Το Μαρτύριο του Αγίου Ιακώβου του Πέρσου(27 Νοεμβρίου)

Σύντομα βιογραφικά στοιχεία.

Ὁ Ἅγιος Ἰάκωβος, ἔζησε τὸν 4ο μ.Χ. αἰ. ἐπὶ βασιλέως Ἀρκαδίου. Ζοῦσε στὴν Βηθλαδὰ τῆς Περσίας καὶ καταγόταν ἀπὸ ἐπίσημο γένος. Ἦταν φίλος μὲ τὸν βασιλιὰ τῶν Περσῶν, Ἰσδιγέρδη.

Παρασυρμένος ἀπὸ αὐτὴ τὴ φιλία του, ὁ Ἰάκωβος ἀπαρνήθηκε τὴν πίστη του στὸν Χριστό. Γιὰ νὰ εὐχαριστήσει τὸν Ἰσδιγέρδη, ἄφησε τὸν ἑαυτό του νὰ χαθεῖ μέσα στὴν ψευδαίσθηση τοῦ πλούτου τῶν ἀνακτόρων. Ὅταν τὸ ἔμαθαν αὐτὸ ἡ μητέρα καὶ ἡ γυναίκα του, οἱ ὁποῖες ἦταν εὐσεβεῖς καὶ πιστὲς χριστιανὲς λυπήθηκαν καὶ ἐξοργίστηκαν. Καὶ οἱ δυὸ λοιπὸν τὸν ἐπιπλήξανε γιὰ τὴ στάση του καὶ τοῦ δήλωσαν ὅτι δὲν ἤθελαν καμία σχέση, μαζί του. Αὐτὸ τὸ μικρὸ πλῆγμα, ἐπανέφερε τὸν Ἰάκωβο στὸν ἴσιο δρόμο. Τὸν ἔκανε νὰ διαπιστώσει τὸ χάσμα τὸ ὁποῖο δημιούργησε.

Ἔτσι ὁ Ἰάκωβος ἀποφάσισε νὰ ἐξαγνίσει τὸ ἀτόπημά του καὶ νὰ ἐπανέλθει στὸν δρόμο τοῦ Θεοῦ. Μετὰ ἀπὸ τὴν ἀπόφαση αὐτή, πῆγε στὸν βασιλιὰ καὶ ὁμολόγησε μπροστά του τὴν μία καὶ ἀληθινὴ πίστη στὸν Χριστό. Ὁ Ἰσδιγέρδης ἐξεπλάγη γι’ αὐτὴ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ Ἰακώβου καὶ προσπάθησε νὰ τὸν μεταπείσει. Ὁ Ἰάκωβος παρέμεινε ἀκλόνητος στὴν πίστη του καὶ γι’ αὐτὸ διατάχθηκε νὰ τὸν βασανίσουν.
Μαρτύρησε μὲ ἀκρωτηριασμὸ τῶν ἄκρων του καὶ κατόπιν μὲ τὸν ἀποκεφαλισμό του. Μὲ αὐτὸ τὸν μαρτυρικὸ τρόπο παρέδωσε τὸ πνεῦμα του στὸν Κύριο.

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.
Ὁ Μάρτυς Ἰάκωβος, ὁ τῆς Περσίδος βλαστός, τὸν δόλιον δράκοντα, τοῖς τῶν αἱμάτων κρουνοῖς, ἀθλήσας ἀπέπνιξε· πίστει γὰρ ἀληθείας, μεληδὸν τετμημένος, ὤφθη τροπαιοφόρος, τοῦ Σωτῆρος ὁπλίτης, πρεσβεύων ἀδιαλείπτως, ὑπὲρ τῶν ψυχῶν ἡμῶν.

Το μαρτύριο.

Ο Άγιος Ιάκωβος, μαρτύρησε στην Βαβυλώνα, που βρισκόταν νότια της σημερινής Βαγδάτης, επί Ισδιγέρη Α΄ βασιλέως των Περσών (399-420μ.Χ.) για τον λόγο ότι πίστευε στον Χριστό. Το μαρτύριο στο οποίο υποβλήθηκε ήταν απάνθρωπο. Άραγε, ποιανού ανθρώπου η ψυχή δεν πονά για το πρωτάκουστο και φρικωδέστατο μαρτύριο που υπέστη ο Άγιος από τους ειδωλολάτρες. Ποιανού ανθρώπου τα μάτια δεν δακρύζουν γι’ αυτόν τον Μεγαλομάρτυρα που υπέμεινε με τόση γενναιότητα τα πάθη και τους αφόρητους πόνους.
Τα φρικτά βασανιστήρια άρχισαν όταν οι δήμιοι έκοψαν τον αντίχειρα του Αγίου. Ύστερα του έκοψαν και το δεύτερο δάκτυλο, το τρίτο, το τέταρτο και το πέμπτο. Και εκείνος έλεγε: «Εν ταις πέντε μου αισθήσεις ευλογήσω σε Κύριε…».
Ακολούθως οι δήμιοι έκοψαν τα δάκτυλα των ποδιών του ένα-ένα και εκείνος υπομονετικά ευχαριστούσε τον Κύριο: «Ουκ άξια τα παθήματα του νυν καιρού προς την μέλλουσα δόξα». Του έκοψαν και τα πόδια από τους αστραγάλους και πάλι του ξανάκοψαν στα γόνατα, τις παλάμες και τους βραχίονες των χεριών και εκείνος δεν έβγαλε λόγο θυμού κατά των δημίων παρά μόνον προσευχόταν: «Άσω τω Κυρίω εν τη ζωή μου, ψαλώ τω Θεώ μου έως υπάρχω…».
Έτρεχαν σαν ποταμοί τα αίματα, έπεφταν οι σάρκες, κόβονταν οι φλέβες, ανασπούσαν τα νεύρα, οι αρτηρίες αφανιζόταν, τα μέλη διασκορπιζόταν, λιποθυμούσαν οι θεατές, οι δήμιοι κουράσθηκαν, οι δαίμονες ηττηθέντες εφρύαξαν, οι Άγγελοι ορώντες εθαύμαζαν…».
Έκοψαν και τους μηρούς του Αγίου και τότε πόνεσε λέγοντας: «Χριστέ, βοήθει μοι», ζητώντας από τον Χριστό να τον ενδυναμώσει μέχρι το τέλος του μαρτυρίου.
Απέμεινε μόνο η κεφαλή, στηριζόμενη στο στήθος και στην κοιλιά. Οι δικάζοντες διέταξαν να κόψουν οι δήμιοι και την κεφαλή του, καθώς και τα εναπομείναντα μέλη του σώματος. Εκείνος μόνο προσευχόταν: «Δέσποτα Θεέ, Πάτερ Παντοκράτορ, και Κύριε Ιησού Χριστέ, και Άγιον Πνεύμα, σε ευχαριστώ διότι με ενδυνάμωσες και υπέμεινα τις βασάνους για το Όνομά Σου το Άγιον, αλλά καταξίωσέ με να τελέσω το αγώνα, διότι ‘‘περιέσχον με ωδίνες θανάτου, και χείμαρροι ανομίας εξετάραξάν με, ωδίνες άδου περιεκύκλωσάν με’’ (Ψαλμ. ιζ΄5-6).
Όλα μου τα μέλη κατέκοψαν, δεν έχω πόδια να σταθώ όρθιος, να προσκυνήσω το κράτος σου, ούτε χέρια να τα υψώσω προς τον ουρανό ευχόμενος και την βοήθειά σου επικαλούμενος, γόνατα και βραχίονες δεν μου αφήκαν οι ανήλεοι, αλλ’ έμεινα σαν δέντρο ξεκλαδισμένο ελεεινώς, και τις ρίζες κατακεκομμένο. Γι’ αυτό δέομαι της χρηστότητός σου, Βασιλεύ Άγιε, μη εγκαταλείπεις τον δούλο σου, αλλά εξάγαγε από την φυλακή του σώματος την ψυχή μου, καί κατάταξε αυτήν μετά των Αγίων Μαρτύρων σου, για να δοξάζουμε ακαταπαύστως το Κράτος σου εις τους αιώνας των αιώνων, αμήν». Κατόπιν απέκοψαν την τιμία κεφαλή του και την νύχτα οι φιλόχριστοι πήραν κρυφά τα λείψανα του Αγίου και τα ενταφίασαν με ευλάβεια.
Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: