Αγίαν Σου Εκκλησίαν την Ορθόδοξον, ως υπεσχέθης, ότι πύλαι Άδου ου κατισχύσουσιν Αυτής. Διαφύλαξον τους εκλεκτούς Σου Αρχιερείς, Ιερείς, Μοναχούς και λαϊκούς, ενίσχυσον αυτούς να αγωνισθώσι κατά των σκοτεινών δυνάμεων. Διαφύλαξον πάσας τας Μονάς και τους εν αυταίς βιούντας μοναχούς και ιερομονάχους, πάντας τους ευσεβείς και Ορθοδόξους Χριστιανούς, ως και τας Ιεράς Μονάς εις τας οποίας με κατέστησας Ηγούμενον και Πνευματικόν Πατέρα επί 60 έτη.

Διαφύλαξον τα απανταχού της Οικουμένης πνευματικά μοι τέκνα τα οποία μοι έδωκας και παράλαβε το Πνεύμά μου δια να μη βλέπω την αξιοθρήνητον κατάστασιν της Εκκλησίας και της κοινωνίας και διότι εγήρασα και οίμοι, ότι η παροικία μου εμακρύνθη κατοίκων μετά των σκηνωμάτων Κηδάρ.

Μετανοώ εκ καρδίας διότι Σε λύπησα με τας πολλάς μου αμαρτίας και παρακαλώ δέξαι την μετάνοιάν μου και συγχωρήσόν μοι πάσας τας αμαρτίας, τας οποίας εποίησα εν έργω, εν λόγω, εν γνώσει, εν αγνοία, εν νω και διάνοια, εκουσίως και ακουσίως και ανάπαυσον το πνεύμά μου εις τα αγαπητά σκηνώματα του Παραδείσου εν ταις σκηναίς των εκλεκτών Σου και εν ταις λαμπρότησι των Αγίων Σου.

Αμήν.

Φιλόθεος εν Ιερομονάχοις ελάχιστος,
πανεντελής, αμαρτωλός και ανάξιος.

Ορθόδοξος Κυψέλη. Θεσσαλονίκη 2005

Προσευχή των συζύγων και της οικογένειας(Γέροντος Σωφρονίου)

Κύριε, Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ ἀμνὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ αἴρων τὴν ἁμαρτίαν τοῦ κόσμου, ὁ τῇ σῇ ἀναβάσει ἐπὶ τὸν Γολγοθᾶν ἐξαγοράσας ἡμᾶς ἐκ τῆς κατάρας τοῦ Νόμου καὶ ἀποκαταστήσας τὴν πεπτωκυῖαν εἰκόνα σου, ὁ ἐκτείνας ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ τὰς ἀχράντους χεῖράς Σου, ἵνα τὰ ἐσκορπισμένα τέκνα τοῦ Θεοῦ ἐπισυναγάγῃς εἰς ἕν, καὶ καλέσας τῇ ἐπιφοιτήσει τοῦ Παναγίου Πνεύματος εἰς ἑνότητα πάντας, Σύ, ὁ Ὤν, τοῦ Πατρός τὸ ἀπαύγασμα, πρὸ τῆς ἐξόδου Σου ἐπὶ τὴν μεγάλην ταύτην καὶ κοσμοσωτήριον ἱερουργίαν ἐδεήθης τοῦ Πατρός Σου, ἵνα πάντες ἕν ὦμεν, καθὼς Σὺ εἷ μετὰ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Πνεύματος τοῦ Ἁγίου.

Παράσχου τοίνυν ἡμῖν χάριν και σοφίαν τοῦ ἐκπληροῦν τὴν ἐντολὴν ταύτην καθ’ ἑκάστην, καὶ ἐνίσχυσον ἡμᾶς εἰς τὸν ἀγῶνα τῆς ἀγάπης ἐκείνης, ἥν Σὺ ἐνετείλω ἡμῖν εἰπών: «Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους καθὼς ἠγάπησα ὑμᾶς».

Δώρησαι ἡμῖν διὰ τοῦ Ἁγίου Σου Πνεύματος τὴν δύναμιν τοῦ ταπεινοῦν ἑαυτοὺς ὁ εἷς ἐνώπιον τοῦ ἑτέρου, ἐν τῷ κατανοεῖν ὅτι, ἐάν τις πλεῖον ἀγαπᾷ, πλεῖον καὶ ταπεινοῦται. Δίδαξον ἡμᾶς εὔχεσθαι ὁ εἷς ὑπὲρ τοῦ ἄλλου, ἀλλήλων τὰ βάρη βαστάζειν ἐν ὑπομονῇ καὶ ἕνωσον ἡμᾶς τῷ συνδέσμῳ τῆς ἀκαταλύτου ἀγάπης ἐν τῷ Ὀνόματί Σου τῷ Ἁγίῳ, χαριζόμενος ἡμῖν ὡσαύτως τοῦ ὁρᾶν ἐν ἑκάστῳ ἀδελφῷ καὶ ἑκάστῃ ἀδελφῇ ἡμῶν τὴν εἰκόνα τῆς ἀρρήτου δόξης Σου καὶ μὴ ἐπιλανθάνεσθαι ὅτι «ὁ ἀδελφὸς ἡμῶν ἡ ζωὴ ἡμῶν ἐστι».

Ναί, Κύριε, ὁ τῇ Σῇ εὐδοκίᾳ ἐπισυναγαγὼν ἡμᾶς ἐπὶ τὸ αὐτό, ποίησον ἡμᾶς γενέσθαι ἐν ἀληθείᾳ μίαν οἰκογένειαν, ζῶσαν ἐν μιᾷ καρδίᾳ, μιᾷ θελήσει, μιᾷ ἀγάπῃ, ὡς εἷς ἄνθρωπος, κατὰ τὴν περὶ τοῦ προπάτορος Ἀδὰμ προαιώνιον βουλήν Σου. Ἐπισκίασον τὸν οἶκον ἡμῶν τῷ τοῦ φόβου Σου πνεύματι καὶ σκέπασον αὐτὸν τῇ σκέπῃ τῆς Παναχράντου Σου Μητρὸς, (τῶν ἁγίων τῶν ὁποίων φέρουμε τὰ ὀνόματα καὶ ὅσων εὐλαβούμαστε ἰδιαίτερα) καὶ πάντων τῶν Ἁγίων Σου, εὐλογῶν καὶ ὑπερασπιζόμενος ἕνα ἕκαστον τῶν ἐνθάδε διαμενόντων (μνημονεύουμε τὰ ὀνόματα), διαφυλάττων ἡμᾶς ἐκ φθοροποιῶν λογισμῶν, ἀναρμόστων λόγων ἢ κινήσεων καρδίας, ἐπιβλαπτόντων τὴν εἰρήνην καὶ τὴν ὁμόνοιαν, ὅπως οἰκοδομηθῇ ὁ οἶκος οὗτος ἐπὶ τὴν πέτραν τῶν εὐαγγελικῶν Σου ἐντολῶν, εἰς τόπον προσευχῆς, ἁγιασμοῦ καὶ σωτηρίας δι’ ἡμᾶς αὐτούς καὶ διὰ πάντας τοὺς ἐπισκεπτομένους ἡμᾶς, τοὺς κοπιῶντας καὶ πεφορτισμένους ἀδελφοὺς καὶ ἀδελφὰς ἡμῶν, ἵνα πάντες εὕρωμεν ἀνάπαυσιν ἐν Σοί, τῷ πράῳ καὶ ταπεινῷ Βασιλεῖ ἡμῶν, νῦν καὶ ἀεί καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.

Σύμβολα και διαδικασία ετοιμασίας του προσφόρου-Ουσιώδη στοιχεία

της Αικατερίνας Bryant

Στόν κάθε άνθρωπο χαρίζεται ένα καρβέλι που είναι η ζωή, να το πλάση με τα χέρια του, να το ζυμώση, να το διαμορφώση, να το χτυπήση, να το αφήση να φουσκώση – να ανακαλύψη τις ιδιότητές του. Υπάρχει πάντα η ελπίδα πώς ο άνθρωπος θα επιλέξη να το σφραγίση με την αγία σφραγίδα, για να το ξαναπροσφέρη στο Θεό, από τον οποίο το παρέλαβε, με την σάρκα του καρφωμένη με φόβο, όμως και με ελπίδα και πίστη για να περιπατήσει “εν καινότητι ζωής” (Ρωμ. 6,4).
Ολόκληρη η πνευματική ζωή του Ορθοδόξου Χριστιανού μπορεί συμβολικά να πή κανείς ότι βρίσκεται κρυμμένη στο πρόσφορο.
….
Ο Μεγάλος Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων, μέσα στην Ορθόδοξη Παράδοση, μάς έχει δώσει σαφέστατη συνταγή για υγεία. Πρότεινε τον τρόπο ζωής που μάς τραβάει και μάς κρατάει κοντά σε Αυτόν. Ένας από τούς πιό ευλογημένους τρόπους συμμετοχής στην “μικρή Σαρακοστή” πρίν από κάθε θεία Λειτουργία, στην οποία προσφέρεται το φάρμακο της Θείας Κοινωνίας, είναι να ετοιμάσουμε πρόσφορο… Η προσεκτική προετοιμασία του προσφόρου γίνεται ειδική πράξη που οδηγεί με τρόπο φυσικό σε ήρεμη προσευχή και νηστεία για την Θεία Ευχαριστία.
….
Οι διάφορες φάσεις της διαδικασίας κατασκευής του προσφόρου, που γίνεται φυσικά με το χέρι, αντιστοιχούν στις εορτές των γεγονότων της ζωής του Χριστού…
Πρώτα αρχίζουμε με την επιλογή των εργαλείων, που πρέπει να είναι της καλύτερης ποιότητος, τα οποία ξεχωρίζονται για χρήση μόνο για τον σκοπό αυτό. Πρίν τον Ευαγγελισμό επέλεξε, προετοίμασε και φύλαξε ο θεός το “αγγείο”, την Μαριάμ, διά του οποίου θα σαρκωνόταν ο Λόγος Του. Τήν κράτησε αγνή και καθαρή μέσα στο Ναό, με σκοπό να την επιλέξη να κάνη το θέλημά Του – να γίνη ο φούρνος για τον Άρτο της Ζωής.
Τά τέσσερα συστατικά που χρησιμοποιούμε για την κατασκευή του προσφόρου (νερό, αλεύρι, μαγιά, αλάτι) είναι τα ελάχιστα απαιτούμενα – είναι το ψωμί στην πιό βασική του μορφή. Είναι μιά ταπεινή και απλή αρχή, η οποία, όμως, διά του μυστηρίου θα γίνη ο Βασιλεύς των όλων. Καί τα τέσσερα στοιχεία είναι απαραίτητα για να προσφέρουμε το σωστό άρτο στην Εκκλησία. Αυτή η απλότητα της αρχής μάς θυμίζει την Γέννηση του Χριστού, την προσφορά της αγάπης Του μέσω της Υπεραγίας Θεοτόκου. Ο Χριστός ήλθε σε ’μάς στην πιό βασική μορφή – σά νεογέννητο βρέφος μέσα σε ταπεινό σπήλαιο με άλογα ζώα τριγύρω Του. Ο Βασιλεύς των όλων ήλθε με λιτή απλότητα, για να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε μαζί Του και να τον δεχθούμε.
Γιά να πετύχουμε καλό αποτέλεσμα, κατασκευάζοντας το πρόσφορο, πρέπει να ανακατέψουμε προσεκτικά τα συστατικά του. Δέν επιτρέπεται να παραλείψουμε κανένα. Τό κάθε συστατικό έχει τον σκοπό του. Τό πρώτο μείγμα αποτελείται από νερό, αλεύρι και μαγιά. Τά ανακατεύουμε καλά και τα αφήνουμε να φουσκώσουν μόνα τους. Μετά ρίχνουμε και άλλο αλεύρι για όγκο μαζί με το τελευταίο συστατικό, που είναι το αλάτι, για να φέρουμε το ζυμάρι σε χημική ισορροπία.
Στή ζωή σχηματιζόμαστε απλά στή μήτρα και μετά μαθαίνουμε τούς τρόπους της εν Χριστώ ζωής, καθώς μεγαλώνουμε μέσα στον κόσμο και αυξάνουμε σε ηλικία και σε όγκο, όπως το ζυμάρι που φουσκώνει. Ο Χριστός μάς έδωσε πολλές διδαχές, παραβολές και το παράδειγμά Του σάν μοντέλα για τή ζωή. Μάς αποκάλυψε την Αγία Τριάδα χρησιμοποιώντας γνωστά λόγια και εικόνες… Τό ζυμάρι φουσκώνει φυσικότατα με την ενέργεια της μαγιάς… Τό κτυπάμε κάτω επανειλημμένα… Τό φουσκωμένο ζυμάρι μοιάζει με την ανυπακοή μας, που φουσκώνει με την υπερηφάνια και το πάθος εναντίον του Θεού. Όταν ο Θεός μάς αφήνη μόνους στην πεσμένη φύση μας φουσκώνουμε με τον αέρα της ματαιότητας, γι’ αυτό χρειάζεται να κτυπηθούμε και να “ζυμωθούμε”. Πρέπει επανειλημμένα να επιστρέφουμε στις εντολές του Θεού, με την μετάνοια και την εξομολόγηση, για να ξαναβρίσκουμε την ισορροπία στή ζωή, και την κοινωνία με το Θεό. Αλλιώς φουσκώνουμε σάν το ζυμάρι, εκτός ελέγχου, και αποβάλλουμε όλη μας την ενέργεια στην ατμόσφαιρα και γινόμαστε ξεφούσκωτοι, ξινοί και άχρηστοι. Τό ζυμάρι γίνεται χρήσιμο μόνον όταν ελέγχεται προσεχτικά η ζωτική ενέργεια του μείγματος μαγιάς, νερού και αλεύρου. Μέ τον ίδιο τρόπο πρέπει να προσέχουμε τον εαυτό μας.
Ζυμώνουμε, λοιπόν, το ζυμάρι προσεχτικά και σωστά, ώστε να βγή όλος ο αέρας και φτιάχνουμε μ’ αυτό ένα μπαλάκι. Διαχωρίζουμε το μπαλάκι σε δύο κομμάτια, για να δείξουμε τις δύο φύσεις του Χριστού (τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος), τα οποία ενώνουμε ξανά με νερό και γίνονται ένας άρτος, όπως ο Χριστός είναι ένας και μετά την ένωση των δύο φύσεών Του. Βάζουμε τον άρτο, που προπαρασκευάσαμε και πλάσαμε προσεχτικά, σε ειδικό ταψί – ο Χριστός εισέρχεται, συμβολικά, στα Ιεροσόλυμα’ ο θυσιαστικός αμνός προσφέρει τον εαυτό Του για σφαγή. Σκεπάζουμε το πρόσφορο και το προστατεύουμε, όπως οι μαθητές παρέλαβαν τον Μυστικό Δείπνο κρυμμένοι στο “υπερώον”. Μετά, το ζυμάρι θέλει λίγο χρόνο να “ξεκουραστή” και να μαζέψη τις δυνάμεις του για την επόμενη φάση, όπως και ο Χριστός, όταν προσευχήθηκε πάνω στο λίθο στή Γεθσημανή. Παρομοίως, ο άνθρωπος, μετά τή ζύμωσή του και την κάθαρση των αμαρτημάτων του στην εξομολόγηση, αναπαύεται ήσυχα με την προσευχή, καθώς ετοιμάζεται για την θεία Κοινωνία.
Ο άνθρωπος έχει στή ζωή του την ελεύθερη βούληση να δεχθή τή σφραγίδα του Αγίου Πνεύματος στο ιερό Βάπτισμα – σάν μπαλάκι από ζυμάρι – ή να ζήση με το δικό του θέλημα. Στή Γεθσημανή ο Χριστός μάς έμαθε το πώς να προσευχόμαστε λέγοντας: “Γεννηθήτω το θέλημά Σου, ως εν ουρανώ και επί της γής”. Δέχθηκε να κάνη και το επόμενο βήμα, που ήταν η τελική θυσία από αγάπη για εμάς. Καί εμείς πρέπει να δεχθούμε τή σφραγίδα του Θεού και της Εκκλησίας στον εαυτό μας, σάν να είμασταν σβόλος προσφόρου, αναμένοντας το θέλημά Του. Η στρογγυλή ξύλινη σφραγίδα πρέπει να πιεστή πάνω στο ζυμάρι με πολλή δύναμη, καθώς ταυτόχρονα λέμε το “Πάτερ ημών”. Πρέπει να βάλουμε και βάρος επάνω του, για να μή κουνηθή μέχρι που να πιάση. Πιέζεται και ο στρογγυλός στέφανος των ακανθών, με όλο το βάρος των αμαρτιών του ανθρώπου πάνω στο κεφάλι του Χριστού. Μέ εμπαιγμούς και χλευασμούς ήλθε ο Βασιλεύς της Δόξης ταπεινά στον κόσμο και έφυγε εξευτελιζόμενος.
Πρέπει να τρυπήσουμε το ζυμάρι, για να φύγη ο αέρας, όπως από τις τρύπες των καρφιών στα χέρια και τα πόδια του Χριστού, έφυγε αίμα και ζωή.
Όταν τελειώσουμε με τή σφραγίδα, δεν κάνουμε τίποτε παραπάνω στο πρόσφορο. Τό αφήνουμε μόνο του να φουσκώση. Ο εσταυρωμένος Χριστός απέθανε και οι στρατιώτες δεν του έσπασαν τα πόδια – είδαν πώς ήταν νεκρός και τον άφησαν μόνο Του και ακέραιο.
Όταν βάζουμε το πρόσφορο στο φούρνο, θυμόμαστε και τον ευσχήμονα Ιωσήφ, που κατέβασε το τίμιο σώμα από το σταυρό και το έβαλε στον τάφο. Τώρα, όπως και το Μεγάλο Σάββατο, πρέπει απλά να περιμένουμε’ να μείνουμε ήσυχα κοντά στο ζεστό φούρνο και να σκεφτόμαστε την κάθοδο του Χριστού στον Άδη, που έγινε για μάς.
Τελικά, όταν θα περάση αρκετός χρόνος, που μοιάζει με το χρόνο που θα χρειασθή να περάση μέχρι να πιστέψη ο λαός στην αλήθεια του θανάτου και της Ανάστασης του Χριστού, τότε υπερνικάται ο Άδης’ καταργείται οριστικά ο θάνατος. Κλείνουμε το φούρνο’ η διαδικασία τελείωσε. Ψήθηκε πλήρως ο άρτος της προσφοράς.
Βάζουμε το πρόσφορο σε καθαρό άσπρο μαντήλι και τότε είναι έτοιμο να το πάμε στην Εκκλησία και να το δώσουμε στον Ιερέα μέσα στο Ιερό.
ΠΗΓΗ.Εφημερίδα ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗ ΠΑΡΕΜΒΑΣΙΣ

Η θαυμαστή ζωή του φιλεύσπλαχνου και ελεήμονα μακαριστού μοναχού Σεραφείμ,της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαυίδ

Ο μακαριστός π. Σεραφείμ με τον αείμνηστο Ὀσιο Ιάκωβο Τσαλίκη καί τον νυν ηγούμενο γέροντα π. Κύριλλο


Στο βαθύτερο νόημα της παραβολής του καλού Σαμαρείτη είχε διεισδύσει βιωματικά ο προσφάτως κοιμηθείς μοναχός του Οσίου Δαυίδ π. Σεραφείμ Σταυριανιάκογλου μιμούμενος την ταπείνωση και την αγιότητα του βίου του Οσίου Ιακώβου Τσαλίκη.

Ενώπιον των ματιών του σε καθημερινή βάση αντίκρυζε τον άγιο ηγούμενο της Μονής να επουλώνει καθημερινά στο όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού τις πληγές δεκάδων και ενίοτε εκατοντάδων προσκυνητών, που ως διψασμένες δορκάδες έτρεχαν στον οίκο του Οσίου Δαυίδ για να ξεδιψάσουν εκ της ανεξάντλητης πηγής του ζώντος ύδατος.

Έβλεπε με τα απλά μάτια του να εξελίσσονται όλα αυτά τα θαυμαστά γεγονότα που αναφέρονταν στο Ευαγγέλιο εμπράκτως και σε καθημερινή βάση. Και δεν ήταν λίγες οι στιγμές που εκλήθη και εκείνος μετά την παρότρυνση των γερόντων του να πλύνει τα τραύματα που γεννά η αμαρτία και να καθαρίσει τις ακαθαρσίες που προκαλεί η απομάκρυνση και η αποστασία από τον τριαδικό Θεό.
Μιμούμενος τους γέροντές του, πρώτα τον όσιο Ιάκωβο και κατόπιν το διάδοχο αυτού π. Κύριλλο συνήθιζε να σηκώνει, ως άλλος Σίμων Κυρηναίος, μαζί με το δικό του και τους σταυρούς πολλών προσκυνητών ανακουφίζοντας τους -έστω και για λίγο- στον ανηφορικό δρόμο του Γολγοθά και βοηθώντας τους να γευτούν και να συμμετάσχουν στην Ανάσταση.
Το διαρκές χαμόγελό του καθώς σε υποδεχόταν στην κεντρική πύλη της Μονής του Οσίου Δαυίδ, προσέδιδε χαρά και εμμέσως ανακινούσε το λησμονημένο πιθάρι του χριστιανικού θάρρους και της εν Χριστώ παρηγοριάς στους καταπονημένους διαβάτες της ερημικής αυτής εφήμερης ζωής. Σε έκανε να εκλαμβάνεις το μοναστήρι ως πραγματική όαση. Γιατί η Μονή του Οσίου Δαυίδ από την εποχή που τα ηνία αυτής κρατούσε ο μακαριστός όσιος γέροντας Ιάκωβος μέχρι και σήμερα είναι αληθινή ακτινοβολούσα όαση που προσφέρει σε κάθε διαβάτη απλόχερα τους θαυμαστούς ουράνιους καρπούς του κτήτορα της αγίου. Καρπούς που προέρχονται από το δέντρο του Κυρίου μας που ο μεγάλος εκείνος ασκητής άγιος ευλαβικά φύτεψε.
Γλυκύς καρπός από το δέντρο αυτό του Κυρίου μας Ιησού Χριστού αποτελεί πλέον και ο ταπεινός μακαριστός π. Σεραφείμ. Μέχρι πρότινος γευόταν και ο ίδιος τους καρπούς του εν Χριστώ κήπου του Οσίου Δαυίδ, ως φυσική ανταμοιβή που απόρρεε από το εφήμερο διακόνημά του και την αγνή -απλή πίστη του. Τώρα έφθασε η ώρα να τρέφει όλους εμάς, όχι μόνο αυτούς που τον γνωρίσαμε και συναναστραφήκαμε μαζί του αλλά και αυτούς που τον μαθαίνουν σήμερα είτε μέσα από την αδόκιμη αυτή μικρή αναφορά μας, είτε μέσα από τις θαυμαστές εξιστορήσεις του νυν ηγουμένου π. Κυρίλλου και των υπολοίπων μελών της αδελφότητας του μοναστηριού.
Ο τρόπος διακονίας του άλλωστε, η υπακοή και η τυφλή προσήλωση του στο δοχείο της ταπείνωσης θα μας ακολουθεί σαν μία γλυκειά ανάμνηση σταθερής εν Χριστώ πορείας και βιοτής. Γιατί ο βίος του μεγάλου αυτού αθλητή του Χριστού αποτελεί τρανταχτό παράδειγμα που ξυπνά σήμερα εγκλωβισμένες στο λήθαργο της αγνωσίας ψυχές. Ταρακουνά δε χλιαρές συνειδήσεις.

Αφιερωμένος στον Χριστό από παιδί

Ο μακαριστός Σεραφείμ ήταν από μικρός πολύ φιλεύσπλαχνος. Η παιδική του ηλικία ήταν παραδειγματική στο γύρω από αυτόν περιβάλλον. Ήταν δοσμένος στον Κύριο πιο μπροστά από τη θλίψη που τον καταρράκωσε λόγω της κοίμησης της συζύγου του Βαρβάρας. Γι’ αυτό άλλωστε πήρε εύκολα τη μεγάλη απόφαση να καταταγεί στους ασκητές του ουράνιου Πατέρα μας. Η πορεία του ήταν μεγάλη και θαυμαστή, παραδειγματική για την άθληση του σημερινού κόσμου. Σ’ αυτό βέβαια συντέλεσαν και οι δυό άξιοι προπονητές του, ο Όσιος Ιάκωβος και ο π. Κύριλλος, που φρόντιζαν συνεχώς να αυξάνουν τις επιδόσεις του στο στίβο της αγίας μας Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Τηρούσε τις εντολές του Κυρίου

Η μεγάλη αγάπη του φιλεύσπλαχνου αυτού μοναχού προς τον Χριστό διαπιστωνόταν πριν ακόμη την κατάταξη του στο ορθόδοξο μοναχολόγιο. Η τήρηση των εντολών του Κυρίου μας αποτελούσε καθημερινό μέλημα του ιδίου και της συζύγου του. Τρανό παράδειγμα αποτελούσε λ.χ. η επιλογή του να μην ανοίγει το εμπορικό κατάστημα που διατηρούσε στην Αιδηψό μαζί με τη γυναίκα του τις Κυριακές.
Οι Κυριακές, ιδιαίτερα κατά τους καλοκαιρινούς μήνες, ήταν οι μέρες που προσέλκυαν τον περισσότερο κόσμο στα ιαματικά λουτρά της Αιδηψού κατά τη δεκαετία 1960-1970. Το γεγονός αυτό έκανε, όπως και σήμερα πολλούς καταστηματάρχες να ανοίγουν τα καταστήματα για να εξυπηρετήσουν τους τουρίστες. Εξαίρεση στον κανόνα τότε αποτελούσε το κατάστημα του Σταύρου και της Βαρβάρας. Προτιμούσαν να επισκέπτονται κοντινά μοναστήρια της περιοχής, να εκκλησιάζονται εκεί και να περνούν την Κυριακή τους με παρηγορητικές επισκέψεις σε ασθενείς και ανήμπορους. Ο κυρ- Σταύρος ήταν ελεήμων και με κάθε ευκαιρία απλόχερα πρόσφερε βοήθεια.
Ο πεθερός του που και εκείνος είχε κατάστημα μάταια προσπαθούσε να τον μεταπείσει. «Σταύρο η Αιδηψός έχει πολύ κόσμο τις Κυριακές. Χάνεις πολλά λεφτά από την εμμονή σου να κρατάς το μαγαζί σου κλειστό. Κοίτα να αλλάξεις τακτική και σταματήστε να γυρίζετε με τη Βαρβάρα στα μοναστήρια σαν τους καλογέρους. Δεν θα κάνετε προκοπή με τα καμώματά σας» του έλεγε.
«Μας βοηθά ο Θεός, μην ανησυχείς», απαντούσαν ο Σταύρος και η Βαρβάρα. Οι αρχικές προτροπές του πεθερού έγιναν σιγά-σιγά αφόρητες πιέσεις ιδιαίτερα προς την κόρη του Βαρβάρα αλλά και προς το γαμβρό του Σταύρο. Μερικές φορές μάλιστα προκαλούσαν και διενέξεις που στεναχωρούσαν τον νεαρό τότε Σταύρο. Κατά τη συνήθη όμως πρακτική του, όταν το όλο ζήτημα κατέστη αδιέξοδο το έθεσε ενώπιον του Χριστού παρακαλώντας Τον να δώσει Εκείνος τη λύση. Και μέσω της καλής γυναικός του πήρε άμεσα τη λύση που αναζητούσε την ίδια ημέρα. «Σταύρο πες στον πατέρα μου για τις μηνιαίες εισπράξεις μας για να μην σε ενοχλήσει. Πες του πως το μαγαζί μας κάθε άλλο παρά ζημιώνεται από την αδιαπραγμάτευτη απόφασή μας να μην το ανοίγουμε τις Κυριακές…». Το πρόσωπο του Σταύρου μονομιάς άστραψε. «Μου έδωσες τη λύση. Άσε το θέμα να το χειριστώ με τον πατέρα σου» της είπε και έτρεξε αμέσως να τον συναντήσει.
«Ξέρεις σκέφτηκα καλά την πρότασή σου να ανοίγω τις Κυριακές το κατάστημα…» άρχισε να λέγει στον πεθερό του ο νεαρός Σταύρος. Πριν ακόμη ολοκληρώσει το λόγο του ο πεθερός του τον διέκοψε. «Καιρός ήταν να βάλεις μυαλό και να αφήσεις το πείσμα σου και τις ακαταλαβίστικες επιπόλαιες γυροβολιές σου στα μοναστήρια. Να ακούσεις και ένα έμπειρο» του είπε ο πεθερός του. «Λάθος κατάλαβες. Δεν πρόκειται να ανοίξω τις Κυριακές. Ήλθα όμως να σου προτείνω πάνω στο θέμα αυτό κάτι… Εγώ θα συνεχίσω να μην ανοίγω και εσύ θα συνεχίσεις να ανοίγεις τις Κυριακές. Τα εμπορεύματα και των δυό καταστημάτων είναι σχεδόν τα ίδια και το μαγαζί σου μάλιστα είναι σε καλύτερο πόστο. Στο τέλος λοιπόν του μήνα να δούμε τι εισπράξεις είχες εσύ και τι εισπράξεις είχα εγώ. Κι αν οι δικές σου είναι πιο πολλές τότε θα ξανά –εξετάσω την πρόταση. Εάν όμως είναι λιγότερες τότε θα πρέπει εσύ να ερευνήσεις εάν είναι σωστό να παραβαίνεις την εντολή του Χριστού. Τι λες συμφωνείς;» είπε ο Σταύρος. Ο πεθερός του περιχαρής και με τη βεβαιότητα πως εμπράκτως θα δείξει στο γαμβρό του το λάθος του συμφώνησε.
Μετά τριάντα ημέρες παρουσίασε ο ένας στον άλλον τον τζίρο του καταστήματός του. Οι εισπράξεις του Σταύρου ήταν αυξημένες κατά 30% περισσότερο από ότι του πεθερού του. «Βλέπεις πατέρα πόσο δίκαιο είχαμε» είπε η Βαρβάρα. Εκείνος έκπληκτος έτριβε τα μάτια του. Μάλιστα τόσο μεγάλη εντύπωση του προκάλεσε το γεγονός αυτό, που όχι μόνο δεν ξανά-άνοιξε το μαγαζί του τις Κυριακές αλλά και παρότρυνε και άλλους μαγαζάτορες να πράξουν το ίδιο. Το θέμα είχε γραφτεί τότε και σε χριστιανική εφημερίδα των Αθηνών.
Ο π. Σεραφείμ το ανέσυρε από τη μνήμη του τότε που ανακινήθηκε το θέμα λειτουργίας των καταστημάτων και τις Κυριακές και το εξιστορούσε σε μία συντροφιά νέων που είχαν επισκεφθεί το μοναστήρι μετά την παρότρυνση του π. Κύριλλου…

Η μεγάλη απέραντη αγάπη του αειμνήστου π. Σεραφείμ άλλωστε δεν είχε να κάνει μόνο με το μοναχισμό. Επιθυμούσε κατά το παράδειγμα των δυό «προπονητών» του στην εφήμερη ζωή να βοηθά τις ψυχές των πονεμένων. Το πόσα νέα παλικάρια και πόσα νέα κορίτσια βοήθησε δεν καταγράφεται σ’ αυτή τη μικρή αναφορά μας στη μνήμη του. Ο π. Ιάκωβος αλλά και ο π. Κύριλλος λόγω της πρωθύστερης της μοναχικής ζωής έγγαμης εμπειρίας του παρέπεμπε πολλά νέα ζευγάρια για να λάβουν τις συμβουλές του, τις οποίες έδινε με εξαίσιο τρόπο.
Κάποτε ένα νιόπαντρο ζευγάρι πέρασε το κατώφλι του μοναστηριού και ο π. Σεραφείμ προθυμοποιήθηκε να τους φτιάξει καφέ μετά την προσκύνηση των ιερών λειψάνων. Στη συζήτηση που ακολούθησε τους ρώτησε αν έχουν παιδιά. Εκείνοι όχι μόνο απάντησαν αρνητικά αλλά επιχείρησαν να δικαιολογήσουν την απουσία παιδιού επιστρατεύοντας την οικονομική τους κατάσταση και τις δυσκολίες της ζωής… Ο π. Σεραφείμ τότε άρχισε να εξιστορεί τα βιώματα πόνου που ο ίδιος και η γυναίκα του είχαν από την απουσία του παιδιού. «Δεν ξέρετε καλά μου παιδιά πως ο Θεός δίνει τα παιδιά; Δεν ξέρετε πόσα άτεκνα ζευγάρια επισκέπτονται τον άγιο Δαυίδ παρακαλώντάς Τον να μεσολαβήσει, ώστε να λάβουν αυτή την ευλογία; Ρωτήστε τον π. Ιάκωβο να σας πει πόσα θαύματα έγιναν. Η αβεβαιότητα και η ανασφάλεια που οφείλεται στον εγωισμό μας αποκλειστικά στερεί την ευλογία του ουρανού ενώ οι κάθε λογής δικαιολογίες είναι του πονηρού. Μην εμποδίζετε λοιπόν τα σχέδια του Θεού με δήθεν «προοδευτικές» κουταμάρες. Να σας πω εγώ πως ένοιωθα που δεν καταφέραμε να κάνουμε παιδί… Βέβαια για μένα είχε άλλα σχέδια ο Θεός και ήθελε να γίνω μοναχός. Μήπως και σεις σκοπεύετε να μονάσετε σαν και εμένα;» τους είπε χαμογελώντας. Οι αναφορές στη θαυμαστή ζωή του αλλοίωναν ουσιαστικά –δίχως πολλά λόγια και φανφαρισμούς- νεανικές κατατρεγμένες ψυχές, δείχνοντας την οδό του Χριστού. Μία φορά απέτρεψε ένα ζευγάρι κατά παρόμοιο απλό τρόπο που σκόπευε να προχωρήσει σε έκτρωση. Με τις περιγραφές και τα βιώματα του εμμέσως συμβούλευε πολλούς νέους και νέες. Από τα χέρια του π. Σεραφείμ σώθηκαν πολλά παλικάρια από τον Σατανά που τα ωθούσε να βιοπραγούν. Αυτός έμπαινε μπροστά και έσωνε τις ψυχές αυτές.
«Μην ασχολείσαι με τον αμαρτωλό και τον κατακρίνεις αλλά να στηλιτεύεις, όπως ο Χριστός μας την αμαρτία. Και τότε θα δεις να προκόβεις και να ανεβαίνει η κυκλοφορία της εφημερίδος» έλεγε στον γράφοντα τα πρώτα χρόνια του εγχειρήματος της έκδοσης. Και προσφάτως το περασμένο καλοκαίρι που τον είδα για τελευταία φορά μου είπε: «Η εφημερίδα είναι πραγματικά τώρα Στύλος Ορθοδοξίας. Να έχεις την ευλογία του Κυρίου μας και των Αγίων Δαυίδ και Ιακώβου»!

Σώμα και αίμα Κυρίου!


Ως απλός διακονητής του Οσίου Δαυίδ ο π. Σεραφείμ, ο μειλίχιος και χαμογελαστός αυτός μοναχός αξιώθηκε να δει πολλά θαύματα από τον Όσιο Δαυίδ και τον Όσιο Ιάκωβο, τον πρώτο γέροντά του στο μοναχικό βίο του. Από ταπείνωση όμως σιωπούσε και σπάνια αναφερόταν σε θαυμαστά γεγονότα.
Μία φορά μόνο ένοιωσε τόσο συγκλονισμένος απ’ αυτό που του συνέβη, που άρχισε να το εξιστορεί στον π. Κύριλλο αλλά και στους νεοφερμένους στο μοναστήρι μοναχούς. Η εξιστόρησή του είχε να κάνει με το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Συνήθιζε να κοινωνεί συχνά. Μία Κυριακή που κοινώνησε ένοιωθε έντονα τη γεύση αίματος στο στόμα του. Αρχικά πίστεψε πως κάποιο δόντι χάλασε και μάτωσε το ούλο. Δεν έδωσε σημασία και συνέχισε το διακόνημά του. Άρχισε να προβληματίζεται μόνο όταν διαπίστωσε πως αυτό επαναλαμβανόταν κάθε φορά που κοινωνούσε εκείνο το χρονικό διάστημα. Παρατήρησε μάλιστα πως διαρκούσε μέχρι το «Δι’ ευχών»! Το εξομολογήθηκε συγκλονισμένος στον π. Ιάκωβο και στον π. Κύριλλο και εκείνοι του είπαν να μεταφέρει αυτό που ένοιωσε και σ’ άλλους αδελφούς. «Σώμα και αίμα Κυρίου μεταλαμβάνουμε π. Σεραφείμ ας μην το λησμονούμε. Και ο Κύριός μας είχε τους λόγους Του να σου δείξει με θαυμαστό τρόπο το θαύμα της μετατροπής του οίνου και του άρτου σε αίμα και σάρκα» του είπε ο π. Ιάκωβος χαμογελώντας.
Αυτά και άλλα πολλά έκαναν τον π. Σεραφείμ ευτυχισμένο, ακλόνητο στην πίστη της αγίας μας Εκκλησίας προσδίδοντας του την ασφάλεια που παρέχει ο καλός ποιμήν Χριστός. Βίωνε τον Παράδεισο και αξιώθηκε να εισέλθει ζώντας κοντά στο γλυκύ Ιησού που αγάπησε, όσο τίποτε άλλο στην εφήμερη αυτή ζωή. Τώρα που βρίσκεται κοντά στον Κύριό μας, είναι ένας άγγελος που σταδιακά έρχεται στη γη για να βοηθήσει μαζί με τον Όσιο Δαυίδ και τον π. Ιάκωβο ασθενούντες και κατατρεγμένους.
Κλείνοντας το ελάχιστο αυτό αφιέρωμα παρουσίας ορισμένων λιγοστών πτυχών του θαυμαστού βίου του μακαριστού μοναχού Σεραφείμ Σταυριανιάκογλου θα επαναλάβω αυτό που ο ίδιος έλεγε για τους προπονητές του στην εν Χριστώ ζωή αλλά και για αυτούς που του συμπαραστάθηκαν. Έλεγε καλοί μου άνθρωποι πως «δεν πρέπει να λησμονούμε αυτούς που μας ευεργέτησαν. Η ενθύμησή τους και η διαρκής ευχαριστία κάνει τον Χριστό να πολλαπλασιάζει τις ευλογίες και σε εκείνους και σε εμάς».
Με τη σειρά μας λοιπόν ο γράφων και θέλω να πιστεύω και όλοι αυτοί που τύχαμε της πολλαπλής ευεργεσίας του π. Σεραφείμ τον ευχαριστούμε και ευλαβικά παρακαλούμε να πρεσβεύει και να εύχεται στον Χριστό, ώστε ο κήπος του Οσίου Δαυίδ να συνεχίσει να καρποφορεί και να αποτελεί όαση αληθινή στους καιρούς της αγνωσίας και αποστασίας. Ας ψάλλουμε λοιπόν μαζί με το νέο άγγελο του Χριστού μας το «Αλληλούϊα» δοξάζοντας τον τριαδικό και μόνο αληθινό Θεό, τον Πατέρα, τον μονογενή Υιό και το Άγιο Πνεύμα. Αμήν.


Συντάκτης: Δ.ΜΑΚΡΗΣ
Πηγή: ΣΤΥΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ ΑΠΡΙΛΙΟΣ 2010

Ποια είναι τα κωλύματα της Ιερωσύνης;.

Απαραίτητη προϋπόθεση για να γίνει κάποιος Ιερέας είναι :

1.Να είναι Χριστιανός Ορθόδοξος.

2.Να έχει νόμιμη ηλικία (Διάκος [25], Πρεσβύτερος [30], Επίσκοπος [35]).

3.Να διακρίνεται για την ορθόδοξη πίστη του.

4.Να είναι αρτιμελής και να μην πάσχει ψυχικώς.

5.Να μην έχει προγαμιαίες σχέσεις, έστω και με αυτήν ακόμη την αρραβωνιαστικιά του, και εντός του γάμου να μην έχει παρά φύση (σχέσεις), αλλά και κάθε άλλη έξω από τον γάμο του σεξουαλική σχέση, όπως είναι η πορνεία, ή η μοιχεία, ή η αρσενοκοιτία..

Άλλα κωλύματα Ιερωσύνης είναι :  Η Αποστασία από την πίστη, η Αίρεση, ο φόνος, ο Ευνουχισμός, η Πορνεία, η Μοιχεία, η Αρπαγή γυναικός, η Αθεμιτογαμία, η Διγαμία, η Φαρμακεία, η Μαντεία, η Γοητεία, η Ψευδομαρτυρία, η Τυμβωρυχία, η Ιεροσυλία.
Είναι επίσης τελείως ανεπίδεκτα οικονομίας τα κωλύματα Ιερωσύνης.
Δεν επιτρέπεται δηλαδή σε καμμιά περίπτωση να δοθή συμμαρτυρία, για να προσέλθη στις τάξεις της Ιερωσύνης κάποιος, που έχει κάποιο κώλυμα.
ΠΗΓΗ.ΠΗΔΑΛΙΟ ΑΓΙΟΥ ΝΙΚΟΔΗΜΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΗ.

Διδακτική διήγηση για όσους «σκοτώνουν» τον πολύτιμο χρόνο τους

 

Ζούσε στους πρώτους αιώνας ένας μοναχός, ό οποίος όσες φορές τον ερωτούσε ό Ηγούμενος του «Πώς πηγαίνει; στην υγεία σου, αδελφέ;».
Αυτός πάντοτε παραπονιόταν ότι ήταν κατάκοπος από την πολλή εργασία.
Ακούγοντας καθημερινώς ό Ηγούμενος το ίδιο παράπονο ερώτησε κάποια ημέρα τον Μοναχό: «Τι είδους εργασία κάμνεις και κοπιάζεις τόσον πολύ, αδελφέ;»
Και ό Μοναχός απάντησε: Άγιε Ηγούμενε έχω τόσες εργασίες κάθε ημέρα και νύκτα, ώστε οί δυνάμεις μου δεν θα έφθαναν γι’ αυτές, εάν ό Θεός δεν με βοηθούσε:
Πρώτον, έχω δύο γεράκια, τα οποία προσπαθώ να κρατώ δέσμια και να τα εξημερώνω.
Δεύτερον, έχω δύο λαγούς, τους οποίους φυλάγω για να μη φύγουν.
Τρίτον, έχω δύο βόδια, τα οποία επιβλέπω για να εργάζονται.
Τέταρτον, έχω ένα λύκο τον οποίον προσέχω δια να μη βλάψει κανένα.
Πέμπτον, έχω ένα λιοντάρι, το οποίο προσπαθώ να κατανικήσω, και
Έκτον, έχω ένα ασθενή, τον οποίον πρέπει πάντοτε να τον περιποιούμαι.
Ό Ηγούμενος αφού άκουσε αυτά γέλασε λίγο και είπε στον Μοναχό: Αυτά. παιδί μου, δεν γίνονται, διότι είναι αδύνατον να εκτελεί κανείς τόσες εργασίες.
Και όμως, σεβαστέ μου πάτερ, απάντησε ό Μοναχός, σου είπα την αλήθεια.
Και ό Ηγούμενος, ό οποίος νόμιζε μέχρι ένα βαθμό επιπόλαια και χωρίς περιεχόμενο τα λόγια του Μοναχού, είπε: Εξήγησέ μου, παιδί μου, την παραβολή.
Και ό Μοναχός απάντησε:
Πρώτον, τα δύο γεράκια, Πάτερ μου, είναι τα δύο μάτια μου, τα οποία πετούν, πηγαίνουν από δω και άπ’ εκεί και πρέπει να φροντίζω για να μη δουν κάτι, το οποίο θα μπορούσε να με προτρέψει σε κάποια αμαρτία, πράγμα δυστυχώς πού έπαθε ό προφήτης και βασιλιάς Δαβίδ, βλέποντας την γυναίκα του Ούριου, την Βηρσαβεέ.
Δεύτερον, οι δύο λαγοί, είναι τα πόδια μου, τα οποία πρέπει να εμποδίζω από το να τρέχουν στις ηδονές και τον δρόμο της αμαρτίας διότι εις το βάπτισμά μου, όταν ό ιερεύς έχριε αυτά είπε: «Του πορεύεσθε τα διαβήματά Σου» δηλαδή του Ιησού Χριστού. Φαντάζεσαι λοιπόν, Πάτερ μου, πόσους κόπους χρειάζεται αυτό;
Τρίτον, τα δύο βόδια είναι τα χέρια μου, τα οποία επιβλέπω με μεγάλη προσοχή για να εργάζονται. Να εργάζονται όμως το αγαθόν ως τα χέρια του Κυρίου, πού πάλι στο βάπτισμά μου γι’ αυτά ό ιερεύς είπε’ «Αί χείρες σου εποίησάν με και έπλασάν με».
Τέταρτον, ό λύκος είναι ή γλώσσα μου, ή οποία πάντοτε έχει ανάγκη από χαλινάρι, για να μη δαγκάσει κανένα αδελφόν μου, με την κατηγορία, πού είναι παρών ή απών και πεθάνει. Και αντιλαμβάνεσαι, πάτερ μου, όταν το Άγιο Πνεύμα δια του Αδελφόθεου Ιακώβου για την γλώσσα λέγει: «Ει τις εν λόγω ου πταιει, ούτος τέλειος ανήρ», και πάλιν’ «Ή γλώσσα πυρ, ό κόσμος της αδικίας, ούτως ή γλώσσα καθίσταται εν τοις μέλεσιν ημών ή σπιλούσα (μολύνουσα) όλον το σώμα…», και πάλιν: «Την γλώσσαν ουδείς δύναται ανθρώπων δαμάσαι ακατάσχετον κακόν, μεστή ιού θανατηφόρου. Εν αυτή ευλογούμεν τον Θεόν και πατέρα, και εν αυτή καταρώμεθα τους ανθρώπους τους καθ’ όμοίωσιν Θεού γεγονότος…» (Ίακ. γ’ 2, 6 και 8). Τι πρέπει να κάμνω εγώ με αυτό το θηρίο, τον λύκο πού έχω στο στόμα μου;
Άλλα και ακόμη, πώς εγώ, πάτερ μου, να επιτύχω αυτό πού λέγει ό άγιος Ιωάννης ό Χρυσόστομος για την γλώσσα, για να μη λέγει περισσότερα ή λιγότερα, αλλά όλα με το ζύγισμα να λέγω, για να είμαι δίκαιος χωρίς κόπου μεγάλου; Δεν λέγει ό Άγιος ότι: ζυγαριά να εχομεν την γλώσσα μας ώστε με μεγάλη προσοχή να ζυγίζομε τα λόγια μας και να μη λέμε περισσότερα ούτε λιγότερα αλλά τα σωστά με ακρίβεια. Διότι, εάν ζυγίζομε με ακρίβεια και μεγάλη προσοχή τον χρυσό και άλλα πράγματα, πρέπει, με μεγαλύτερη προσοχή και ακρίβεια, να προσέχομε τα λόγια μας.
Και ακόμη, πάτερ μου, πώς να μη παλέψω με τον λύκο αυτόν, την γλώσσα μου, πού διαβάζω τον Αββά Σισώη και λέγει’ «Αδελφέ, έχω τριάντα χρόνια όπου δεν κάμνω πλέον δέησιν εις τον Θεόν περί αμαρτίας, αλλά αυτό μόνον λέγω εις την προσευχήν μου Κύριε Ιησού Χριστέ σκέπασαν με από της γλώσσης μου, διότι τόσους χρόνους έχω ασκητεύοντας και πάλιν σκοντάπτω με την γλώσσαν και αμαρτάνω».
Πέμπτον, ό λέων, πάτερ μου, είναι ή καρδιά μου, κατά της οποίας διεξάγω νύκτα και ημέρα πεισματώδη αγώνα και δυστυχώς με έλκει με μεγάλη βία σε όλα όσα βλάπτουν και καταστρέφουν την ψυχήν μου. Βλέπεις, πάτερ μου, «ότι έγκειται ή διάνοια του ανθρώπου επιμελώς επί τα πονηρά εκ νεότητος αυτού» (Γεν. η’ 21), και ακόμη, ότι ή καρδία μου είναι ακάθαρτος ως είπεν ό Κύριος μου’ «Εκ γαρ της καρδίας εξέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι» (Ματθ. ιέ’ 19)’ και ότι πράγματι έτσι είναι και πρέπει να κουρασθώ να την καθαρίσω, μου το επιβεβαίωσε ό Προφήτης Δαβίδ πού λέγει εις τον Κύριον: «Καρδίαν καθαράν κτίσον εν έμοί ό Θεός, και πνεύμα ευθές έγκαινισον εν τοις έγκατοις μου» (Ψαλμ. 50, 12),
και Έκτον, πάτερ μου, ό ασθενής, είναι το σώμα μου, το οποίον ποτέ δεν ευρίσκεται στην ίδια κατάσταση. Άλλοτε θέλει τροφή και άλλοτε νηστεία. Άλλοτε ανάπαυση και άλλοτε τυραννία. Άλλοτε περίθαλψη και άλλοτε όχι, και για τον λόγον αυτόν είμαι αναγκασμένος να έχω την προσοχή μου διαρκώς γυρισμένη προς αυτό, για να το περιποιούμαι όσο είναι δίκαιο, επειδή χρειάζεται και αυτό όπως το τσούφλι για το αυγό.
Αφού άκουσε αυτά ό Ηγούμενος από τον σοφό του Μοναχό, τον συγχάρηκε και είπε: «Εάν όλοι κάναμε όπως εσύ τέκνον μου, δηλαδή να εργαζόμαστε δια να συγκρατήσομε τα πάθη μας και ενημερώσομε τον κακόν – εαυτό μας, ή γη θα γινόταν ουρανός και ‘όλοι θα είμασταν ευτυχισμένοι και ειρηνικοί».
Δυστυχώς, αγαπητοί, εμείς δεν εργαζόμαστε για τον εαυτό μας, και ή κοινωνία μας κατάντησε ζούγκλα, καιτοι στην Κυριακή προσευχή ό Κύριος μας προτρέπει να λέμε: «Έλθέτω ή βασιλεία σου…, ως εν ουρανώ και επί – της γης».
Άλλα που χρόνος για την ψυχή μας, την αρετή, την πίστη, τον Χριστό, την σωτηρία της ψυχής μας.
Βλέπετε τον κόσμον και τα του κόσμου ανόητα και αμαρτωλά τα έχουμε περισπούδαστα, μόδα, καφενείο, χαρτί, γήπεδο, ταβέρνα, διαφθορά, χορός και γενικά ότι έχει σχέση με την σάρκα. Γι’ αυτό και φθάσαμε τόσο χαμηλά και ζούμε σαν να μην γνωρίσαμε Χριστόν και είμεθα άξιοι της τύχης μας.
Αυτό τιμωρούμεθα από τις επιλογές και τις αμαρτίες μας. Είθε να θελήσουμε να δεχθούμε τον θείο φωτισμό, εργαστούμε, για την κάθαρση των αισθήσεων : από τα πάθη, και την απόκτηση των αρετών του Ευαγγελίου για να έχομε ελπίδα σωτηρίας, με τις πρεσβείες της Παναγίας και όλων των Αγίων.
Αμήν.

Η μεταστροφή ενός διάσημου αθέου

Τον περασμένο Απρίλιο απεβίωσε σε ηλικία 87 ετών o διάσημος Άγγλος φιλόσοφος Antony Flew (11 February 1923 – 8 April 2010).
Ο Flew, γιός μεθοδιστή ιερέα, καθιερώθηκε σαν άθεος διανοητής μετά από μία σύντομη ομιλία του στη Σωκρατική λέσχη του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης κατά τα μέσα του 1950, με τίτλο «Θεολογία και έλεγχος του εσφαλμένου» (Theology and Falsification).
Πολλοί είπαν ότι ή ομιλία αυτή ήταν ακατανίκητη απόδειξη της μη ύπαρξης Θεού. Έκτοτε έγραψε πολλά βιβλία, όπως ή ηθική της εξέλιξης, ψυχικά φαινόμενα κλπ. Επιβλήθηκε όμως κυρίως με τα βιβλία του περί μη ύπαρξης του Θεού.
Το 2004, μετά από πενήντα χρόνια έντονης αθεϊστικής δράσης, άφησε άναυδους τους πάντες, κυκλοφορώντας ένα DVD με τίτλο, «Έχει ανακαλύψει η επιστήμη τον Θεό;». Σ’ αυτό ανακοίνωνε, ότι οι σύγχρονες ανακαλύψεις και οι ασυνέπειες στη θεωρία της εξέλιξης τον ανάγκασαν να επανεξετάσει τις απόψεις του. «H απίστευτη πολυπλοκότητα των διατάξεων, πού απαιτούνται για να δημιουργηθεί ζωή, δείχνει ότι έχει αναμιχθεί μία άπειρη νοημοσύνη στη δημιουργία της ζωής».
Ζητούσε επί πλέον συγνώμη για την παραπλάνηση τόσων ψυχών. Τρία χρόνια αργότερα, το 2007, κυκλοφόρησε το τελευταίο του βιβλίο: «Υπάρχει Θεός: Πώς ο πιο διάσημος άθεος άλλαξε γνώμη».
Η μεταστροφή του Flew προκάλεσε όχι μόνο σοκ, αλλά και την μήνη των άθεων διανοητών. Οι Times της Ν. Υόρκης δημοσίευσαν ένα καυστικό άρθρο, στο όποιο απέδιδαν τη μεταστροφή του σε γεροντική άνοια, άγνοια του πώς λειτουργεί ή επιστήμη κ.ο.κ. Και η απάντηση του Flew: «Όταν δεν μπορείς να αντικρούσεις τα επιχειρήματα, τότε προσπάθησε να απαξιώσεις αυτόν πού τα λέει».
Ο Flew είχε δηλώσει, ότι πάντοτε ακολουθούσε την αρχή του Σωκράτη: «Πηγαίνω όπου με οδηγεί ή αλήθεια», θα συμπληρώναμε κι εμείς το του Μενάνδρου: «Άγει δέ προς φώς την άλήθειαν χρόνος» (ό χρόνος φέρνει την αλήθεια στο φώς).

Πηγή: «Η Δράσις» Νοέμβριος 2010-ΙΣΤΟΛΟΓΙΟ  ΑΚΤΙΝΕΣ

ΑΚΤΙΝΟΓΡΑΦΙΑ ΓΡΑΜΜΩΤΟΥ ΚΩΔΙΚΟΥ (BAR-CODE EAN-13)

Ι. ΚΑΡΔΑΣΗ

Επειδή ορισμένοι θέλουν να δουν και να καταλάβουν οπτικά τους γραμμωτούς κωδικούς, φέρουμε ένα παράδειγμα ενός τέτοιου γραμμωτού κωδικού σε δυο παραλλαγές:
Α/ Τι βλέπει το ανθρώπινο μάτι και

Β/ Τι βλέπει το ηλεκτρονικό μάτι:

Στην εικόνα Α, το ανθρώπινο μάτι βλέπει κάποιες μαύρες γραμμές και κάποιους αριθμούς κάτω από τις μαύρες γραμμές. Παρατηρούμε, ότι ο πρώτος αριθμός αριστερά δεν φέρει από πάνω του μαύρες γραμμές. Εκείνο που δεν παρατηρούμε εύκολα είναι, ότι υπάρχουν και λευκές γραμμές ανάμεσα στις μαύρες. Με λίγη προσοχή θα διαπιστώσουμε, ότι κάθε αριθμός έχει λευκές και μαύρες γραμμές, σύνολο 7, για κάθε αριθμητικό ψηφίο. Επίσης παρατηρούμε, ότι στην αρχή, στη μέση και το τέλος του κωδικού υπάρχουν μαύρες γραμμές, που προεξέχουν και δεν φέρουν αριθμό. Οι γραμμές αυτές καλούνται βοηθητικές και δεν είναι μόνο μαύρες, αλλά περιέχουν και λευκές. Έτσι, το αριστερά βοηθητικό ψηφίο (όχι αριθμητικό ψηφίο) έχει 3 γραμμές (2 μαύρες και 1 λευκή). Το ίδιο έχει και το δεξιά βοηθητικό ψηφίο. Το μεσαίο βοηθητικό ψηφίο έχει 5 γραμμές (2 μαύρες και 3 λευκές). Επίσης παρατηρούμε, ότι το αριθμητικό ψηφίο 6 έχει 7 γραμμές (2 μαύρες και 5 λευκές). Η παρανόηση που συμβαίνει με το ψηφίο 6 και τους βοηθητικούς χαρακτήρες είναι, ότι έχουν όλοι από δυο (2) μαύρες γραμμές, αλλά δεν έχουν τον ίδιο αριθμό λευκών γραμμών. Το εύκολο, αλλά λανθασμένο συμπέρασμα, που βγάζουν ορισμένοι είναι, ότι αφού οι βοηθητικοί χαρακτήρες έχουν 2 μαύρες γραμμές και ο αριθμός 6 έχει επίσης 2 μαύρες γραμμές, άρα οι βοηθητικοί χαρακτήρες είναι ο αριθμός 6! Αυτό δεν είναι παρά μια οπτική απάτη, η οποία αν υποστηριχθεί και από επιστήμονες, τότε μετατρέπεται και σε επιστημονική απάτη.

Στην εικόνα Β, το ηλεκτρονικό μάτι δεν βλέπει τους αριθμούς του δεκαδικού συστήματος, που βλέπει το ανθρώπινο μάτι, παρά μόνον αριθμούς του δυαδικού συστήματος, που είναι μόνον δυο, το 0 και το 1. Έτσι, το ηλεκτρονικό μάτι βλέπει 7 συνδυασμούς του 0 και του 1, για τα αριθμητικά ψηφία, 3 συνδυασμούς 0 και 1, για τα ακραία βοηθητικά ψηφία και 5 συνδυασμούς 0 και 1, για το κεντρικό βοηθητικό ψηφίο. Έτσι, ο αριθμός 6 κωδικοποιείται ως 1010000, ενώ τα βοηθητικά ψηφία, ως 101 τα ακραία και 01010 το μεσαίο. Επομένως, ούτε το ηλεκτρονικό μάτι μπορεί να διαβάσει τους βοηθητικούς χαρακτήρες, ως αριθμητικό ψηφίο 6.

Και για να λύσουμε κάποιες απορίες:

α/ Οι αριθμοί κάτω από τις γραμμές υπάρχουν για να διευκολύνεται ο υπάλληλος στην περίπτωση, που δεν μπορεί το μηχάνημα να σαρώσει τις γραμμές, οπότε τίθενται και οι αντίστοιχοι αριθμητικοί χαρακτήρες, για διευκόλυνση του υπαλλήλου στα ταμεία. Ευνόητoν, ότι ο υπάλληλος που δακτυλογραφεί τα ψηφία των αριθμών δεν δακτυλογραφεί τα βοηθητικά ψηφία, γιατί δεν υπάρχουν αριθμοί κάτω από αυτά και γιατί αυτά εξυπηρετούν μόνο το ηλεκτρονικό μάτι.

β/ Οι γραμμώσεις των βοηθητικών χαρακτήρων εξέχουν από τις υπόλοιπες γραμμώσεις, γιατί όταν ο σαρωτής είναι σαν στυλό και όχι σε μόνιμη βάση, το ανθρώπινο χέρι έχει την τάση να κινεί τον σαρωτή από χαμηλότερο σημείο από ότι θα έπρεπε και επομένως δεν θα ήταν δυνατή η αποκωδικοποίηση.

γ/ Η σκοπιμότητα της ύπαρξης και μεσαίου βοηθητικού χαρακτήρα (που υπάρχει μόνο στους κωδικούς UPC και EAN) είναι, ότι οι κωδικοί αυτοί διαιρούνται σε δυο μισά. Το αριστερό μισό κωδικοποιεί τη χώρα και τον κατασκευαστή και το δεξιό μισό κωδικοποιεί το προϊόν, είναι δε δυνατόν να αποκωδικοποιηθεί και από τους δυο πλευρές (και από αριστερά προς τα δεξιά και από τα δεξιά προς τα αριστερά).

Αυτό λοιπόν το τόσο απλό θέμα έχει γίνει ένα τεράστιο θέμα και καταταλαιπωρεί άσκοπα τον πιστό λαό του Θεού.
30.10.10

Η απαράδεκτη Συνωμοσιολογία των Θεολόγων

Δημοσιεύουμε άρθρο του Θεολόγου κ. Σκαρτσιούνη Δημητρίου που δημοσιεύτηκε στην «Ελεύθερη Ωρα» της 11.11.10και ερωτήματα που θα περιμένουν απάντηση.Συγκεκριμένα .

1/ Από πότε υπάρχουν ευώνυμοι και δυσώνυμοι αριθμοί;

2/ Σε ποιο πατερικό κείμενο αναγράφεται, ότι η οποιαδήποτε
είδους ταυτότητα αποτελεί δόγμα πίστεως;

3/ Σε ποιο πατερικό κείμενο αναγράφεται αντίσταση κατά της αρχής
σε Πολιτεία που εκδίδει ταυτότητα;

4/ Γιατί οι αστυνομικοί διώχθηκαν αδίκως; Δεν διώχθηκαν για
παράβαση καθήκοντος;

5/ Σε ποιο πατερικό κείμενο δικαιολογείται η παράβαση καθήκοντος;

6/ Το χριστιανικό ένστικτο είναι αυτό που στην εκκλησιαστική
γλώσσα αποκαλείται «εσωτερική πληροφόρηση»;

7/ Αν υπάρχει «εσωτερική πληροφόρηση», σημαίνει ότι η χάρις του
Θεού πληροφορεί για την μη παραλαβή της κάρτας του πολίτη;

8/ Από πότε μια οργανωμένη κοινωνία στερείται του δικαιώματος να
κωδικοποιεί χρήσιμες πληροφορίες σε μια πλαστική κάρτα, ενώ οι ίδιες
πληροφορίες υπάρχουν διάσπαρτες σε πολλές χάρτινες κάρτες;

9/ Ποια είναι τα προδρομικά στοιχεία της εποχής του Αντιχρίστου
και ποιος μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας τα αναφέρει;

10/ Όταν ο Ιωάννης λέγει «και νυν αντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν»
(Ιω. Α΄ 2. 18), ποια ήταν τα προδρομικά στάδια;

11/ Οταν ο Κύριος κράτησε στα χέρια του το νόμισμα με τον αντίχριστο Καίσαρα (και δεν το πέταξε), αυτό ήταν προδρομικό στάδιο της εποχής του Αντιχρίστου;

12/ Ποιος μεγάλος Πατέρας της Εκκλησίας έχει ερμηνεύσει την
Αποκάλυψη και από ποιόν παρατίθενται οι συγκεκριμένες αποφάνσεις;

13/ Ο ψευδοπροφήτης και πρόδρομος του Αντιχρίστου θα αναγκάσει
και τους σφραγισμένους με «το όνομα του Κυρίου επί των μετώπων αυτών» (Απκ. 22. 4) να παραλάβουν τον 666;

14/ Θα έρθει πρώτα ο Αντίχριστος ή πρώτα ο αριθμός του ονόματός
του ή ταυτοχρόνως και τα δυο;

15/ Ποιος είπε ότι η κάρτα του πολίτη, η οποία εργάζεται με τους
αριθμούς 0 και 1, θα έχει τον αριθμό 666, καθ’ ην στιγμή, με την όποια
εισαγωγή του αριθμού 6 σ’ αυτήν παύει η λειτουργία της;

16/ Το 666 αποτελεί χάραγμα, τύπωμα ή τίποτε άλλο, μιας και τα
ήδη κυκλοφορούντα χαρτονομίσματα έχουν χάραγμα (15 γραμμές και 14 λευκά διαστήματα).

17/ Η Εκκλησία άλλαξε γνώμη προ ετών και είπε, ότι στην ταυτότητα δεν υπάρχει ο 666 (6240/21.12.99).

18/ Η Εκκλησία της Κρήτης ομόφωνα απεφάνθη, ότι δεν υπάρχει
πρόβλημα με την κάρτα του πολίτη.

19/ Αφού δεν υπάρχει το 666 στην ταυτότητα (γιατί δεν μπορεί να
υπάρχει) δεν δημιουργείται κρίση ταυτότητας και στον Χριστιανό.

20/ Ο Κύριος δεν πέταξε το νόμισμα με την εικόνα του Αντιχρίστου
(«ουχ ενύβρισεν», κατά τον Ιω. Δαμασκηνό). Εμείς είμαστε βασιλικότεροι του Βασιλέως;

21/ Ποιοι άγιοι Πατέρες προφητεύουν και περιγράφουν τη σατανική
ταυτότητα με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες για να μας προφυλάξουν;

22/ Από πότε οι Ανδρέας και Αρέθας, Επίσκοποι Καισαρείας
ανακηρύχθηκαν άγιοι; Μάλιστα, ο 2ος είχε συναινέσει στον 4ο γάμο του Λέοντα ΣΤ΄ του Σοφού.

23/ Ο Σατανάς θα μας δώσει «ψήφο εντριβή»; Σε ποιο σημείο της
Αποκάλυψης αναφέρεται;

24/ Που αναφέρεται, ότι η «ψήφος εντριβής» θα έχει το 666; Και
γιατί να μην έχει το χξς΄, μιας και όλοι αυτοί που το αναφέρουν δεν γνώριζαν τον αραβικό αριθμό 666; Και γιατί να μη φέρει τον 1010011010, που είναι ο αριθμός του Αντιχρίστου στους υπολογιστές;

25/ Ποιος ευφυής εγκέφαλος συνδυάζει το πλακίδιο που ψήφιζαν
κάποτε με τη σημερινή κάρτα του πολίτη;

26/ Ποια νοσηρή φαντασία συνδέει την κάρτα του πολίτη με το
τελευταίο οχυρό της μη παράδοσης της ψυχής μας στον εξαπωδό;

27/ Μήπως η απόφαση μη παραλαβής της κάρτας μας οδηγεί τελικά
στις πύλες του φρενοκομείου;

28/ Ας επικαλεστούμε τη χάρη του Θεού, για να μας ξεθολώσει το
νου, να μας γαληνέψει και να ακολουθήσουμε τη σωστή πατερική γραμμή πάνω στις προφητείες.

ΙΚ

ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΟΧΥΡΟ

Είναι γεγονός ότι από τους χριστιανούς που ζούν στην οργανωμένη κοινωνία μας, ελάχιστοι ίσως υπάρχουν που να μην ενέδωσαν άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο στην χρήση του δυσώνυμου αριθμού 666. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι επειδή μουσκέψαμε από την ηλεκτρονική βροχή και καταιγίδα, πρέπει να πέσουμε στην θάλασσα και να πνιγούμε, ότι είναι δηλαδή μάταιη κάθε περαιτέρω αντίσταση όπως ισχυρίζονται πολλοί.
Γι’ αυτό πολύ ορθώς οι χριστιανοί εξεγείρονται και αντιδρούν στην ηλεκτρονική κάρτα του πολίτη, έστω και εάν πληρώνουν βαρύ τίμημα, όπως οι αδίκως αποταχθέντες αστυνομικοί μας.
Το Χριστιανικό ένστικτο μας πληροφορεί ότι με την άρνηση παραλαβής της κάρτας του πολίτη η οποία περιέχει τα πάντα σε μια συσκευασία, θα ξεπλύνουμε την ενοχή μας για τις όποιες μέχρι τώρα υποχωρήσεις και ερωτοτροπίες μας με το 666, εφ’ όσον είναι γνωστό ότι χωρίς την κάρτα αυτή τίθεσαι ουσιαστικά εκτός οργανωμένης Κοινωνίας.
Πολλοί ισχυρίζονται προφανώς εξ αγνοίας, ότι δεν μας ενδιαφέρουν και τόσο τα προδρομικά στάδια της εποχής του Αντιχρίστου, διότι εφ’ όσον δεν ήλθε ο Αντίχριστος ακόμη, δεν κινδυνεύουμε να σφραγισθούμε και επομένως η όποια αντίδρασή μας τώρα εναντίον του 666 είναι αδιάκριτη και «προ καιρού».
Οσοι ισχυρίζονται κάτι τέτοιο είτε συγχέουν τον ψευδοπροφήτη με τον Αντίχριστο ταυτίζοντας τα δύο Θηρία της Αποκάλυψης, είτε δεν μελέτησαν τι ακριβώς θα ενεργήσει ο ψευδοπροφήτης για λογαριασμό του Αντιχρίστου.
Η Αγία Αποκάλυψη αντιδιαστέλλει σαφώς τα δύο θηρία. Ο Αντίχριστος είναι το εκ της θαλάσσης αναβαίνον θηρίον (Αποκ. 13.1), ενώ ο ψευδοπροφήτης και πρόδρομος του Αντιχρίστου είναι το εκ της γης αναβαίνον θηρίον (Αποκ. 13.11).
Αυτό το θηρίο, δηλαδή ο ψευδοπροφήτης και πρόδρομος του Αντιχρίστου θα αναγκάσει τους ανθρώπους να βαστάξουν το 666 για να υποδεχθούν τον Αντίχριστο.
Τα χωρία της Αγίας Αποκάλυψης «και ποιεί πάντας τους μικρούς και τους μεγάλους…» (Αποκ. 13.16-18), αναφέρονται στον ψευδοπροφήτη και όχι στον Αντίχριστο, γι’ αυτό ο Αγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων λέγει ότι ο Αντίχριστος θα έλθει «έτοιμος επί την Θύραν».
Κακώς λοιπόν επικεντρώνουν ορισμένοι την προσοχή τους μόνο στον ερχομό του Αντιχρίστου, υποτιμώντας την δράση των προδρόμων του.
Η Κάρτα του Πολίτη κατά την ταπεινή μας γνώμη αποτελεί οριακό σημείο, το τελευταίο χαράκωμα στο οποίο οφείλει ο Χριστιανός να αντισταθεί μέχρι θανάτου. Η παραλαβή της κάρτας του πολίτη με το τσιπ – 666 αποτελεί ενσυνείδητη προδοσία του Χριστού για τους εξής λόγους:
1. Διότι το 666 αποτελεί χάραγμα ισοδύναμο του χαράγματος του ονόματος του Αντιχρίστου.
2. Διότι δεν μπορεί να επικαλεσθεί ο Χριστιανός την παραμικρή άγνοια ή σύγχυση στο θέμα αυτό.
3. Διότι ομόφωνα η Εκκλησία διεκήρυξε προ ετών και διετύπωσε γραπτώς και με εγκυκλίους την άποψή της, ότι απαγορεύεται οι Χριστιανοί να παραλάβουν ηλεκτρονική ταυτότητα με τον δυσώνυμο αριθμό 666.
4. Διότι το 666 δημιουργεί κρίση ταυτότητας. Πώς θα δει ο Χριστιανός τον εαυτόν του στην ταυτότητα χαραγμένο με την σφραγίδα του Αντιχρίστου; Τι θα πει; «Είναι ο εαυτός μου χαραγμένος» ή «δεν είμαι αυτός», δηλαδή «είμαι κάποιος άλλος;».
5. Διότι το 666 στην ταυτότητα θα είναι ισόβια, ανεξάληπτη σφραγίδα «κατ’ ενέργεια του Σατανά», οπότε χάνω την Θεία Χάρη και είναι σχεδόν βέβαιο ότι μόνος μου θα ζητήσω στη συνέχεια το εμφυτευμένο τσιπ για καλύτερη εξυπηρέτησή μου.
6. Διότι πώς, εγώ, που είμαι βαπτισμένος Χριστιανός θα φέρω επάνω μου το 666 το οποίο είναι καθιερωμένο σύμβολο – έμβλημα των αντιχρίστων οργάνων, των σατανιστών και εκφράζει την αντίχριστη κουλτούρα και αποστασία;
7. Διότι οι άγιοι πατέρες προφητεύουν και περιγράφουν την σατανική αυτή ταυτότητα με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, για να μας προφυλάξουν.
Μας λέγουν ότι η πλάνη του «Χερσαίου Θηρίου» (Γρηγορίου Νύσσης, P.G. 45,1121), δηλαδή ο ψευδοπροφήτης, θα αναγκάσει τους ανθρώπους να λάβουν χάραγμα – 666, το οποίο ονομάζουν «ψήφον» (Ανδρέου Καισαρείας P.G. 106,340).
Οι Αγιοι Ανδρέας και Αρέθας Επίσκοποι Καισαρείας, προφήτευσαν περί των εσχάτων χρόνων, ότι ο σατανάς θα δώσει στους ανθρώπους «ψήφον εντριβή».
Ψήφος σημαίνει μικρό πλακίδιο (σαν τραπουλόχαρτο) με το οποίο εψήφιζαν γράφοντας πάνω σ’ αυτό το όνομα του υποψηφίου της αρεσκείας των. Ο εντριβής – του εντριβούς, σημαίνει καθημερινής χρήσης.
Ώστε «ψήφος εντριβής» κατά τους αγίους αυτούς πατέρες σημαίνει μια πλακίτσα (σαν τραπουλόχαρτο) καθημερινής χρήσης με το 666. Είναι οι σημερινές ηλεκτρονικές κάρτες και ιδιαίτερα η ηλεκτρονική κάρτα του πολίτη με το 666 και την φωτογραφία μας.
Αρα η κάρτα του πολίτη αποτελεί οριακό σημείο, είναι θα λέγαμε το τελευταίο οχυρό, το οποίο ο Χριστιανός δεν πρέπει να παραδώσει στον εχθρό και επίβουλο της ψυχής μας, υποκύπτοντας από δειλία, ολιγοπιστία ή φιλοτομαρισμό .
Η απόφαση απαιτεί τόλμη, θυσίες και προπάντων απαιτεί πίστη στην πρόνοια του ουράνιου Πατέρα. Ας προσέξουμε επικαλούμενοι την Χάρη του Θεού, ώστε το ντουφέκι αυτό που έχει ο καθένας μας και ονομάζεται ελευθερία, να το χρησιμοποιήσουμε σωστά και να μη το στρέψουμε εναντίον του εαυτού μας.

Σκαρτσιούνης Δημήτριος
Καθηγητής Θεολογίας