Κατανυκτικὴ Προσευχὴ από το Κεκραγάριο του Iερου Αυγουστίνου

EΛΕΗΣΟΝ ΜΕ ο Θεός, ελέησόν με. Και παράσχου μοι την άφεσιν πάντων των αμαρτημάτων μου, δέομαί Σου, Κυριε.
Εισάκουσον ο Θεός μου, εισάκουσον ο φωτισμός μου.
Γλυκύτατε, ευμενέστατε, προσφιλέστατε, ποθεινότατε, περικαλλέστατε Κυριε μου,
ίασαί με, και ιαθήσομαι· σώσόν με, και σωθήσομαι.
Επίχεε εις την καρδίαν μου τον γλυκασμόν, τον εκ του ελέους Σου, ώστε να μη
επιθυμώ, και να μη διανοούμαι μηδέν γήϊνον, μηδέν σαρκώδες, αλλα Σε μόνον να αγαπώ, Σε μόνον εις την καρδίαν μου και εις τα χείλη μου να φέρω!
Εγχάραξον δια του δακτύλου Σου εις το στήθος μου την γλυκυτάτην μνήμην του μελισταγούς Σου ονόματος.
Επίγραψον εις τους πίνακας της καρδίας μου το άγιόν Σου θέλημα, και τα Σα δικαιώματα, ίνα αξιωθώ Σε τον γλυκύτατόν μου Κυριον, και τας εντολάς Σου
πάντοτε και απανταχού προ οφθαλμών μου να έχω, και να ευφραίνωμαι κατά το γεγραμμένον: «εμνήσθην του Θεού και ευφράνθην».
Αναψον εις την ψυχήν μου εκείνο το πυρ, το οποίον επί της γης έπεμψας και σφόδρα ηθέλησας, ίνα δι αὐτοῦ ελευθερωθώ από τας κιβδήλους αγαπήσεις της ματαιότητος του κόσμου τούτου.
Πυρωσον με, ω αγάπη ουρανία, ολόκληρον, με την φλόγα Σου την αγίαν, με τον πόθον Σου, με την τερπνότητά Σου και αγαλλίασιν, με την όρεξιν και έφεσιν προς Σε την αγίαν, και αγαθήν, και αγνήν και καθαρωτάτην· διότι η μη αγαπώσά Σε ψυχή τον κόσμον αγαπά, εις την αμαρτίαν δουλεύει, εις μοχθηρίας υποπίπτει, ουδέποτε εφησυχάζει, ουδέποτε εις ασφάλειαν ευρίσκεται.
Αξίωσόν με λοιπόν, ω πανοικτίρμον Κυριε, μακρόθυμε και πολυέλεε, να δουλεύη εις Σε πάντοτε η διάνοιά μου, και να καίεται ολόκληρος από την αγάπην προς Σε. Ας αναπαυθήη ψυχή μου εν Σοι,ο Θεός μου.
Αξίωσόν με να ψάλλω τας υμνολογίας Σου, και δωρεάς Σου, και την φιλανθρωπίαν Σου ημέρας και νυκτός.
Ελθέ, δέομαί Σου, εις την καρδίαν μου, και λύτρωσαί με από της αιχμαλωσίας του
εχθρού, και παντός μετεωρισμού.
Αρπασον τον νουν μου προς Σε.Ιδού, επί της θύρας εστηκώς κρούω, άνοιξόν μοι την θύραν του ελέους Σου.
Ελέησόν με κατά το μέγα Σου έλεος, και κατά το πληθος των οικτιρμών Σου, με τους οποίους ημάς επεσκέφθης, ανατολη εξ ύψους.
Δωρησαι μοι, ίνα και δια της καρδίας, και με τα χείλη, και με όλα μου τα οστά υμνώ, και δοξάζω Σε. Αυτή είναι η παρηγορία μου εις τον καιρόν τούτον, της ενταύθα εξορίας μου.
Δια της χειρός Σου κάτεχε την καρδίαν μου, διότι άνευ Σου, δεν δύναται εις
τα υψηλότερα να ανυψούται.
«Οίμοι, ότι η παροικία μου εμακρύνθη! Κατεσκήνωσα μετά των σκηνωμάτων Κηδάρ, πολλά παρώκησεν η ψυχή μου. Τις δώσει μοι πτέρυγας ωσεί περιστεράς, και πετασθήσομαι, και καταπαύσω; Ιδοὺ εμάκρυνα φυγαδεύων και ηυλίσθην εν τη ερήμω, εκζητών Σε τονΘεόν μου».
Ουδέν είναι δι ἐμὲ τόσον γλυκύ, όσον το να ζω εν τω Κυρίω μου. Εμοὶ γαρ αγαθόν εστι το τω Θεώ προσκολλάσθαι.

ΠΗΓΗ.Μικρόν Κεκραγάριον, ήτοι Κατανυκτικώταται Προσευχαί Ερανισθεῖσαι εκ διαφόρων κεφαλαίων του Κεκραγαρίου του Ιεροῦ Αυγουστίνου εις πόθον και κατάνυξιν και σωτηρίαν κινούσαι την ψυχήν.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: