Ο Καυσοκαλυβίτης Γέροντας Συμεών ο τυφλός

«Αν ο Χριστός είναι το φως του κόσμου, τότε εκείνοι που δεν τον βλέπουν είναι οπωσδήποτε τυφλοί. »

——————————————————–

Χαράσσοντας τα τόσο λίγα για τούτη την μοναδική ανά το Αγιονόρος έπ’ ονόματι του Συμεώνος του Νέου Θεολόγου ταπεινή καλύβα, χρέος ιερό με ωθεί στο να διαλάβω δυο λέξεις και για τον προκάτοχο Γέροντα Συμεών (Γεώργιος Κανάτσος του Εμμανουήλ και της Ελένης, εκ Ραιδεστού Θράκης, γεν. το 1904, προσ. 1933, κουρ. 1935, κοιμ. 12-3-198, τον καλοπροαίρετο, υποχωρητικό, φιλάδελφο και αγαθώτατο προς πάντας.

Παραχωρήσει Θεού, στα τελευταία του χρόνια είχε χάσει το φως των οφθαλμών του, και έτσι ο βίος του στα κρημνώδη Καυσοκαλύβια απέβη, πέρα του φύσει και θέσει σκληρός, αφεγγής και κινδυνώδης. Καθόλου δεν βαρυγκώμησε όμως ο αείμνηστος. Απ’ εναντίας εξέλαβε το πάθημα ως θεία επίσκεψι και ειδική οικονομία, και αφού έβαλε νέα αρχή για τα αφορώντα την σωτηρία του έστρεψε το φρόνημα, τον νου και το όμμα της καρδιάς του στης ψυχής του τα ενδότερα, τα φωταυγή και ουρανοσήμαντα, και με την δύναμι της αδιάλειπτου προσευχής γνώρισε, χάριτι Θεού, της χαρμολύπης την ανεκτίμητη αξία, ώστε την βαναυσότητα της τυφλότητας που ήρθε, όχι απλώς εξισορρόπησε, αλλά υπερκέρασε η ηδύτης της προγεύσεως των μελλόντων αγαθών.

Κοινή ήταν η πεποίθησις των Καυσοκαλυβιτών συνασκητών του, ότι ο Πανάγαθος Θεός του δώρισε το τόσο επαινετό απʼ τους αγίους πατέρας χάρισμα των δακρύων. Και ήταν να ζηλεύης τα τέτοια μάτια του, τα οποία δακρυρροώντας αενάως προς τα έξω αποδείκνυαν τα πνευματικώς και θείως δρώμενα και βιούμενα έσω…
Και ήταν ευλογία Θεού για τον κάθε αδελφό και πατέρα ή και ευλαβή επισκέπτη, όταν τον πλησίαζε, καθήμενον συνήθως σε σπιθαμιαίο σκαμνάκι ή στου κατωφλίου της καλύβας του τα παραδίπλα μ’ ακουμπισμένη την πλάτη του στην τοιχοπαραστάδα, για… ανάπαυσι και σιγουριά και για ψηλαφητώς αλάνθαστο αφετηριακό προσανατολισμό του…«κουβαράκι» χαριτωμένο· Και ήταν τα λόγια και οι συμβουλές του για τον καθένα νέκταρ ήδύτατο, νάμα μεθευχαριστιακό και ουράνιο μάννα…

Χρυσόστομος Λαυριώτης (επ.Ροδοστόλου)
Ωδή στα Αμάραντα Άνθη του Αθωνα.

Advertisements

2 Σχόλια

  1. Posted by ξανθος on Ιουλίου 10, 2010 at 2:26 μμ

    τι ευλογημενοι ανθρωποι! σηκωσαν ολο το βαρος της προηγουμενης γενιας.τωρα εμεις οι καινουργιοι δυστυχως τιποτα. να εχουμε την ευλογια τους !

    Απάντηση

  2. Posted by Ανώνυμος on Ιουλίου 11, 2010 at 12:33 μμ

    «Μίαν νύκτα η ηγουμένη (αγία) Bridgit συνωμίλει πνευματικώς μετά της μοναχής Dara, ήτις ήτο τυφλή. Η γλυκεία συνομιλία τας απερρότησε τόσον, που δεν αντελήφθησαν ότι η νύκτα είχεν ήδη παρέλθει και ότι εντός ολίγου θα ανέτελλεν ο ήλιος. Ήτο τόσον ωραία η στιγμή και η ηγουμένη Bridgit εστέναξε μελαγχολικώς διατί να μη δύναται και η τυφλή αδελφή της να απολαύση το υπέροχον εκείνον θέαμα. Αφού προσηυχήθη νοερώς, έκαμε το σημείον του σταυρού επί των οφθαλμών της Dara, η οποία παρευθύς ανέβλεψε και είδε διά πρώτην φοράν τα βουνά που υψούντο γύρω, την δόξαν του ουρανού, το δάσο, την χλόην και τα άνθη που έλαμπαν μέσα εις το πρωινόν φως.
    Παρέμεινεν ενατενίζουσα επί πολύ και ύστερα είπε προς την ηγουμένην: Κλείσε και πάλιν τα μάτια μου, αγαπημένη μητέρα, μήπως το κάλλος του κόσμου επισκιάσει εντός μου την θέαν του Θεού.
    Η Bridgit προσηυχήθη και οι οφθαλμοί της Dara έκλεισαν διά παντός, διά να αφήση άπλετον το άκτιστον φως να καταυγάση την ύπαρξίν της».
    (Χριστοφόρου Κων. Κομμοδάτου, επισκόπου Τελμησσού, Οι άγιοι των Βρεττανικών Νήσων, Αθήναι 1985, σελ. 40. Η αγία Bridgit εκοιμήθη το 525 μ.Χ. και τιμάται την 1 Φεβρουαρίου).

    Απάντηση

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: