Archive for the ‘ΙΕΡΑΠΟΣΤΟΛΗ’ Category

Mιά ιεραποστολική προσέγγιση του βουδισμού από ένα Ορθόδοξο Ιεραπόστολο.(π.Ιωνάς Μούρτος)

–Όλοι οι ανατολικοι λαοι και κυρίως ο βουδισμός αναγνωρίζουν οτι ΟΛΑ στην ζωή ειναι ΠΟΝΟΣ . ;Oλη η ζωη ειναι πόνος.
Και η αιτία του πόνου ειναι η προσκόληση , η δίψα για αγαθα, και τελικα, η προσκόληση στην ιδέα οτι πρεπει να υπάρχω.Ο ανθρωπος μενει γαντωμένος στην υπαρξη.
Και αυτο γιατί ΝΟΜΙΖΟΥΜΕ (λανθασμένα) οτι υπάρχει κατι το σταθερό , κατι το αμεταβλητο. για τον βουδισμό ΔΕΝ υπαρχει τετοιο πραγμα. ΟΛΑ μεταβαλονται, σαν τη ροη ενός ποταμου.
Για αυτό και η ιδέα της ατομικής υπαρξης, οπως μεταφέρεται απο τον δυτικό τρόπο σκεψης απορριπτεται απο τον βουδισμο.
Εδω βεβαια μπορουμε να πουμε, απο μια πλευρα, ο βουδας εχει δίκιο. η ατομικότητα, το οτι εγω υπάρχω , και το ξερω οτι ειμαι εγω , διοτι δεν ειμαι ΕΣΥ, δεν ειμαι ΑΥΤΟ. για τον χριστιανισμό ο τροπος αυτος του υπάρχειν ειναι η ιδια η κόλαση.
Αυτο ειναι και το προπατορικό αμαρτημα, το οτι γεννιόμαστε σε ενα συμπαν που ειναι γεματο συντριμια, που ειναι διασπασμενο.
Βεβαια ο Bουδας, ο μεγάλος αυτός φιλόσοφος , εφτασε σε αυτο το μεγάλο συμπέρασμα για την υπαρξη αλλα ΔΕΝ μπορουσε να παη παρα περα. λοιπον αυτο που προτεινει ειναι να πάψω να προσκολωμαι στο οτιδηποτε, ουτε στην ιδια την υπαρξη, διοτι το ΕΓΩ ειναι η ρίζα της υπαρξης.
Όποιος το πετυχη ελευθερωνεται απο τον νομο της φθορας, και μπαινει στην νιρβάνα δηλ στην σωτηρια.
Για τον βουδισμο λοιπον υπάρχει η σωτηρία αλλα ΔΕΝ ΒΡΗΣΚΕΙΣ ΤΟΝ ΣΩΖΟΜΕΝΟ, υπαρχει πόνος αλλα δεν βρίσκεις αυτον που πονάει. δηλ δεν υπάρχει το πρωσωπο, δεν πρεπει να υπάρχει.
Εμεις λεμε, πολυ σωστα , το προσωπο (μαλλον το ατομο) ετσι οπως ειναι δεν πρέπει να υπαρχει. αλλα οπως στον βουδα ηρθε η αποκάλυψη, και οπως στο ΖΕΝ ερχεται η ελλαμψη, ετσι και ο θεος επενέβη και μας εδειξε μια αλλη λυση.
Όχι το να σβύσω αλλα το να υπάρχω με διαφορετικό τρόπο.
ΟΠΩΣ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΥΤΟΣ . πως υπαρχει ο Θεος? ως ΤΡΙΑΣ, ως κοινωνία τριων προσώπων. Όχι ως 3 διαφορετικές ατομικότητες , οχι ως 3 φιλοι, αλλα ως τρια προσωπα (μονο αριθμουμενα) που συνυπάρχουν και αλληλοπεριχωρουνται. δηλ αν ενας απο τους 3 εκλειψη, παει, δεν υπαρχει θεος. ενω εγω υπαρχω, ειτε με συμπαθειτε ειτε με αντιπαθειτε, διοτι αντω την υπαρξη μου απο την βιολογικη μου λειτουργία.
Ο άνθρωπος λοιπόν καλειται να ζήσει ενα νεο τρόπο ζωης. να υπάρχει ΕΠΕΙΔΗ ΣΥΝΥΠΑΡΧΕΙ. Αλλά πως να γίνη αυτο? ο ενας της Τριάδος γινεται ανθρωπος , και ετσι γινεται το κεντο ΟΛΗΣ της κτισεως.
Αν θελω , μπορω και εγω να ενωθω μαζί του, δηλαδη να αποκτησω μια νεα υποσταση, ενα ΑΛΛΟ τροπο υπαρξης , θεωρωντας ως ζωη την σχέση μου με ΑΥΤΟΝ. τοτε δεν ειναι ο πατέρας και η μανα μου, δηλ η βιολογική μου αρχη η υπρξη μου , αλλα ο τροπους που μπορω να διαλέξω, δηλ μα εχω πατερα μου τον ΠΑΤΕΡΑ ΤΟΥ ΥΙΟΥ, να λεω οτι ζωη ειναι αυτη η σχέση και μονο αυτη. και αυτο μπορω να το πετυχω εννουμενος με τον χριστο , τον υιο του θεου, που χωρις να παψη να ειναι οτι ηταν, γινεται και ανθρωπος. αλλα δεν μπορω να το κανω μονος μου αυτο.
ο ΑΛΛΟΣ της Τριαδος , ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ , το ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ με ενωνει με τον Χριστό, και ταυτόχρονα με τους αλλους. διοτι το πνευμα ενεργει οχι ατομικα αλλα εν τη εκκλησια. Δηλαδη αν δωσουμε ενα (κακο) παραδειγμα, αν το σωμα σας ειναι ο Χριστος, τοτε εγω ειμαι το ενα δαχτυλο, εσεις το αλλο, ο γειτονας το αλλο κτλ.
Αυτο ειναι η ζωη. η συνυπαρξη. και οποιος ζη αυτη την σχέση, δεν γευεται τον θανατο, η σχεση αυτη δεν σταματα ποτε. Μπορεί να έρθει (και θα ερθει) ο βιολογικος θανατος του σωματος, ομως η σχεση αυτη, η ενωση αυτη συνεχίζεται για παντα, διοτι οπως ειπαμε ζωη ειναι ο χριστος, οχι η αυτονομη βιολογικη λειτουργία.
(οπιος θελει να δει περισσοτερα ας διαβαση το υπεροχο κειμενο του σεβ περγαμου Ιωαννου Ζηζιουλα , απο το προσωπειον εις το πρωσωπο)
Αυτος ο χριστιανισμός ΔΕΝ εγινε ποτε γνωστος στην Ασια.
Οι μη ορθόδοξοι κηρύτουν τον ιστορικο Ιησου που ηρθε να σωσει απο την αμαρτία αγνοουν τελειως τα παραπανω.
Και εμεις,,,, εχω γραψει , ποσο αρνηθηκαμε να κηρυξουμε.
Όταν τα λέω αυτα σε βουδιστές ανοιγει η καρδια τους. μου λένε πολυ ωραια αυτα , πες μας και άλλα.
Και υπαρχουν πολλα.
πχ στο θεμα της υπαρξης, που ειναι καιριο. για τον βουδιστη δεν υπαρχει ο σωζόμενος.
Το ερωτημα τοτε εγω πιος ειμαι? πως πχ. οι πραξεις μου επιρεάζουν την επόμενη ζωη μου? τι σχέση εχω εγώ με …εμενα στην επομενη μετεμψυχωση μου, δεν απανταται ευθέως με ενα λογικό δυτικο τρόπο. Τα περι υπάρξεως ερωτηματα ο βουδας τα θεωρει αστοχα, non proper, και τα αντιπαρεχεται με σιωπη. το περιφημο παραδειγμα του.. ενας που τον τραυματισε το βέλος και υποφερει ρωταει , τι ειδους ειναι το βέλος, ποιος το ερριξε, κτλ ενω δεν θα επρεπε να ρωταει τεοια πραγματα, αλλα να φροντηση να θεραπευθεί.
Βεβαια υπαρχει οπως διαπιστωνει ο βουδισμος μια συνεχης μεταβολη. πχ το σωμα σας ηταν τελειως διαφορετικό οταν εισαστε μωρο, τωρα και οταν γερασετε (ευχομαι να γινετε πολυ πολυ γεροι, να ζησετε πολλα χρονια) ολα τα κυτταρα εχουν ανανεωθει . Τι σας κανει να νομιζεται οτι ειστε εσεις? ειναι το ερωτημα της συνεχειας της υποστασης εν χρονω (personal identity over time αν μεταφραζω σωστα) καιριο ερωτημα των προσωκρατικών που ειπαν οτι δεν υπαρχει αυτη η συνεχεια διοτι δεν υπαρχει στην πραγματικότητα κινηση και χρονος, ενω αντιθετα ο Ηρακλειτος θεωρωντας οτι ολα ειναι μεταβολη αρνειται αυτην την υπαρξη. ο Πλατωνας αντίθετα βρισκει μια ιδιοφυη λυση. αυτο που με κανει να λεω οτι εγω υπαρχω ενω το σωμα μου αλλαζει συνεχως ειναι η ψυχη, που ειναι αθάνατη, επεσε απο τον κοσμο των ιδεων και συνεπως ενωνει τα διαφορα στιγμιοτυπα θα λεγαμε, δηλ τις μεταβολες του σωματος μου , και ετσι ειμαι ΕΓΩ. Ο Βουδισμος αρνιεται , και ΣΩΣΤΑ ατην την λυση.
Βεβαια το ερωτημα ειναι ιδιαιτερα επικαιρο σημερα με την προοδο της κβαντμηχανικης. Ο καθηγητής στο Καιμπριτζ Derek Parfit (reasons and persons) εξεταζει το ερωτημα απο τα φιλμ επιστημονικης φαντασίας, απο την τηλεμεταφορα (teleportation) που θεωρητικα γινεται σε στοιχειωδη σωματια προς το παρον. δηλ να μπητε σε μια μηχανη και σε χρονο 0 να βρεθητε αλλου. Αλλα ποιος μας λεει οτι εκει στο αλλού , ειστε εσεις?
Προσπαθω να δωσω την χριστιανικη απαντηση. που νομίζω ειναι οτι υπαρχουμε οχι αφ εαυτων, ουτε επειδη εχουμε αθανατη ψυχη, (διοτι τιποτα δεν ειναι αθανατο, μονο ο Θεος ειναι απολυτως και αφ εαυτου αθάνατος) αλλα διοτι ο θεος μας αγαπα, και μονο απο ελευθερη και ανιδιοτελη αγαπη, απο μια αγαπη που ΔΕΝ κανει διακρισεις μας κρατα στην υπαρξη , ειτε ειμαστε καλοι ειτε οχι, ακομα και τον διαβολο, μας δινει ΚΑΤΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΠΑΡΟΝ ενα ιχνος, που αυτο ειναι υ ψυχη και που δεν πεθαινει διοτι δεν αφηνει ο Θεος να πεθανη και ουτε θα αφηση ποτε.
αυτη λοιπον ειναι η ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ, η ελάχιστη μας personal identity. (δυστυχως ξεχασα να γραφω ελληνικα…)
Και που παλι ταιριαζει με την κινεζικη φιλοσοφία. διοτι εγω, εσεις, και καθε κτισμα, δεν ειμαστε μερη του Θεου, αλλα εν τουτοις το κεντρο της υπαρξης μας ειναι η ΣΚΕΨΗ του Θεου, Ο ΛΟΓΟΣ ΤΩΝ οντων, αυτο που οι κινεζοι αποκαλουν ΤΑΟ (ντάο ειναι η σωστη προφορα) χωρις να το ξερουν. Ειναι η θεολογια του αγ Μαξιμου του Ομολογητου . Και οχι μονο βεβαια. διοτι ναι μεν ο Θεος δημιουργησε τον κοσμο ΕΝ ΧΡΟΝΩ, αλλα ηθελε, σκεφτηκε ελευθερα και απο αγάπη να χαρισει την υπαρξη και την συνειδητότητα σε διαφορους βαθμους σε κατι εκτος αυτου. και το πραγματοποιησε.
Ειναι λοιπον η πραγματοποιημένη σκεψη η αγάπη του Θεου το κεντρο της υπαρξης του συμπαντος και καθε οντος ξεχωριστα. πρεπει να πουμε στους κινεζους οτι σωστα το εμπνευστηκαν ο Λαο τσε, ο Τσουαν τσε κτλ… αλλα δεν μπορουσαν να πουν παραπανω, γιατι δεν ειχε φανερωθει. Ουτε εμεις μπορουσαμε αλλωστε, αλλα επειδη ο Υιος και Λογος του θεου αποκαλυφτηκε, εγινε ανθρωπος μπορουμε τελικα να μιλάμε γιαυτο, ειδη Αυτος μας μιλησε.
Μιλησα για ΠΡΟΣΩΡΙΝΗ συνειδητοτητα, προσωπικη υπαρξη. γιατι? Διότι η τελικη ΔΕΝ ηρθε ακομα. Είμαστε ενα γιγνεσθαι, και ο Θεος δεν μπορει και δεν θελει να μας εξαναγκαση. Αλλα η προσωπικη ταυτοτητα , personal identity, ειναι ενα ΔΩΡΟ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ . ενα δωρο του θεου, ΜΟΝΑΔΙΚΟ και αναλογα με την προσωπικοτητα που χτίσαμε.
Στην αποκάλυψη 2,17 και 3,12 ο Χριστος θα δωση καινουργιο ΟΝΟΜΑ που θα ειναι η τελικη μας personal identity, προσωπικη ταυτοτητα, συνειδητότητα και που το ονομα αυτο θα εχει σχεση με τον ιδιο τον χριστο, αφου θα ειμαστε μέλη του.
Και μαζί με μας ενωνεται εν Χριστω ολη η κτίση γιανα ειναι τα παντα εν πασιν Χριστος.
ΠΗΓΗ.http://asian-aroma.com/

Ένα αξιόλογο κείμενο για την ιεραποστολή του Γέροντος Σωφρονίου.

Πρόκειται για ένα κείμενο από το βιβλίο του αρχ. Σοφρωνίου για τον άγιο Σιλουανό. Το καταθέτω για προβληματισμό γιατί έχει να κάνει με την ιεραποστολή. Βρίσκεται στην σελίδα 65.
“Είναι αδύνατον να αποσιωπίσωμε ένα αξιόλογο διακριτικό του χαρακτήρα του Γέροντα: τη στάση του απέναντι σ’ όποιον διαφωνούσε μαζί του. Επιθυμούσε ειλικρινώς και βαθειά να καταλάβει έναν τέτοιον άνθρωπο όσο μπορούσε καλλίτερα και να μην προσβάλλει ό,τι είναι ιερό γι’ αυτόν.
Ξέρομε τη συνομιλία του γέροντα μ’ έναν αρχιμανδρίτη, που ησχολείτο με το ιεραποστολικό έργο μεταξύ των ετεροδόξων.
Ο αρχιμανδρίτης αυτός σεβόταν πολύ τον Γέροντα, και όταν επισκεπτόταν το Άγιον Όρος ερχόταν επανειλημμένως να συνομιλήση μαζί του. Ο Γέροντας τον ρώτησε πως κηρύττει. Ο αρχιμανδρίτης νέος και άπειρος ακόμη, με υπερβολικές μάλλον χειρονομίες, απάντησε νευρικά:
-Τους λέω: Η πίστη σας είναι διεστραμμένη. Όλα σε σας είναι διεστραμμένα, όλα ψεύτικα, κι’ αν δεν μετανοήσετε, δεν θα σωθήτε.
Σαν τ’ άκουσε ο Γέροντας τον ρώτησε:
-Πέστε μας όμως, άγιε αρχιμανδρήτα, αυτοί πιστεύουν στον Κύριον Ιησού Χριστό πως είναι ο αληθινός Θεός;
-Αυτό το πιστεύουν.
-Και τιμούν την Παναγία;
-Την τιμούν, αλλά διδάσκουν λανθασμένα πράγματα γι’ αυτήν.
-Και τους Αγίους τους παραδέχονται;
-Ναι, τους παραδέχονται, αλλά από τότε που αποσχίσθηκαν από την Εκκλησία τι αγίους μπορούν να έχουν;
-Κάνουν ακολουθίες στις εκκλησίες; διαβάζουν τον λόγο του Θεού;
-Ναι, και ναούς έχουν και ακολουθίες, μα αν τις βλέπατε πόσο υστερούν οι ακολουθίες τους από τις δικές μας, πόσο ψυχρές, πόσο άψυχες είναι!
-Άγιε αρχιμανδρίτα, η ψυχή τους αισθάνεται πως πράττουν σωστά που πιστεύουν στον Χριστό, που τιμούν την Παναγία και τους αγίους, που τους επικαλούνται στις προσευχές τους. Γι’ αυτό, όταν τους λέτε πως η πίστη τους είναι νόθη, δεν θα σας ακούσουν…Αν όμως λέγατε στους ανθρώπους πως καλά κάνουν πως πιστεύουν στον Θεό, πως καλά κάνουν που τιμούν την Παναγία και τους αγίους, που πηγαίνουν να λειτουργηθούν στις εκκλησίες και που προσεύχονται στα σπίτια τους, πως καλά κάνουν όταν διαβάζουν τον Λόγο του Θεού και τα λοιπά, έχουν όμως εδώ κι εκεί λανθασμένες θεωρίες και πρέπει να τις διορθώσουν και τότε όλα θα είναι καλά και θεάρεστα κι έτσι με τη χάρη του Θεού όλοι θα σωθούμε… «Ο Θεός αγάπη εστίν» και γι’ αυτό το κήρυγμα πρέπει να βγαίνει πάντα από την αγάπη. Τότε θα ωφεληθεί κι’ αυτός που κηρύττει κι’ αυτός που ακούει. Αν τους κατακρίνεται όμως, τότε η ψυχή του λαού δεν θα σας ακούση και δεν θα προέλθη όφελος.”

Η Ορθοδοξία στην Όγδοη Ήπειρο(Ιεραποστολή στη Μαδαγασκάρη)

π. Λάζαρος: «Ο Άγιος Νικόλαος Πλανάς» ο Κογκολέζος

της Θεανώς Μουσδελεκίδου, Ιεραποστόλου

Ο πατήρ Λάζαρος, ο Ιερέας των Φυλακών και των Φυλακισμένων.
Ο πατήρ Λάζαρος ο Ιερέας, ο ποιμήν ο καλός της Ενορίας «Αγία Τριάδα» στο Σεφ. Καζέμπεϊ.
Ο πατήρ Λάζαρος, ο άνθρωπος της προσευχής.
Ο πατήρ Λάζαρος, ο άνθρωπος της υπομονής και της πραότητος.
Ο πατήρ Λάζαρος, ο αγαθός Λευΐτης.
Ο πατήρ Λάζαρος, ο άνθρωπος που έχει φόβο Θεού. Ο άνθρωπος που έψαχνε αληθινή Εκκλησία.
Γεννημένος το 1942. Βέρος Κογκολέζος και με την παράδοσή τους. Ώσπου είδε, άκουσε και γνώρισε τον παπα-Κοσμά και κυριολεκτικώς μαγνητίσθηκε από την παρουσία και τον κατηχητικό του λόγο. Βαπτίζεται το 1983 επί παπα-Κοσμά σε ομαδικές βαπτίσεις στο Βαπτιστήρι του Αγίου Γεωργίου, στο κέντρο της Ιεραποστολής. Ο παπα-Κοσμάς τον πρόσεξε, τον αγάπησε και τον προσέλαβε μάγειρα στα παιδιά του Οικοτροφείου. Ο ζήλος του και η αγάπη του για την Ορθόδοξη Ιεραποστολή και για το διακόνημά του, αλλά κυρίως η καθαρότητα της ψυχής και της καρδιάς του γρήγορα τον προώθησαν στην Ιερωσύνη. Το 1985 χειροτονείται Διάκος. Σαν Διάκος συνέχισε την διακονία του μάγειρα και ταυτοχρόνως είχε την φροντίδα και την έγνοια της καθαριότητας του Ιερού. Ανελιπώς έτριβε τα μανουάλια, έπλενε την καντήλα και πάντα μέχρι σήμερα ζύμωνε και ζυμώνει τα πρόσφορα. Το 1995 χειροτονείται Ιερέας επί μακαριστού Μητροπολίτου Κεντρώας Αφρικής κυρού Τιμοθέου με εισήγηση του υπευθύνου της Ιεραποστολής π. Μελετίου Γρηγοριάτου (ο οποίος διαδέχθηκε τον μακαριστό παπα-Κοσμά μετά το τραγικό ατύχημα το 1989). Έκτοτε ο πατήρ Λάζαρος υπηρετεί το Άγιο Θυσιαστήριο όπου τον καλεί η ανάγκη. Ως πνευματικός εξομολογεί και νουθετεί και τρέχει στα Νοσοκομεία, στις Φυλακές, στα σπίτια των Χριστιανών αρρώστων η σε οποιοδήποτε πρόβλημα προκύψει. Έχει μεγάλη πίστη γι’ αυτό και η προσευχή του εισακούεται. Μικρός στο σώμα με μεγάλη όμως καρδιά, ταχύς στο βάδισμα τρέχει όπου τον καλούν. Ποτέ δεν αρνείται το κάλεσμα. (Κάζι για Μούγκου=Για Σένα Χριστέ μου). Με βοηθό την Πρεσβυτέρα του αγωνίζονται από κοινού και αντιμετωπίζουν τα προβλήματα. Απέκτησαν 10 παιδιά αλλά ζουν μόνο τα τρία, επειδή όλα πέθαιναν μικρά.
Αγαπητός σε όλους ο πατήρ Λάζαρος, πρόθυμος, δεν έχει πη κακό λόγο για κανέναν ποτέ. Ο,τι του αναθέτει η Εκκλησία το διεκπεραιώνει με την βοήθεια του Θεού. Η Ενορία του απέχει από το κέντρο 20 χιλμ. Με οποιεσδήποτε συνθήκες, με βροχή η ξηρασία και την άμμο να βουλιάζη, παίρνει το ποδήλατό του, κάνει το σταυρό του και πηγαίνει.
Τέτοια περιστατικά και θαυμαστά από τις αποστολές του μας διηγείται, όταν δίνη αναφορά στον π. Μελέτιο. Πως να μη θαυμάσουμε και να μην το αναφέρουμε, όταν με φόβο Θεού έσκυψε και έφαγε το χώμα με την Θεία Κοινωνία, την ώρα που λειτουργούσε σε μια λασποκαλύβα-εκκλησία και από τις πολλές και δυνατές βροχές έπεσε ο τοίχος επάνω στην Αγία Τράπεζα!
Τρέχει στις Φυλακές και στο Νοσοκομείο, έτοιμος με το πετραχήλι να ακούση, να αφουγκραστή τον πόνο και το κλάμα τους, να διαβάση την κατάλληλη ευχή και να τους αναπαύση. Μας διηγείται ένα περιστατικό από μια τέτοια αποστολή του στην Μαεζτάζτα. Ένα νεαρό παιδί σε κακό χάλι. Αυτό και οι δικοί του πλησιάζουν τον π. Λάζαρο και ζητούν έλεος. Δεν μπορεί το παιδί να περπατήση, αφρίζει και φωνάζει δυνατά. Ο π. Λάζαρος στην αρχή αρνείται, διστάζει, παρακαλεί και ικετεύει τον Θεό (Κύριε, βοήθει μοι τη ολιγοπιστία). Και ω του θαύματος! Ακουμπά το πετραχήλι του στο άρρωστο παιδί και επιτάσσει το ακάθαρτο πνεύμα λέγοντας στο παιδί να σηκωθή και να κάνη τον σταυρό του. Το παιδί περπατάει ανάλαφρο, χαρούμενο, ελεύθερο από την επήρεια του ακαθάρτου πνεύματος. Η δύναμη της προσευχής! Όλοι ευχαριστούν και δοξολογούν τον Θεό, τον Αναστάντα Χριστό.
Επιστρέφοντας από την κηδεία του μακαριστού ιερέως Φωτίου από το Φουλκουρούμι νύχτωσε. Η βροχή και η λάσπη εμπόδιζαν το αυτοκίνητο να προχωρήση. Για λίγο ο π. Λάζαρος απομακρύνεται, γονατίζει και υψώνει τα χέρια του και ικετεύει λέγοντας : «Πάτερ Φώτιε, βρισκόμαστε σ’ αυτήν τη δύσκολη θέση επιστρέφοντας από το ξεπροβόδισμά σου. Ο Θεός σ’ έχει κατατάξει μεταξύ των αγίων, η όλη σου βιοτή ήταν αγία, μεσίτευσε στον Άγιο Θεό να βγούμε από την ταλαιπωρία». Δε πρόλαβε να τελειώση και να ένα αυτοκίνητο. Τους βοήθησαν και απαγκιστρώθηκε το αυτοκίνητό τους από τη λάσπη.
Τέτοια παρόμοια θαυμαστά περιστατικά έχει καταγράψει πολλά άλλα στη μνήμη του, άλλα τα αναφέρει και άλλα τα διηγείται, όλα προς δόξαν Θεού.
Σε κάθε Θεία Λειτουργία μνημονεύει μεταξύ των άλλων και όλους τους Ιεραποστόλους και τους συνεργάτες τους που έχουν προσφέρει εδώ την αγάπη τους.
Ο πατήρ Λάζαρος είναι ένας από τους πολλούς Κογκολέζους Ιερείς. Ο Θεός ας τους χαριτώνει έτι περισσότερο.
Υ.Γ. (Όταν γράφτηκαν αυτές οι γραμμές η Πρεσβυτέρα του ζούσε, δυστυχώς, ξαφνικά εκεί που έκανε τις καθημερινές δουλειές της έπεσε και εκοιμήθη. Στο Σεμινάριο των Πρεσβυτερών τον Αύγουστο η απουσία της ήταν αισθητή. Προσευχηθήκαμε ο Θεός να την κατατάξη μεταξύ των Αγίων. Αιωνία της η μνήμη!)
Μητέρα Θεανώ (Μουσδελεκίδου)

Νέα από την Ορθόδοξη Ιεραποστολή στην Κόστα-Ρίκα.

Map of Costa Rica

Η Κόστα Ρίκα είναι μια Δημοκρατία που βρίσκεται στο ισημερινό κομμάτι της Κεντρικής Αμερικής και συνορεύει στα βόρεια με τη Νικαράγουα, στα ανατολικά με την Καραϊβική θάλασσα, στα νοτιοανατολικά με τον Παναμά και στα νότια και δυτικά με τον Ειρηνικό ωκεανό. Το νησί Κόκο βρίσκεται στα 480 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της χερσονήσου της Όσα, στον Ειρηνικό ωκεανό και αποτελεί μέρος του εθνικού εδάφους. Η επιφάνεια της Κόστα Ρίκα είναι 51. 100 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός της είναι σχεδόν 4 εκατομμύρια άνθρωποι (έτος 2002). Η πρωτεύουσα της χώρας είναι το Σαν Χοζέ. Η ανθρώπινη εποίκιση της Κόστα Ρίκα χρονολογείται τουλάχιστον στο 5000 π.χ., αλλά σε σύγκριση με τους μεγάλους προϊσπανικούς πολιτισμούς της Αμερικανικής Ηπείρου, οι ιθαγενείς της Κόστα Ρίκα δεν ήταν πολλοί σε πληθυσμό, ούτε πέτυχαν μεγάλη ανάπτυξη.

Σύντομα Ιστορικά στοιχεία.

Τον τελευταίο μήνα του 2008 και τους πρώτους μήνες του 2009 μέχρι το τέλος του Αγίου Πάσχα ξεκίνησε η Αγία Ελληνική Ορθόδοξος Ιεραποστολή Αγίου Ιωάννη του Χρυσοστόμου στην Κεντρική Αμερική, με αρχική βάση της Μητροπολιτικής Περιφέρειας στην Κόστα Ρίκα, μετά από απόφαση του σεβασμιότατου Μητροπολίτη Μεξικού κ. Αθηναγόρα.

Υπεύθυνος του Ιεραποστολικού κλιμακίου είναι ο π.Σίλας.

† Στις 22 Απριλίου 2009 βαπτίστηκαν οι πρώτοι πέντε πιστοί στην Κόστα Ρίκα. Το μυστήριο τελέστηκε στη πόλη Γουάπιλες της επαρχίας Λιμόν στην Κόστα Ρίκα. Οι νεοφώτιστοι έτυχαν πολυετούς κατήχησης και αποφάσισαν να ασπασθούν την Ορθοδοξία. Έγιναν έτσι μέλος του Σώματος του Χριστού.

Σημερινή κατάσταση.

Η μικρή Ορθόδοξη κοινότητα στερείται ιερού ναού .Οι θείες λειτουργίες πραγματοποιούνται σε σπίτια των Ορθοδόξων.

Θεία Λειτουργία σε σπίτι πιστών στην πρωτεύουσα Σαν Χοζέ.

Για τις ανάγκες της τοπικής εκκλησίας έχει παραχωρηθεί προσωρινά απο τον κ. Μιγκέλ (Μιχαήλ) και Θεοδώρα το γκαράζ της οικογένειας. Γίνονται προσπάθειες για αγορά ένος κτιρίου. Γι’ αυτό το σκοπό κάθε βοήθεια, μικρή ή μεγάλη, είναι πολύ σημαντική.

Τέλεση της Θείας Λειτουργίας στην Γουάπιλες

Κατήχηση γύρω από την τέχνη της παρασκευής πρόσφορων

Προκειμένου το Ιεραποστολικό κλιμάκιο να μπορέσει να εργασθεί απαιτούνται.

Α.Αγορά σπιτιού στη ζώνη της Γουάπιλες,που θα χρησιμοποιείται ως βάση των ποιμαντικών ενεργειών τόσο για ολόκληρη τη χώρα, όσο και για ολόκληρη την Ιεραποστολή Αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου στην Κεντρική Αμερική.Επιλέγηκε η περιοχή της Γουάπιλες για τη στρατηγική της σημασία όπου υπάρχει η μεγαλύτερη Ορθόδοξη παρουσία με 16 μέλη στην Ιεραποστολή από τους οποίους οι 10 είναι βαπτισμένοι. Σε αυτή την κοινότητα δεν υπάρχουν Έλληνες.

Β..Κτίσιμο μιας μικρής εκκλησίας μέσα στην Ιεραποστολή της Κόστα Ρίκα ως στοιχειώδες στη δημιουργία της ταυτότητας της πίστεως στην κοινότητα.

Γ..Δημιουργία ενός Κέντρου Πνευματικότητας και Ποιμαντικής εργασίας για να προωθηθεί η παρουσία των λαϊκών στα πεδία που τους αναλογούν μέσα στην Εκκλησία και τον κόσμο.

Δ.Αγορά ενός αυτοκινήτου που να επιτρέπει τη μεταφορά στην Ιεραποστολή της Κεντρικής Αμερικής.

Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε.

Α.Καταθέτοντας   οποιοδήποτε ποσό στον παρακάτω τραπεζικό λογαριασμό

Αριθμός λογαριασμού στην Τράπεζα Κύπρου:
0560-01-002215-00
IBAN: CY91 0020 0560 0000 0001 0022 1500
SWIFT: BCYPCY2N

—————

Orthodox Pastoral Actions

Contribution, Donatios : in Cyprus and Greece

Number of account in the Bank of Cyprus: 0560-01-002215-00

IBAN: CY91 0020 0560 0000 0001 0022 1500

SWIFT: BCYPCY2N

Β.Αγοράζοντας  το  βιβλίο (390 σελ.) του Πρεσβ. Δημητρίου Αθανασίου και της πρ. Χαρούλας Τσουλιάη  «Η ΥΠΕΡΕΥΛΟΓΗΜΕΝΗ»


Πρόκειται ίσως για την πιό αξιόλογη και σοβαρή συλλογή κειμένων (ομιλίες Αγίων πατέρων, κηρύγματα, ύμνοι, αγιογραφία, εορτές κ.α.) που αφορούν το γλυκύτερο, το σπουδαιότερο και αγιότερο πρόσωπο που παρουσίασε η γη,  την Παναγία μας.
Αν επιθυμείτε να προμηθευτείτε το πιό πάνω βιβλίο παρακαλώ επικοινωνήστε μαζί μας μέσω ηλεκτρονικού ταχυδρομίου στο info@ortodoxiaamericacentral.net
Διατίθεται προς 30 ευρώ, πλέον έξοδα αποστολής εαν θα σταλεί εκτός Κύπρου

Tα στοιχεία του άρθρου ελήφθησαν από την ιστοσελίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Κεντρικής Αμερικής.

www.ortodoxiaamericacentral.net

Έγινα Ορθόδοξος γιατί δεν είχα ομπρέλα!

Είναι θαυμαστός ο τρόπος με τον οποίο ο Κύριος εμφανίζεται σε όλους τους ανθρώπους καθημερινά και προσκαλεί τον καθένα ξεχωριστά να Τον ακολουθήσει. Πόσοι από εμάς έχουμε ποτέ φαντασθεί τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσε να παρουσιασθεί ο Κύριος σε ανθρώπους του «Δυτικού» κόσμου και να τους καλέσει να ακολουθήσουν το θέλημά Του μέσα στην Oρθόδοξη Εκκλησία; Πόσοι από εμάς προσευχόμαστε για τους ανθρώπους που καθημερινά γνωρίζουν την Oρθοδοξία και αποφασίζουν όχι μόνο να βαπτιστούν αλλά να γίνουν και Λειτουργοί του Oνόματος του Κυρίου;

—————————————————————————————
Ένας από τους ιερείς της ενορίας του Έξετερ(Αγγλία), ο μεγαλύτερος σε ηλικία, μας αφηγήθηκε τη δική του μοναδική ιστορία με την οποία γνώρισε την Oρθοδοξία:

«Ήμουν στο Παρίσι, έβρεχε κι έπρεπε κάπου να πάω για να μείνω στεγνός. Είδα κοντά μου μια πόρτα και μπήκα. Δεν μπορώ να πω ότι είδα το εξωτερικό της εκκλησίας διότι έβρεχε· απλά είδα την πόρτα και μπήκα. Αν δεν έβρεχε, δεν θα έμπαινα! Ανοίγοντας απότομα την εξωτερική πόρτα, παραπάτησα κι έπεσα σε μια άλλη πόρτα, κι έτσι μπήκα στην εκκλησία. Χωρίς να θέλω να ενοχλήσω κανένα, κάθισα πίσω στη γωνία και παρακολουθούσα. Μόλις απέκτησα περισσότερη αυτοπεποίθηση προχώρησα γιατί ήθελα να μάθω τι συμβαίνει, πού βρίσκομαι. Είδα τις εικόνες, τους σταυρούς και σκέφθηκα ότι πρέπει να ήταν εκκλησία. Αναρωτιόμουν αν ήταν Συναγωγή, γιατί δεν είχα δει ποτέ να φορούν τα άμφια με τέτοιο τρόπο. Τα άμφια, το λιβάνι, ολόκληρη η οπτική εντύπωση της ακολουθίας μού άρεσαν και δεν ήθελα να φύγω. Άκουσα τη χορωδία σε τελείως διαφορετική γλώσσα, ούτε καν στα Γαλλικά. Ήταν Σλαβικά. Καθόμουν κι έβλεπα τότε τις εικόνες. Κι αν μου έλεγαν τότε, ότι σε οχτώ χρόνια θα έκανα κι εγώ το ίδιο, ως Διάκος, δεν θα τους πίστευα καθόλου.

Όσο ήμουν στο ναό και έβλεπα τον τρόπο που τελούνταν η ακολουθία, την τάξη που υπήρχε από ιερείς και πιστούς, αισθανόμουν πως εκεί ήταν ο ουρανός, και σκέφθηκα: «Αν υπάρχει Θεός -διότι αναρωτιόμουν ως εκείνη τη στιγμή αν υπήρχε- αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο πρέπει να λατρεύεται». Από τότε στην ενορία μας λένε πως «ο Νικάνωρ μπήκε στο ναό για να προστατευθεί από τη βροχή του ουρανού, και βρέθηκε στον Oυρανό!» Πάντα λέω σε όποιον έρχεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία για πρώτη φορά «Μπες στο ναό, προχώρησε στο μέσον της εκκλησίας και θα δεις μπροστά σου τις πύλες του Παραδείσου!» που δεν είναι τίποτε άλλο από το τέμπλο.

Πριν γίνω ορθόδοξος, ήμουν πιστός με την αγγλική έννοια του όρου: ο Θεός ήταν πάντα εκεί! Ήξερα να προσεύχομαι όταν το ήθελα. Επειδή ήμουν και από στρατιωτική οικογένεια, είχα τη νοοτροπία ότι «αν η Αγγλικανική Εκκλησία είναι αρκετά καλή για το Ναυτικό, είναι αρκετά καλή και για μένα!» (Ιf God is good enough for the Royal Navy, then it is good enough for me!). Αυτό ήταν το εύρος της θεολογίας μου!

Γύρισα πίσω στην Αγγλία κι άκουσα ότι στο Λονδίνο υπήρχε ένας επίσκοπος, ο Άντονυ Μπλουμ, αλλά δεν κυνήγησα τα πράγματα. Μια μέρα παρακολουθούσα στην τηλεόραση μια ταινία για τη Γαλλική Eπανάσταση. Τότε το πρόγραμμα της τηλεόρασης τελείωνε τα μεσάνυχτα και υπήρχε η συνήθεια στο BBC να προσκαλούν κάποιον για να κάνει τον επίλογο της ημέρας. Ως επίλογος εκείνης της βραδιάς ήταν κάποιες προσευχές που παρουσίασε ο επίσκοπος Μπλουμ, της Ρώσικης Oρθόδοξης Εκκλησίας. Ήμουν έτοιμος να κλείσω την τηλεόραση, αλλά σκόνταψα στο χαλί που ήταν μπροστά της και έτσι δεν κατάφερα να την κλείσω. Ακούγοντας τις προσευχές παραξενεύτηκα και κάθισα ξανά να δω τη συνέχεια. Τότε ήρθαν στη μνήμη μου οι εικόνες από την εκκλησία στο Παρίσι!

Δεν είχα τη διεύθυνσή του, ωστόσο του έγραψα ένα γράμμα λέγοντάς του «σας άκουσα πριν από μια εβδομάδα στην τηλεόραση και ενδιαφέρομαι να γίνω Oρθόδοξος. Θα μπορούσα κάποια στιγμή να σας συναντήσω». Έγραψα στο φάκελο «Επίσκοπος Άντονυ Μπλουμ, Ρώσικη Εκκλησία, Λονδίνο», δεν ήξερα τίποτε άλλο. Άλλωστε, δεν θα υπήρχαν πολλές τέτοιες εκκλησίες στο Λονδίνο! Τελικά μου απάντησε και τον συνάντησα για ένα ολόκληρο απόγευμα. Αργότερα μου πρότεινε να επικοινωνήσω με κάποιον ιερέα. Είχα επικοινωνία μαζί του μέσω αλληλογραφίας για θέματα Oρθοδοξίας, είχαμε δηλαδή κάτι σαν μαθήματα Oρθοδοξίας δι’ αλληλογραφίας! Συνεχίσαμε αυτή την επικοινωνία για αρκετό καιρό και ένα Πάσχα έγινα Oρθόδοξος, και μετά από λίγα χρόνια Διάκονος».

Από την επικοινωνία με τους Bρετανούς ορθοδόξους, γίνεται εύκολα αντιληπτό πως η αιτία, για την οποία αυτοί οι άνθρωποι γνώρισαν την πραγματική πίστη, ήταν το παράδειγμα κάποιων πιστών και η σωστή διδασκαλία όσων ανέλαβαν να τους κατηχήσουν. Η Oρθοδοξία σε χώρες της Δύσης, αλλά και σε ολόκληρο τον κόσμο, δεν είναι κάτι αυτονόητο. Η ύπαρξή της οφείλεται κυρίως σε ανθρώπους που προσπάθησαν και προσπαθούν να βιώσουν την τελευταία εντολή του Κυρίου: «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά έθνη» (Ματθ. 28, 19 ) και να διδάξουν πως ο Χριστός δεν είναι ένα μέσον αποικιοκρατίας, αλλά η πηγή της Ζωής και ο Λυτρωτής του κόσμου.

Η ευθύνη όλων για το πώς θα πρέπει να βιώνουμε την πίστη μας είναι πολύ μεγάλης σημασίας. Είτε το καταλαβαίνουμε είτε όχι, καθημερινά δίνουμε μαρτυρία σε προσωπικό και ενοριακό επίπεδο ως μέλη πάντα του σώματος της Εκκλησίας. Γι’ αυτό και όλοι μας έχουμε ευθύνη αν η λανθασμένη στάση και πρακτική μας γίνεται αιτία άνθρωποι να απομακρύνονται από την εκκλησία, και συνεπώς να μην δοξάζεται αλλά να βλασφημείται το όνομα του Κυρίου (Ρωμ. 2, 24). Η Oρθοδοξία δεν είναι αποκλειστικό προνόμιο των Ελλήνων ή των Ρώσων και Σέρβων. Το «πορευθέντες μαθητεύσατε πάντα τά έθνη» σημαίνει πως κάθε ένας χριστιανός οφείλει να γίνει κήρυκας του Ευαγγελίου και όχι να κρατήσει την αλήθεια για τον εαυτό του. Είναι παραπάνω από σίγουρο πως πρέπει άμεσα να αλλάξουμε στάση ζωής και με τη βοήθεια του Παναγίου Πνεύματος να προσεγγίσουμε την σωστή πίστη στον Χριστό.

Τα λόγια του father John μαρτυρούν την ανάγκη ανίχνευσης μιας γνήσιας αλλά και ασυμβίβαστης Oρθοδοξίας: «Πρέπει να ξαναβρούμε τις Oρθόδοξές μας ρίζες. Δεν εννοώ ότι πρέπει αφελώς να γυρίσουμε το ρολόι και να ζήσουμε σε μια παλιά εποχή. Πρέπει να ξαναβρούμε την Ένωση της Μίας, Αγίας, Oρθόδοξης Εκκλησίας, η οποία είναι το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας».
Βασίλης και Κωνσταντίνα Δημητράκη

Έξετερ, Ιούλιος 2003

Ευχαριστίες:
Θα θέλαμε να ευχαριστήσουμε τους Father John Palmer, Father Nicanor και Deacon Peter καθώς και την ενορία του Αγίου Συμεών και Άννας στο Έξετερ για τη συνεργασία τους στη συλλογή του υλικού για το παρόν άρθρο.
Το άρθρο αυτό προέρχεται από Χριστιανική Φοιτητική Ένωση
http://www.xfe.gr

Ο Δανιήλ και ο Ετιέν(Μικρές ιστορίες Ιεραποστολικής πορείας)


Περιοδεύοντας το Β. Καμερούν έχεις την μοναδική εμπειρία να ταξιδεύεις όχι μόνον στον συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο, αλλά και στον χώρο των καρδιών του μυστικού και αθέατου κόσμου του αλλά ταξιδεύεις και σε ένα ανεπανάληπτο κράμα χρόνου παρελθόντος, παρόντος και μέλλοντος.
Έτσι ακόμα και τα ασήμαντα που υποπίπτουν στην αντίληψή μας αναδεικνύονται όχι μόνον σημαντικά αλλά και μοναδικά.
Βέβαια, κάποια πράγματα αναδεικνύουν την τραγικότητα κάποιων καταστάσεων και καλούμεθα αυτόματα να ανασύρουμε δυνάμεις πνευματικές και ψυχικές που να μας δώσουν το κουράγιο και την δύναμη να τις αντέξουμε, για να μπορέσουμε να τις βοηθήσουμε κατά το μέτρο των δυνάμεών μας και αν όχι, απλά να τις αναφέρουμε εις τον Κύριο του Aμπελώνος και να τις αποθέσουμε στην ιδική Του κρίση. Και τότε συμβαίνουν πράγματα παράδοξα και μοναδικά.
Μια Κυριακή απόγευμα, έκανα μια βόλτα με τα πόδια τριγύρω στο Ιεραποστολικό Κέντρο των Αγίων 12 Αποστόλων του Κατράνγκ. Mέ συνόδευε ο από πολλών ετών φύλακας του Ιεραποστολικού Κέντρου Μαρτίνος ή, όπως τον γνώριζαν οι κάτοικοι του χωριού, «Ταϊσσού». Έπαιζε πάντα τον ρόλο του μεταφραστού τριών τοπικών γλωσσών προς τα Γαλλικά. Παράλληλα γνωρίζοντας όλον τον κόσμο ήταν και ο, εις το διηνεκές, ξεναγός μας. Μαζί του σπούδαζα τον κόσμο του Β. Καμερούν, τα ήθη, τα έθιμα και την νοοτροπία των κατοίκων του.
Έτσι λοιπόν περπατούσαμε προς το χωριό Γκάγκαλα ώσπου περνώντας δίπλα από ένα δένδρο σκόνταψα στις ρίζες του και εντελώς αντανακλαστικά, απέφυγα να πέσω κάτω. Όταν κοίταξα καλύτερα την αιτία της –παρ’ ολίγον πτώσεώς μου- διεπίστωσα ότι οι «ρίζες» που σκόνταψα εκινούντο κάπως. Τελικά δεν ήταν ρίζες ήταν ένα μικρό ανάπηρο παιδί που , μη μπορώντας να περπατήσει σερνόταν στο έδαφος και όλο του το σώμα ήταν καλυμμένο με χώμα σαν ένα τέλειο καμουφλάζ.
Το παιδί φοβήθηκε και έκανε να φύγει χρησιμοποιώντας τα χέρια του για να διευκολύνει την μετακίνησή του. Ο ακόλουθός μου του μίλησε στην γλώσσα του και ο μικρός σταμάτησε. Λίγα δευτερόλεπτα μετά εμφανίστηκε ένας ψηλός άνδρας από την διπλανή καλύβα και άρπαξε, με μια κίνηση απότομα, το παιδί ζητώντας μας συγγνώμη αν μας ενόχλησε.
Σταματήσαμε τον άνδρα και τον ρώτησα για το παιδί. Είχε προσβληθεί μικρό από πολιομυελίτιδα και του άφησε μια ατροφία και δυσπλασία στα πόδια. Το έλεγαν Δανιήλ και ήταν δέκα ετών. Τα άλλα παιδιά –ακολουθώντας τις προλήψεις των γονιών τους -δεν το πλησίαζαν για να μην αποκομίσουν κάποια κατάρα η κακοτυχία. Έτσι το παιδί έμενε μόνο και όσο μπορούσε να μετακινηθεί σερνόμενο έκανε κάποιες «βόλτες».

Έξω από τον Ι. Ναό Ραφαήλ, Νικολάου και Ειρήνης στο χωριό Ντατσέκα
Του έδωσα κάποιες καραμέλες και του υποσχέθηκα ότι, θα έλθω να το ξαναδώ την επόμενη φορά που θα επισκεπτόμουνα το Β. Καμερούν… Απομακρυνθήκαμε με την καρδιά δεμένη κόμπο.
Βρέθηκα στην Ελλάδα και ανέφερα το περιστατικό σ’ έναν μικρό κύκλο φίλων, είπαν μέχρι να αναχωρήσω θα το συζητούσαν πως να γινόταν να βοηθήσουν την κατάσταση.
Πέρασαν μερικές ημέρες και πήρα ένα τηλέφωνο από κάποιον παλαιό γνωστό μου Κατηχητή. Ζητούσε να με επισκεφθεί στο πατρικό μου. Συμφωνήσαμε την μέρα και την ώρα. Ήλθε καθυστερημένος κατά μερικές ώρες αλλά με μια χαρά και συγκινημένος. Χαιρετηθήκαμε και μου είπε: «Σας άκουσα τις προάλλες να περιγράφετε τις συνθήκες του Β. Καμερούν και το ότι συναντήσατε αυτό το παιδί με την πολιομυελίτιδα. Σκέφθηκα να σας δώσω κάποια χρήματα να του πάρετε ένα καροτσάκι και είπα να δώσω ένα ποσό που και σε κάποιες μελλοντικές περιπτώσεις να μπορείτε να δράσετε άμεσσα. Δυστυχώς όταν ερχόμουν κάποιος μέσα στο μετρό μου έκλεψε τα χρήματα… Λυπήθηκα πολύ αλλά είπα ίσως ο ευλογημένος αυτός άνθρωπος τα είχε ανάγκη η ο πειρασμός μου βάζει εμπόδια….». «…Είπα δεν θα περάσει του πειρασμού…γύρισα πίσω και μέχρι να ξαναπάω στην τράπεζα να πάρω χρήματα καθυστέρησα … είμαι όμως πεπεισμένος ότι ο άρχικός σκοπός μου αξίζει τον κόπο…». Εθαύμασα την συνέπεια του παλαιού Κατηχητού και το τρόπο που τοποθετούσε τα θέματα. Τον ευχαρίστησα και του υποσχέθηκα να τον ενημερώσω.

Με τον Ετιέν την ημέρα απόκτησε το τρίτροχο ποδήλατο
Σ’ ένα επόμενο ταξίδι μου στο Β. Καμερούν πέρασα τα σύνορα με το Τσαντ και στην πόλη Φιάνγκα έδωσα σ’ έναν τεχνίτη την παραγγελία να μου κατασκευάσει τρία τρίτροχα ποδήλατα με τα πετάλια στα χέρια ειδικά για άτομα με κινητικά προβλήματα των κάτω άκρων. Στο Τσαντ λόγω του εμφυλίου πολέμου και των διάσπαρτων , ακαθάριστων περιοχών με νάρκες η τέχνη αυτών των τρίτροχων ποδηλάτων είχε εξελιχθεί πολύ και είναι είδος καθημερινής χρήσεως μιας και καθημερινά όλο και κάποιος ακρωτηριάζεται από τις ξεχασμένες νάρκες.
Μετά από δύο μήνες παρέλαβα τα τρία τρίτροχα ποδήλατα και με χαρά πολύ ξαναεπισκέφθηκα τον μικρό Δανιήλ και του πρόσφερα ένα. Η χαρά του μικρού και της οικογένειάς του ήταν απερίγραπτη γιατί αμέσως όλα τα παιδιά της γειτονιάς μαζεύτηκαν γύρω του και άρχισαν να σπρώχνουν το ποδήλατο, για να τον βοηθήσουν να κάνει την πρώτη του βόλτα. Κάποια στιγμή ο πατέρας του γύρισε και μου είπε: « ..σας ευχαριστούμε πολύ! Για εμάς ήταν ένα μακρινό όνειρο να αγοράσουμε του Δανιήλ ένα τέτοιο ποδήλατο… υπάρχει ένα κυβερνητικό πρόγραμμα να αγοράζαμε το ποδήλατο με δόσεις αλλά αυτό θα σήμαινε ότι δεν θα μπορούσαμε να θρέψουμε την οικογένεια για κάμποσα χρόνια!».
Λίγες ημέρες μετά περνώντας από την περιοχή είδα ένα τσούρμο παιδιά να σπρώχνουν το ποδήλατο με τον Δανιήλ πηγαίνοντάς τον στο σχολείο. Η ζωή του είχε αλλάξει ριζικά. Εμακάρισα τον παλαιό Κατηχητή για την επιμονή του στα εμπόδια των πειρασμών… αλλά και για την διακριτική του ευγένεια που, τον έκανε να αφουγκραστεί την κατάσταση αυτού του παιδιού απ’ την άλλη άκρη του κόσμου…

Με τον π. Ευάγγελο στο χωριό Μπάιγκα
Σε κάποια άλλη περιοδεία του 2007 μέσα στις πολλές μετακινήσεις μου, κάποια στιγμή, τράβηξε την προσοχή μου ένα μικρό παιδί…κάθε ημέρα το έβλεπα στο ίδιο σημείο σ’ένα δένδρο δίπλα στο δρόμο… όποια στιγμή της ημέρας και να περνούσα καθόταν στο ίδιο σημείο… Ένα πρωϊνό σταμάτησα το πλησίασα και του πρόσφερα μερικές καραμέλες. Δεν δυσκολέυτηκα να καταλάβω ότι δεν μπορούσε να περπατήσει από το πρόβλημα της πολιομυελίτιδος…τον έλεγαν Ετιέν-(Στέφανο)- Την επομένη το πρωϊ φορτώσαμε ένα καινούργιο τρίτροχο ποδήλατο και του το προσφέραμε. Το παιδί μας ευχαρίστησε. Δεν ήταν κοντά κανένας από τους δικούς του…
Το ίδιο βράδυ καθόμουν, με τον αδελφό μου –(βρισκόταν για μερικές ημέρες μαζί μου για εθελοντική εργασία)- στον περίβολο του Ιεραποστολικού Κέντρου του Κατράνγκ και συζητούσαμε μέσα σε μια αφόρητη ζέστη και ένα πηχτό σκοτάδι… ξαφνικά ο φύλακας μας ειδοποίησε ότι κάποιος θέλει να με συναντήσει…
Παραξενεύτηκα. Ρώτησα ποιός ήταν. «Είναι ο αδελφός του παιδιού που του δώσατε το ποδήλατο το πρωϊ…». Του είπα να πλησιάσει. Ήλθε ένας νέος κρατώντας ένα ζωντανό κοτόπουλο στα χέρια. Με πλησίασε με σεβασμό και με φωνή τρεμάμενη μου είπε: «… Με στέλνει ο πατέρας μας… να τον συγχωρείτε … είναι μεγάλης ηλικίας και δεν μπορεί να περπατήσει πολύ… σας ευχαριστεί για το δώρο που κάνατε στον μικρό μου αδελφό… για μας είναι κάτι πολύ μεγάλο… σας παρακαλεί να δεχθείτε αυτό το μικρό δώρο… δεν έχουμε κάτι αντάξιό της αγάπης σας…».
Τον ευχαρίστησα, πήρα το δώρο τους και ο νέος εξαφανίστηκε στο πηχτό σκοτάδι πέρνωντας τον δρόμο της επιστροφής… είχε περπατήσει για να μας φθάσει περίπου δέκα χιλιόμετρα και τώρα είχε άλλα δέκα για να ξαναφθάσει σπίτι του.
Είναι συγκινητική και αξιοθαύμαστη, η αξιοπρέπεια, και η ευγένεια με την οποία η κόσμος που διακονούμε δέχεται την κάθε ευεργεσία της εκκλησιαστικής φιλανθρωπίας.

Στο χωριό Γουάι έξω από τον Ι. Ναό Αγίου Γεράσιμου – Αγ. Γεωργίου
Από τότε που χαρίσαμε το ποδήλατο στον Ετιέν μπορούσες να τον βλέπεις σε κάθε εκκλησιαστική σύναξη. Ξυπνούσε χαράματα και σιγά-σιγά έπερνε τον δρόμο για την Εκκλησία που θα γιόρταζε η θα λειτουργούσε.
Ίσως κάποιοι ακούγοντας η διαβάζοντας την τελευταία φράση θεωρήσουν ότι, όλες οι εκκλησίες θα βρίσκονταν σε μια λογική απόσταση που θα μπορούσε να διανύσει ένα παιδί με ένα παρόμοιο αμαξίδιο και προχωρώντας ουσιαστικά με την δύναμη των χεριών του. Στην περίπτωση όμως του Ετιέν θα πρέπει να υπολογίσει αποστάσεις μέχρι και δέκα χιλιόμετρα σε κακοτράχαλους η ανύπαρκτους χωματόδρομους και άλλα τόσα για να ξαναεπιστρέψει σπίτι του.
Όλοι, ουσιαστικά, θαυμάζουν αυτό το παιδί για το θάρρος και τον αγώνα που κάνει για να δείχνει πάντα την ευγνωμοσύνη του προς τον Θεό.
Αυτές όμως είναι ουσιαστικά οι αλλαγές και οι διαφορές που μπορεί να επιφέρει μόνον ο Ευαγγελικός Λόγος σ’ αυτόν τον κόσμο. Και αυτόν τον Λόγο αγωνιζόμαστε να προσφέρουμε στον κόσμο του Κυριωνύμου Αμπελώνος της Κεντρικής Αφρικής.

ο Καμερούν Γρηγόριος

ΠΗΓΗ.Περιοδικό ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ

Ας στηρίξουμε το Ιεραποστολικό έργο του π.Σίλα στην Κοστα Ρίκα

ΚΑΛΟΥΜΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΥΣ σε ΕΛΛΑΔΑ, ΚΥΠΡΟ, ΟΜΟΓΕΝΕΙΑ της ΑΜΕΡΙΚΗΣ να στηρίζουν το ιεραποστολικό έργο του π. Σίλα στη Κόστα Ρίκα.

Ο Θεός να τον ευλογήσει και να στείλει πολλούς ανθρώπους που θα στηρίξουν προσευχητικά και οικονομικά το έργο της Ορθόδοξης Ιεραποστολής στη Κόστα Ρίκα και στις άλλες χώρες της Κεντρικής Αμερικής.

Η ιστοσελίδα της Ορθόδοξης Ιεραποστολής είναι

http://www.ortodoxiaamericacentral.net/

Προσφορές : Στην Κύπρο και στην Ελλάδα
Αριθμός λογαριασμού στην Τράπεζα Κύπρου: 0560-01-002215-00
IBAN: CY91 0020 0560 0000 0001 0022 1500
SWIFT: BCYPCY2N

Orthodox Pastoral Actions

Contribution, Donatios : in Cyprus and Greece

Number of account in the Bank of Cyprus: 0560-01-002215-00

IBAN: CY91 0020 0560 0000 0001 0022 1500

SWIFT: BCYPCY2N


Η πορεία προς την Ορθοδοξία του πρώτου Κοσταρικανού ιερομονάχου Σίλα( Άγιος Κοσμάς Αιτωλός Θεσ/νικης

Από το περιοδικό ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ, τεύχος Απριλίου – Ιουλίου 2008 μεταφέρουμε το παρακάτω άρθρο για την Ορθοδοξία στη Κόστα Ρίκα.

Πριν ένα μήνα με ευλόγησε ο Κύριός μας με την εις Διάκονον Χειροτονία του εκ Κόστα Ρίκα μοναχού Σίλα.

Μέχρι πρότινος ο μοναχός αυτός εβίωνε τον μοναχισμόν εις την Ιερά Μονή Βατοπεδίου στο Άγιο Όρος. Ως Επίσκοπος νέου ιεραποστολικού αγρού έχω την ύψιστη Χάρη από τον Θεόν και την Εκκλησίαν Του να εκπροσωπώ την Ορθοδοξίαν μας σε χώρες κατά πλείονα λόγον ρωμαιοκαθολικές.

Και μέσα στα τελευταία έντεκα χρόνια αφότου ανέλαβα τα καθήκοντα του Επισκόπου σε αυτόν τον Ιεραποστολικό χώρο, μου χάρισε ο Θεός πολλές και ευλογημένες, συνταρακτικές εμπειρίες χειροτονίας νέων κληρικών.

ΟΛΟΙ ΠΡΩΗΝ ΡΩΜΑΙΟΚΑΘΟΛΙΚΟΙ ΚΑΙ ΠΡΟΤΕΣΤΑΝΤΕΣ, οι οποίοι με χαρά και προσμονή αγκάλιασαν την Ορθοδοξία, ως τη μόνη που μπορεί να επουλώσει τον πόνο να θεραπεύσει τα ελλείποντα και να δώσει την σωτηρία της ψυχής.

Στη περίπτωση αυτή αναφέρομαι στον άρτι χειροτονηθέντα μοναχό Σίλα. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Κόστα Ρίκα, βαπτισθείς στον ρωμαιοκαθολικισμό. Άνθρωπος των γραμμάτων έλαβε τέσσερα πανεπιστημιακά πτυχία, της Θεολογίας, της Φιλοσοφίας, του Αρχιτέκτονος και του Πολιτικού Μηχανικού. Μορφωμένος και φιλομαθής, όπως ήταν, τον έστειλαν οι ρωμαιοκαθολικοί στη Ρώμη για να ολοκληρώσει τις θεολογικές σπουδές του προκειμένου να αναλάβει στη Κόστα Ρίκα σημαντική θέση στον ακαδημαϊκό χώρο του ρωμαιοκαθολικισμού.

Να, όμως που άλλα ο Θεός κελεύει. Μέσα στην αναζήτηση της αλήθειας και την μελέτη του,άρχισε να γνωρίζει καλύτερα τα κείμενα των Αγίων Πατέρων της Ορθοδόξου Ανατολής. Τον απασχολούσε πολύ η προσωπική επαφή του με τον Θεό. Τον ενδιέφερε να γνωρίσει καλύτερα τον τρόπο ζωής και γνωριμίας με το Θείον. Στην Χριστιανική Δϋση του έλειπε η εμπειρία αυτή. Κάπου, σε ένα από τα κείμενα διάβασε την προσευχή της καρδιάς : Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με τον αμαρτωλό. Και άρχισε να χρησιμοποιεί στις κατ’ ιδίαν προσευχές του.Όπως ομολογεί και ο ίδιος, η προσευχή αυτή τον γέμιζε. Αισθανόταν ότι ουδέποτε άλλοτε εις τη ζωή του ησθάνθη. Έσπευσε στον » πνευματικό» του, ρωμαιοκαθολικό ιερέα, και του ενεπιστεύθη αυτή τη νέα εμπειρία. Με χαρά του ανέφερε ότι με την προσευχή αυτή ένοιωθε πιο κοντά στο Θεό. Να,όμως, που άλλα πρέσβευε ο ρωμαιοκαθολικός » πνευματικός » του. Αντί να τον ενθαρρύνει, προσπάθησε να τον αποθαρρύνει. » Δεν χρειάζεται αυτού του είδους τις προσευχές. Ήλθες στη Ρώμη να εμπλουτίσεις τις γνώσεις σου». Ούτε λίγο ούτε πολύ του συνέστησε να επιδοθεί στα μαθήματά του και να μην ασχολείται με θέματα που δεν θα τον βοηθούσαν στην ακαδημαϊκή του καριέρα.

Ο τότε ρωμαιοκαθολικός μοναχός, όμως,με το όνομα Γουάν Ραμόν, ήθελε να ζήσει μια πνευματικότερη ζωή. Όσο περνούσε ο καιρός δεν ανεπαύετο με τον δρόμο που είχε διαλέξει. Ζητούσε να γνωρίσει τον Μοναχισμόν της Ανατολής. Όσο μελετούσε τους Πατέρες της Ανατολής, οσο προσευχόταν την προσευχή της καρδιάς, άλλο τόσο δεν αναπαύονταν με τη ζωή που είχε μπροστά του.

Ήταν τυχερός. Τον είχε διαλέξει ο ρωμαιοκαθολικισμός να σπουδάσει στο κέντρο της εκκλησίας του, στη Ρώμη. Πόσοι δεν θα τον ζήλευαν! Ποιος είναι εκείνος που δεν θα ήθελε την ευκαιρία να σπουδάσει στη Ρώμη ;

Ο μοναχός, όμως εκείνος δεν αναπαύονταν. Ανικανοποίητος από τη ζωή που ζουσε, άρχισε να αναζητά ολοένα και περισσότερο την Ορθόδοξη Ανατολή. Και έτσι μια μέρα, αποφασισμένος να γνωρίσει καλύτερα τον Θεό, και πιστεύοντας ότι τούτο θα επιτυγχάνονταν ΜΟΝΟ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ, κυριολεκτικά τα παράτησε και γύρισε στη Κόστα Ρίκα.

ΕΚΕΙ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΨΑΧΝΕΙ ΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΒΙΒΛΟΘΗΚΕΣ ΚΑΙ ΣΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΟΤΙ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΒΡΕΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΜΑΣ. Τελικα έμαθε πως στη Κεντρική Αμερική το Οικουμενικό Πατριαρχείο είχε ιδρύσει νέα Ιερά Μητρόπολη. Ψάχνοντας, βρήκε το τηλέφωνο της Μητρόπολης και ζήτηση να μου μιλήσει. Δια τηλεφώνου μου ανέφερε την αγωνία του και την επιθυμία του να γνωρίσει την Ορθοδοξία.Όπως σε παρόμοιες περιπτώσεις,τον παρακάλεσα να έρθει στο Μεξικό να τον γνωρίσω. Ήθελα να τον γνωρίσω για να μάθω κατά πόσο ήταν σοβαρός άνθρωπος και κατά πόσο ήταν ειλικρινής στα όσα μου ανάφερε. Για μερικούς μήνες μετά δεν άκουσα τίποτα. Μέσα μου ενόμιζα ότι δεν ήταν σοβαρός.Τον είχα σχεδόν ξεχάσει. Αλλά τηλεφώνησε μια μέρα και με ρώτησε πότε θα μπορούσε να με επισκεφτεί και ορίσαμε ημερομηνία.

Όταν έφτασε, είχε μαζί του μια βαλίτσα. Τον ρώτησα : » Πόσο καιρό θα μπορέσεις να μείνεις μαζί μας ; » Και τι μου απάντησε ; » Σεβασμιώτατε, εγώ παραιτήθηκα από την εργασία μου, αποχαιρέτησα τους γονείς και τους φίλους μου και ήλθα να θέσω τον εαυτόν μου και το μέλλον μου στα χέρια και την κρίση σας. ΔΕΝ ΦΕΥΓΩ ! » , μου είπε. Να σημειωθεί οτι ο άνθρωπος αυτός δεν ήταν από πλούσια οικογένεια. Παρά τη μόρφωση και τα πτυχία του, ο μισθός του στη Κόστα Ρίκα ήταν πενιχρός. Όπως μου εξήγησε κατόπιν, άργησε να μου τηλεφωνήσει, γιατί έπρεπε να τακτοποιήσει κάποια χρέη και να συλλέξει το χρηματικό ποσό που ήταν απαραίτητο για να ταξιδέψει από την Κόστα Ρίκα στο Μεξικό. Και εφ’ όσον δεν είχε τα χρήματα να έλθει αεροπορικώς, ταξίδευσε με λεωφορείο και χρειάστηκε 4 μέρες για να έλθει από την πόλη του στο Μεξικό.

Όσο περνούσε ο καιρός αντιλήφθηκα ότι είχα μπροστά μου ένα διαμάντι. Ένα άνθρωπο με βαθιά πίστη και αφοσίωση στο Θεό. Ο ίδιος μου ζήτησε να γίνει άγαμος κληρικός και , εφόσον ετοιμαστεί καταλλήλως, να τον στείλω πίσω στη χώρα του να εργαστεί ιεραποστολικά προσφέροντας την ευκαιρία σε όσους θέλουν να γνωρίσουν την Ορθοδοξία. Όπως, λοιπόν, και σε άλλες παρόμοιες περιπτώσεις, αποφάσισα να τον στείλω στην Ελλάδα για να βιώσει σε ένα Μοναστήρι την Ορθόδοξη πνευματικότητα και να ετοιμαστεί κατάλληλα για το δρόμο που επιθυμούσε.

Και ήλθε το πλήρωμα του χρόνου. Καρείς μοναχός στο Άγιο Όρος και λαβών το όνομα Σίλας, πριν ένα μήνα χειροτονήθηκε διάκονος στο Ναό Αγίου Ελευθερίου Σταυρούπολης. Συγκινημένος έθεσε τον εαυτό του στην υπηρεσία της Εκκλησίας και τη διάθεση του Μητροπολίτη του …; Επιστρέφει τώρα στη χώρα του με την ελπίδα ότι θα τον βοηθήσουμε για την ανέγερση της πρώτης Ορθόδοξης Εκκλησία στη Κόστα Ρίκα. Ο νέος αυτός Ορθόδοξος Ιεραπόστολος και η καινούρια αυτή Ορθόδοξη Ιεραποστολή χρειάζονται τη βοήθειά μας …;

Ο Μεξικού Αθηναγόρας