Η φοβία της τεχνολογίας και το 666 .


Ι. ΚΑΡΔΑΣΗ

Η τεχνολογία, η οποία εξελίσσεται με τρόπους μηχανικούς που βασικά δεν ελέγχουμε, θα χρησιμοποιηθεί όσο πιο εντατικά γίνεται, είτε μας αρέσει είτε όχι. Παλαιότερα όσοι αντιδρούσαν στην τεχνολογία έλεγαν: «εάν ο Θεός ήθελε τον άνθρωπο να πετά, θα του είχε δώσει φτερά». Στην πράξη, έχει έρθει πια ο καιρός να κατανοήσουμε ξεκάθαρα ότι εάν ο Θεός δεν ήθελε τον άνθρωπο να πετά, δεν θα του είχε δώσει αεροπλάνα.

Το μαχαίρι είναι ένα εργαλείο, μαζί και όπλο φονικό. Η χρήση της τεχνολογίας πάντοτε θα κινείται ανάμεσα στα όρια που ορίζουν, αφενός οι δυνατότητές της και αφετέρου οι κίνδυνοι που αντιπροσωπεύει. Αυτό είναι αναπόφευκτο. Όσο πιο γρήγορα το καταλάβουμε, τόσο πιο αρμονικά θα ζήσουμε την μοίρα μας. Τα περιθώρια ανάμεσα στις δυνατότητες και τους κινδύνους είναι εξαιρετικά στενά και η «πολυτέλεια» του ανεγκέφαλου φανατισμού, ολέθρια. Το λεγόμενο «ηλεκτρονικό φακέλωμα» είναι μια αναπόφευκτη τεχνολογική πραγματικότητα. Αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει κανείς να δεχτεί να γίνει θύμα των κινδύνων που αντιπροσωπεύει. Αλλά σημαίνει, ότι πρέπει να κινηθεί στα όρια των δυνατοτήτων του, έστω και αν με τον τρόπο αυτόν αλλάζει η εικόνα που έχει για τον κόσμο και για τον εαυτό του. Και δυστυχώς, η αιτία για τις περισσότερες αντιδράσεις κατά της ηλεκτρονικής προόδου είναι η «τεμπελιά» της αλλαγής νοοτροπίας. Δεν θέλουμε με τίποτε να αλλάξει η εικόνα που εμείς έχουμε για τον κόσμο.

Ας θυμηθούμε, ότι όταν ανακαλύφθηκε για πρώτη φορά η ατμομηχανή, πολλοί και ιδιαίτερα οι καραγωγείς, έλεγαν ότι επρόκειτο για διαβολική ανακάλυψη. Ο δε ατμός ήτανε σύμβολο του πυρός και της κολάσεως. ΄Εκτοτε καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες διαβολοποιήσεως των πάντων και ιδιαίτερα κάθε τι το καινούργιο με το οποίο δεν είμαστε συνηθισμένοι.

Η τεχνολογία της πληροφορίας έχει επιφέρει ιλιγγιώδη αύξηση στην ταχύτητα διαχείρισης αριθμών, λέξεων, εννοιών και εικόνων της μνήμης. Από καταβολής της η κοινωνία μας βασίζεται στο τι θυμόμαστε. Πρέπει να ξέρουμε πόσοι είμαστε, που είναι ο καθένας μας, πόσες είναι οι ανάγκες μας, πόσα τα αποθέματά μας.

Η ηλεκτρονική πραγματικότητα φέρνει νέες διαστάσεις στη διαχείριση της μνήμης. Είναι φυσικό να διανοηθούμε ότι, στο όριό τους, οι δυνατότητες της ηλεκτρονικής μνήμης μπορούν να εντοπίσουν κάθε στιγμή το που βρίσκεται ο καθένας μας, το τι κάνει.

Αντί όμως να εστιάζουμε την προσοχή μας στον «εφιάλτη» μιας τέτοιας προοπτικής, αξίζει να δούμε τα πλεονεκτήματά της. Την εξαφάνιση των λαθών, αλλά και των έμμονων ιδεών για το «τι μας χρειάζεται». Η απαλλαγή από τέτοιες αρνητικότητες αναπόφευκτα θα φέρει όλο και μεγαλύτερη πνευματική ελευθερία.

Για ποίο λόγο φοβόμαστε; Για το ότι «τα ηλεκτρονικά μας βλέπουν διαρκώς»; Αλλά αυτό πρέπει να το δεχτούμε πλέον, σαν καθημερινή πραγματικότητα. Οι δορυφόροι ανιχνεύουν πολλά χρόνια τώρα εμάς, τις στρατιωτικές μας εγκαταστάσεις, τα αποθέματα του νερού μας και τις σοδιές μας.

Όλοι διαισθητικά γνωρίζουμε ότι ο κόσμος ενώνεται, γίνεται ένα όπως έγιναν κάποτε ένα οι πόλεις της αρχαίας Ελλάδας. Ο φόβος μας άραγε εστιάζεται στο ότι δεν θα είμαστε «εμείς» το κέντρο του κόσμου; Ότι πρωτεύουσα δεν θα είναι η Αθήνα; Ή μήπως θέλει κανείς να προτείνει να σταματήσει η ροή των ανθρώπων, των αγαθών και των πληροφοριών; Η τάση για ομοιογένεια δεν πρόκειται να κάνει πίσω.

Βέβαια, είναι απόλυτα λογικό να φοβόμαστε όταν η δύναμη μπορεί να πάει μόνο σε λίγους. Καμιά αμφιβολία, σαφώς χρειάζεται να προασπίσουμε την ελευθερία του λόγου και τις δημοκρατικές αρχές στις διαδικασίες διαχείρισης των πληροφοριών. Αλλά μπορεί ποτέ να είμαστε αποτελεσματικοί και να το καταφέρουμε αυτό χωρίς να ξέρουμε τι κάνουμε και τι επιδιώκουμε; Είναι δυνατόν να το πετύχουμε ασυνείδητα, μέσα σε ένα κλίμα απέχθειας για την τεχνολογία και σιωπής μπροστά στη δεισιδαίμονα φοβία για το 666, για το 669, για το 1984 ή για το 1998 ( έτος τρισκατάρατο (κατά τους αριθμολόγους), καθότι: 3 Χ 666 = 1998);

Η Δημοκρατία είναι ο εξισορροπητικός παράγοντας, ο καταλύτης για να βρεθεί κάθε φορά ο δρόμος ανάμεσα στις δυνατότητες και τους κινδύνους. Αυτός είναι ο γνώμονας βάσει του οποίου πρέπει να χαράξουμε την πορεία μας σαν ανθρώπινο γένος μέσα σ’ έναν κόσμο που, επιτέλους, καταλάβαμε ότι δεν καταλαβαίνουμε.

Έτσι κι’ αλλιώς, ελληνικά είναι τα φιλοσοφικά πρωτεία της Δημοκρατίας. Πάνω σ’ αυτά, στην διατήρηση και στην επέκτασή τους, πρέπει να βασίσουμε την κοινωνία μας ούτως ή άλλως. Γιατί αποφεύγουμε να στηρίξουμε σ’ αυτά και όλη μας την πνευματικότητα; Γιατί να κυνηγάμε ανέφικτες φιλοσοφικές ισορροπίες; Ή μήπως υπάρχει κανείς αφελής που πιστεύει ότι μπορεί ποτέ να υπάρξει αληθινός Χριστιανός στην κοινωνία χωρίς να υπάρχει ακραιφνής δημοκρατική αντίληψη;

Η Δημοκρατία μπορεί να υπάρξει χωρίς τον Χριστιανισμό. Η έννοια όμως του Χριστιανικού κράτους χωρίς την Δημοκρατία είναι σκέψη ανισόρροπη. Τουλάχιστον, όσο υπάρχει Δημοκρατία, ποτέ δεν θα διώκεται αυτός που θέλει να εκφράσει τη σκέψη του ελεύθερα και να εργαστεί για την ουσιαστική αλλαγή.

Γιατί όμως υπάρχει τόση αντίδραση στην πληροφοριακή διάσταση του προβλήματος της ηλεκτρονικής παρακολούθησης; Μήπως τελικά εκείνο που φοβόμαστε και αποκαλούμε ως ανελεύθερο σύστημα είναι εκείνο το σύστημα που δεν μας αφήνει να λέμε ψέματα;

Το άλλο μεγάλο θέμα, του μετά μανίας δηλαδή ψαξίματος για την ανεύρεση του 666, έστω και εάν δεν υπάρχει η δεν φαίνεται, έχει μεταβάλει ορισμένους σε κυνηγούς ή σε συνδυασμολόγους αριθμών ή σε διαστροφείς δεδομένων. Εδώ, τα ανόμοια πράγματα βαπτίζονται όμοια και τελικά ταυτοποιούνται. Αυτό θυμίζει την γνωστή ιστορία:

Μια φορά και έναν καιρό, μια κυρία ηλικιωμένη, θρησκόληπτη και φανατική, είχε έναν γείτονα που την ενοχλούσε μ’ ένα πολύ ιδιότυπο τρόπο. «Συνέχεια αυτός ο άνθρωπος τριγυρνάει στο σπίτι του γυμνός» έλεγε στις φίλες της κι αυτές κούναγαν το κεφάλι λυπημένες δείχνοντας την αγανάκτησή τους για το γείτονα και για τα ήθη της εποχής μας και για να εκφράσουν την συμπαράστασή τους στην καλή τους φίλη.

Κάποια μέρα όμως η κατάσταση δεν έπαιρνε άλλο και η κυρία αποφάσισε να φωνάξει την αστυνομία. «Ο γείτονάς μου τριγυρνάει γυμνός, συνεχώς μια ολόκληρη εβδομάδα» είπε στο «Εκατό», κι’ ένα περιπολικό έσπευσε να δει τι συμβαίνει. «Να! είπε η κυρία. Ο κύριος απέναντι είναι γυμνός, δεν βάζει ούτε ένα ρούχο απάνω του!».

Οι αστυφύλακες κοίταξαν απέναντι, αλλά δεν είδαν τίποτα. «Μα κυρία μου» διαμαρτυρήθηκαν, «δεν φαίνεται τίποτα». Η κυρία όμως αγανάκτησε κι’ έβαλε τις φωνές: «Καλοί αστυνόμοι είσαστε! Για ανεβείτε στην ντουλάπα να δείτε πώς φαίνεται!».


 

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Αγαπητέ κύριε Καρδάση, με όλο το σεβασμό για την προσπάθεια που καταβάλετε ως προς τις απόψεις που εκπροσωπείτε, απαντήστε μας αν θέλετε.
    Μιλάτε για : »κλίμα απέχθειας για την τεχνολογία» , για το ότι : ‘δεν θα είμαστε «εμείς» το κέντρο του κόσμου; Ότι πρωτεύουσα δεν θα είναι η Αθήνα; » , επίσης : »η «τεμπελιά» της αλλαγής νοοτροπίας»
    Αυτά τα συμπεράσματα πως τα εξάγατε, άραγε ξέρετε για όλους μας, πως κάπως έτσι σκεφτόμαστε και αντιδρούμε ;
    Συνιστούν εξάλλου αντεπιχειρήματα στις δικές μας αντιλήψεις και προθέσεις άραγε;
    Λέτε πολύ ωραία : »μαχαίρι είναι ένα εργαλείο, μαζί και όπλο φονικό ανεγκέφαλου φανατισμού» και παρακάτω ομολογείτε πως »Βέβαια, είναι απόλυτα λογικό να φοβόμαστε όταν η δύναμη μπορεί να πάει μόνο σε λίγους» .
    Να σας υπενθυμίσω εδώ παρενθετικά, το τι απέγινε στα χέρια των Συμμάχων μας η ατομική βόμβα, τη σύσταση της οποίας, για καλούς σκοπούς ως διδασκόμαστε, εφηύρε και δημοσιοποίησε ο επιστήμων κ. Φον Μπράουν.
    Αυτοαναιρείσθε λοιπόν επιτρέψτε μου να επισημάνω και επιπλέον εδώ δε θα είναι ούτε καν λίγοι , αλλά μόνο ένας!!!
    Αν αμφιβάλετε παρακαλώ ασχοληθείτε λίγο με τις ανακοινώνεις του πρωθυπουργού σχετικά, αν μη τι άλλο………..
    Ρητορικά εν τέλει σας ερωτώ, σε ποιά Δημοκρατία αναφέρεσθε;

    Τέλος αγαπητέ κατά τα άλλα, κύριε, αν νομίζετε πως είμαστε η κυρία που ανεβαίνει στη ντουλάπα να δει τον γυμνό κύριο, δε θέλω να σας πείσω για το αντίθετο , Εξ άλλου κατά Πιραντέλο : »έτσι είναι , αν έτσι νομίζετε».

    ΕΙναι αλήθεια, πως είναι βολικό να μιλάτε όπως μιλάτε από θέση αυθεντίας, απαξιωτικά για όλους εμάς τους φουκαράδες στον τρόπο αντίληψης των πραγμάτων………….
    Προσωπικά δε με πειράζει , δόξα τω Θεώ.
    Ωστόσο, είναι σε ορισμένους που διαβάζουν, πιο πειστικό ομολογουμένως έτσι, για τις θέσεις που υποστηρίζετε.
    Δε σας παρεξηγώ και το εννοώ ,
    ¨Ολοι δυνάμει το ίδιο δυστυχώς παρασυρόμαστε και κάνουμε ενίοτε στη ζωή.
    Ο Θεός να μας λυπηθεί.-

    Απάντηση

  2. Αγαπητέ σχολιαστή, ευχαριστώ, για την ενασχόλησή σας με τα γραφόμενά μας.

    Το κείμενο αυτό είναι ένα κομμάτι από το βιβλίο μας: «Γραμμωτός κωδικός και Αριθμός του Αντιχρίστου» (σελ. 366) και είναι από τον Επίλογο, επομένως, για να εκφέρει κανείς άποψη θα πρέπει να διαβάσει ολόκληρο το βιβλίο.

    Όσον αφορά το πρώτο ερώτημα της απέχθειας για την τεχνολογία, αλλά και για την τεμπελιά της αλλαγής νοοτροπίας, μπορούμε ν απούμε, ότι σε γενικές γραμμές, έτσι σκεφτόμαστε. Π.χ. βλέπω πολλούς συνταξιούχους, να κάθονται μέσα στο κρύο και τη βροχή ή τον καύσωνα, κάθε μήνα, για να πάρουν τη σύνταξή τους, από την Τράπεζα ή τα ΕΛΤΑ, μιας και φοβούνται ή δεν έχουν εμπιστοσύνη σ’ αυτές τις καταραμένες κάρτες των ΑΤΜs. Και αισθάνονται βολεμένοι σ’ αυτό που ξέρουν και κάθε καινούργιο τους τρομάζει και είναι φυσικό αυτό, δεν το αρνούμεθα.και τούτο επειδή λείπει η αναλυτική ενημέρωση.

    Για το δεύτερο δεν βλέπουμε την ανακολουθία. Πράγματι ο Υπολογιστής είναι σαν το μαχαίρι. Μπορεί να απολαύσει άνετα κανείς πορνό, αλλά μπορεί εξ ίσιου να απολαύσει και ολόκληρη την Πατρολογία του Migne, βιβλίο προς βιβλίο. Διαλέγετε και παίρνετε. Τώρα, αν αυτό το εργαλείο καταστεί φονικό ανεγκέφαλου φανατισμού δεν αντιλέγουμε, αλλά «ώδε η σοφία εστίν». Αν δε είναι στα χέρια πολλών, τότε δεν φθάσαμε ακόμη στο τέλος. Αν όμως βρεθεί στα χέρια μόνον ενός, τότε το τέλλος «εγγύς». Αυτός θα είναι ο αναμενόμενος Αντίχριστος, πρόδρομος του αναμενόμενου Χριστού, μιας και για να έλθει ο Χριστός ξανά, θα πρέπει να συμβεί αυτό, που συνέβη την πρώτη φορά, όταν: «: «Αυγούστου μοναρχήσαντος επί της γης, η πολυαρχία των ανθρώπων επαύσατο…..» . Είναι απαραίτητο και πάλι να παύσει η πολυαρχία και να έρθει η μοναρχία του Αντιχρίστου, σύμφωνα με την προφητεία και αυτό δεν μπορούμε να το αποφύγουμε.

    Όσο για τη Δημοκρατία δεν θα απαντήσουμε ρητορικά, αλλά πραγματικά. Δημοκρατία είναι το κράτος του Δήμου και με αυτή την αυστηρή έννοια δεν υπάρχει πουθενά. Σε κάποιο βαθμό την πλησιάζει η Ελβετική Συνομοσπονδία, όπου εκεί πράγματι κρατεί ο Δήμος και τίποτε δεν γίνεται, αν δεν το αποφασίσουν οι Δημότες. Αλλά και τα Καντόνια έχουν μεγάλο βαθμό ελευθερίας, τέτοιο, που μπορεί ένα Καντόνι να γίνει μέλος της ΕΕ και να ανοίκει στην Συνομοσπονδία. Αλλά και στην κυβέρνηση, την εξουσία ασκούν τα 4 πρώτα κόμματα, με 2 υπουργούς τα τρία πρώτα και 1 το τέταρτο. Όποιος δε θέλει να αλλαγεί νόμος, συνθήκη κ.πλ. μπορεί να στήσει ένα τραπεζάκι, να μαζέψει 100000 υπογραφές και να προκαλέσει δημοψήφισμα. Άλλωστε, σχεδόν κάαθε Κυριακή υπάρχει δημοψήφισμα. Εκεί λοιπόν ο πολίτης έχει και φωνή και δύναμη.

    Ως προς την κυρία της ντουλάπας, μπορεί εσείς να μην ανήκετε σ’ αυτή την κατηγορία, αλλά δεν ξέρω αν υπάρχει στο DNA μας η συνωμοσιολογία, διασυνδεσμολογία, καχυποψία, τρομολαγνεία και άλλα όμορφα αντικείμενα της Ψυχολογίας.

    Η δική μας αυθεντία, ίσως να είναι μόνο στα θέματα b-c, chips, καρτών, τα οποία σπουδάσαμε και γνωρίζουμε αρκετά καλά, μαζί με τα θέματα της Πίστης, στα οποία εντρυφούμε με δέος, αλλά και αγάπη. Τα περί φουκαράδων, ίσως να αφορούν τόσο τους απληροφόρητους πολίτες, όσο και τους αποίμαντους πιστούς.

    Πράγματι, ο Θεός βοηθός.

    ΙΚ

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: