Μία ζωντανή μαρτυρία από τον πόλεμο του ’40 για έναν άγνωστο ήρωα.

 

 

Την παρακάτω ιστορία που θα ακούσεις ίσως να την πάρεις για παραμύθι. Όμως έτσι συμβαίνει και έτσι πρέπει να είναι με κάθε ιστορία απ τα παλιά, οπότε οι άνθρωποι ήσαν αληθινοί, γεμάτοι από καρδιά, ανδρεία και κυρίως θέληση για ζωή.Είναι ιστόρια που δεν χρειάζεται να πας πολύ πίσω στο χρόνο ή να ταξιδέψεις σε μέρη μακρυνά για να την βρείς, καθώς ο ήρωάς της ακόμα τώρα που τούτα τα λόγια γράφονται, είναι ανάμεσά μας. Αν θες να μεταφερθείς σε μια άλλη εποχή αρκεί να μπείς σε ένα Ι.Χ. και να πας μια βόλτα κάτω στα ένδοξα μέρη της Λακωνίας. Εκεί θα βρείς πλούσιο ένδοξο παρελθόν από κάθε εποχή της ελληνικής ιστορίας και θα θαυμάσεις σαν συνειδητοποιήσεις ότι αυτή η πορεία συνεχίζεται ως τις μέρες μας.

Γιατί εκεί στο απομονωμένο Μοναστήρι της Παναγίας της Ζερμπίτσας σε μια πλαγιά του Ταϋγέτου, μόλις μπεις έχεις ήδη κάνει ένα μεγάλο βήμα σε τόπο και χρόνο διαφορετικό τόπο ιερό και χρόνο σταματημένο. Εκεί κάτω από έναν ιερό αιωνόβιο πλάτανο φυτεμένο δίπλα από μια αρχαία πηγή θα βρείς καθισμένο ένα γεροντάκι, στα μέσα των ογδόντα του, λιγνό, καμπουριασμένο, με χιονάτη γενειάδα σαν κανένα άρχαιο ντιβάνι στη σάλα ένος χωριάτικου αρχοντικού με χειροποιήτα κηλίμια απλωμένα πάνω του. Μια παλαιϊκή ασυνήθιστη ευωδία κυριαρχεί στον αέρα. Η φωνή του είναι απαλή σαν του παιδιού. Το λέπτο πρόσωπο, ελαφρά γερμένο το κέφαλι στο πλάι, σε κοιτάει με κάτι λαμπερά γλυκά μάτια, που λες θα σε τρυπήσουν με την δύναμή τους. Δεν αντέχεις και κοιτάς χάμω. Ίσως να μη σου γεμίσει το μάτι με την πρώτη ο ησύχιος, ταπεινός αγιορείτης καλόγερος, ο Γέροντας Παύλος Ζησάκης. Κι όμως το τώρα μπασμένο απ΄ τα χρόνια κορμί στάθηκε άλλωτε ένας πλάτανος που ορθωνόταν στα βουνά του Ρούπελ και της Ηπείρου. Μην ξαφνιάζεσαι, όταν ακούσεις πως αυτό το αρνάκι, στα νιάτα του στάθηκε ένα από τα μεγαλύτερα θεριά που έβγαλε το ’40 κι η Ήπειρος.

Έχοντας ο γράφων την τιμή να του μιλήσει προσωπικά, καταθέτω τα γραφόμενα ώστε οι σημερινοί Έλληνες να γνωρίζουν τι έκαναν οι παππούδες τους και να ξέρουν πόσο ψηλά βρίσκεται ο πήχης. Από τα λίγα λόγια που έχει κατά καιρούς εμπιστευτεί το τάπεινο του πνεύμα στους γύρω του και κυρίως στα πνευματικά του παιδιά, στάθηκε δυνατό να συγκεντρώσω την παρακάτω ιστορία.

Ήταν τότε στα ένδοξα και θρυλικά χρόνια του ’40 που κι ο καλόγερος αυτός ήταν είκοσι χρονώ πιτσιρίκι και είχε κατασταλάξει μοναχός στο Άγιο το Όρος. Μα μόλις ξέσπασε ο πόλεμος της 28ης τον πήραν κι αυτόν μαζί με άλλους με το ζόρι από τον τόπο της μετανοίας του να πάει να σηκώσει τουφέκι κατά των εισβολέων. Δυστυχώς για την Πίνδο δεν έχει εκμυστηρευθεί πολλά πράγματα. Το σίγουρο είναι πως λοχαγό του πυροβολικού θα τον βρείς, τον Απρίλιο εκείνον του ’41, στο οχυρό του Ρούπελ. Από τα ψηλόστενα φυλάκια για έξι ολάκερες μέρες χαστούκιζαν και μαστίγωναν παταγωδώς τις βάρβαρες αλλεπάλληλες επιθέσεις των νέων Ούνων. Κι αυτές οι βουρδουλιές που έτρωγαν στην πλάτη τα μηχανοκίνητα ναζιστικά τέρατα αντιλάλησαν σε όλη την Εύρωπη. Η αντίστασή τους υπεράνθρωπη, ξεφεύγει από τα όρια της πραγματικότητας. Οι Γερμανοί βλέποντας ότι δεν τους ήταν δυνατό να καταβάλλουν με αντρίκια μέσα τέτοιους τιτάνες που λες και είχαν αναστηθεί από τα αρχαία μυθικά χρόνια, επιτράτευσαν το πιο μπαμπέσικο και δειλοτρόπο όπλο που έβγαλε η παραφροσύνη του περασμένου αιώνα. Χημικά αέρια. Από τους δεκατρείς πυροβολητές που ο πατήρ Παύλος είχε στις διαταγές του επέζησαν μόνο οι δυο, μαζί με τον ίδιο τρείς, όλοι τραυματισμένοι. Κι αυτοί ήταν οι μόνοι που βγήκαν ζωντανοί τη μέρα που με πισώπλατη, χειρότερη μπαμπεσιά οι αρχηγοί στη Θεσσαλονίκη υπέγραψαν την ιταμή παράδοση στους Ναζιστές. Ο καλόγερος σε άσχημη κατάσταση. Οι φωνητικές του χορδές για πάντα κατεστραμενές από τα αέρια δηλητήρια και με ένα… βλήμα στην καρδιά. Ο ψηλόλιγνος, μελαχροινός, γενειοφόρος νεαρός πολεμιστής κείτεται αναίσθητος δίπλα στο πυροβόλο του και οι άλλοι δυο σε παρόμοια κατάσταση. Την ίδια ώρα οι υπόλοιποι που επέζησαν τους επέτρεψαν οι Γερμανοί να παρελάσουν, παραταγμένοι με τα όπλα τους και τις σημαίες τους έξω από το θρυλικό οχυρό και να απομακρυνθούν απείραχτοι. Αυτοί οι επικοί ήρωες που στάθηκαν οι αληθινοί νικητές στο πεδίο της δόξας και που τους το αναγνώρισαν ακόμα και οι εχθροί τους. Ο γέροντας με τους άλλους δυο γίναν τραυματίες αιχμάλωτοι πολέμου και οι Γερμανοί σε μια ασυνήθιστη επίδειξη ανθρωπιάς τους μαζέψαν και τους κουβάλησαν σε νοσοκομείο δικό τους στη Βουλγαρία. Εκεί στη Σόφια βρέθηκε ο ηρωικός αγιορείτης με ένα βλήμα στην καρδιά.

Πίσω στο χωριό του στην Ήπειρο η μάνα του τον έχει για νεκρό. Πάνε έξι μήνες από τότε που ο πόλεμος τελείωσε και καμμιά είδηση δεν έφτασε για το γιό της, ούτε αν ζει ούτε αν πέθανε, ο στρατός δεν ήξερε τι είχαν απογίνει οι αιχμαλώτοι.Του έχει στήσει έναν σεμνό, ξύλινο σταυρό με το όνομα πάνω γραμμένο, στο κηπαλάκι της και σήμερα βγήκε σαν κάθε μέρα να του κάνει ένα μνημόσυνο. Έχει φτιάξει κόλλυβα και με τα μάτια βρύσες σιγοψέλνει τους κανόνες και κουνάει το μικρό λιβανιστήρι. Ξαφνού ακούει το πορτόνι της αυλής να τρίζει. Ποιός τολμά να να την ενοχλήσει αυτή την πένθιμη στιγμή; Μια ισχνή παραμορφωμένη φωνή ακούγεται λες και έρχεται από τον κάτω κόσμο:
– Μάνα μου! Γύρισα!…
Στο αντίκρυσμα του ψηλόλιγνου μελαχροινού ρασοφόρου η καψερή μάνα πέφτει λιπόθυμη.

Ο αγιορείτης καλόγερος επέστρεψε στον τακτικό στρατό και έδρασε κατά την Αντίσταση ως αξιωματικός ενώ έφτασε κι ως τον βαθμό του ταγματάρχη. Και γι’ αυτήν την περίοδο λίγα θα σου εκμυστυρευθεί και έτσι δεν ξέρουμε σχεδόν τίποτα από τον ίδιο. Όμως και για να φανεί πως αυτή η ιστορία είναι αληθινη και αντικειμενική να ένα άλλο από τα κατορθώματά του που διηγείται ένας από τους συγχωριανούς του στην Κόνιτσα. Σίγουρα θα σκάρωσε διάφορα ανήκουστα και στην αντίσταση, αλλά και μετά τον πολέμο δυστυχώς δεν σταμάτησε να πολεμά. Κλήθηκε να κάνει το χρέος του ως ταγματάρχης του τακτικού στρατού εναντίον της ύπουλης και ιταμής απειλής του ανθέλληνα κομμουνισμού. Ήταν η εποχή οπού έπρεπε να φυλάς το σπίτι και την φαμελιά σου μοναχός σου. Ετούτος ο ακαταμάχητος, λοιπόν, ακούραστος πολεμιστής κάθισε να φυλάει το χωριό του και τους συγχωριανούς του στην Κόνιτσα. Όπως λένε ακόμα οι ντόπιοι, «όσο καλά ήξερε να κρατάει το σταυρό και το λιβανιστήρι τόσο καλά ήξερε και να παίζει με το περίστροφο». Κάποια φορά έμαθαν πως τριακόσιοι κομμουνιστές έρχονταν να κάψουν την πόλη. Ήταν τότε που τα αγρίμια εκείνα καίγανε ό,τι έβρισκαν στο διάβα τους. Ο καλόγερος είχε πενήντα τακτικούς στρατιώτες. Στην κρίσιμη αποφασιστική στιγμή το μυαλό του γυαλί και η ζωηράδα του ακμαία. Βάζει τους πενήντα να ανάψουν από μια μεγάλη φωτιά ο καθένας γύρω από την πόλη, ώστε να φαίνονται από μακρύα. Οι λήσταρχοι πάνω που έρχονται καβαλώντας τις φοράδες από μακρυά και αντικρύζουν το θέαμα. Καπνούς και ψηλές φωτιές.
– Τι γίνεται εκεί ορέ συντρόφια!
– Μάλλον θα μας προφτάξανε οι άλλοι που πάνε πιο μπροστά!
Λένε και στρίβοντας φεύγουν απ’ άλλη μεριά.
Οι κάτοικοι της πόλης για να θυμούνται την σωτήρια δράση του γέροντα του χτίσανε στην Κόνιτσα πλατεία με το ονόμα του. Πλατεία πατρός Παύλου Ζησάκη.

Εξήντα χρόνια από τότε κι όλοι οι καρδιολόγοι της Ελλάδας τρίβουν τα μάτια πίσω από τα γυαλιά τους και σκίζουν τα πτυχία τους.
– Καλά ρε καλόγερε! Δε ντρέπεσαι να μας κοροιδεύεις που ζεις με βλήμα στην καρδιά!;, αγανακτούν οι περισσότεροι μόλις το ακούνε.
– Ε τί να κάνω χριστιανέ μου! Έτσι το θέλησε ο Θέος παιδί μου! Ψέμματα να σου πω!;, απαντάει μακάρια ο ησύχιος γέροντας Παύλος. Μόνο σαν εξετάζουν την ακτινογραφία του αναγκάζονται να σηκώσουν τα χέρια ψηλά και να σταυροκοπηθούν.

Ετούτη είναι η ιστορία του νέου Οδυσσέα ο οποίος περιπλανήθηκε δέκα ολάκερα χρόνια έξω από την πνευματική του πατρίδα. Μοναδικό του παράπονο το ότι τον πήραν με το ζόρι έξω από το περιβόλι της Παναγιάς και μακρυά από την Κυρά του. Κι έτσι έγινε και αυτός άλλος ένας στην μεγάλη σειρά που ξεκινά από πολύ πίσω. Παεί από τον Αχιλλέα, Θεμιστοκλή, Λεωνίδα, Μεγαλέξαντρο, Βασιλείο Βουλγαροκτόνο, Νικηφόρο Φωκά, Διγενή Ακρίτα, το Μαρμαρωμένο Βασιλιά ως τους Σουλιώτες, Μανιάτες, Σφακιανούς, Λάμπρο Κατσώνη, Κολοκοτρώνη, Μακρυγιάννη κι όλο το Εικοσιένα.Έτσι μόνο για να ξέρουμε εμείς οι τωρινοί πού βρισκόμαστε, τι κάνουμε και τι θα έπρεπε να κάνουμε. Κι ακούγοντας αυτήν την θαυμαστή ιστορία αγαπητέ αναγνώστη θα καταλάβεις πως είναι αλήθεια ότι τους μωρούς και τους φτωχούς διαλέγει ο Παντοδύναμος για τους κάνει μεγάλους και ξακουστούς. Και έτσι θαυμάζοντας να αναφωνήσεις κι εσύ: «Ως εμεγαλύνθει τα έργα σου Κύριε, πάντα εν σοφία εποίησας».

Ιωάννης Δανδουλάκης
Πολιτικός Επιστήμων-Διπλωμάτης

ΠΗΓΗ.http://www.xfe.gr

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: