Τα «αγρίμια» της Παναγίας

Κάποια χρονιά που πανηγύριζε το κελλί – που σεμνύνεται στο Γενέσιον της Θεοτόκου (8 Σεπτεμβρίου) – ο Γέροντας του Κελλιού Ησαΐας στην Μορφονού κάλεσε για μάγειρα της πανηγύρεως τον εκ Προβάτας παλιόν Γέροντα Γκαβο-Νικόλα. Έτυχε στο μαγειρείο του Κελλιού να βρίσκεται σαν βοηθός μαγείρου και ο εκ Βίγλας Μοναχός Ιωάννης.
Εκεί στο μαγειρείο, λοιπόν, συζητώντας διάφορα θέματα, έτυχε να το φέρει ο λόγος και για τους ερημίτες του Άθωνα. Διότι ο Γέροντας Γκαβονικόλας έχει στο Άγιον Όρος από το 1932 και έτσι γνώρισε μερικούς απόκοσμους Ερημίτες. Σε ερώτηση του Μοναχού Ιωάννου αν γνώρισε κι άλλους τέτοιους Ερημίτες κι Ασκητές στην αθωνική έρημο, ο Γέροντας Νικόλαος του είπε ότι «γνώρισε και κάτι παλαβούς».
– Για πες μου, του λέγει ο πατήρ Ιωάννης, καμμιά περίπτωση γι’ αυτούς τους «παλαβούς».
Και ο Γέροντας Νικόλαος του είπε:
– Κάποια φορά έτυχε να διανύω τον δρόμο (μονοπάτι) από την Μεγίστη Λαύρα προς την Αγία Άννα. Ήταν χειμώνας και δεν είχαν λειώσει καλά τα χιόνια. Σε μια στροφή του μονοπατιού σ’ έναν έρημο τόπο, ξαφνικά πέφτω πάνω σε έναν άγνωστον άνθρωπο σχεδόν γυμνό, που ερχόταν από την αντίθετη κατεύθυνση. Μόλις με είδε, έκανε ένα σάλτο και μια τούμπα σαν αγρίμι και έπεσε στα βάτα και μετά χάθηκε μεσ’ το δάσος. Φαίνεται δεν με είχε αντιληφθεί και αιφνιδιάστηκε, διότι εκεί ήταν στροφή του δρόμου.
Και τώρα δύο σχόλια πάνω στη διήγηση αυτή.
Ο Γέροντας Νικόλαος λέγοντας «παλαβούς» εννοούσε τους «δια Χριστόν σαλούς». Αυτούς δηλαδή που κάνουν σαλότητες (παλαβομάρες) για να παραπλανούν τους ανθρώπους, για να μην τους τιμούν ή τους έχουν σε υπόληψη. Πολλές φορές αυτοί οι σαλοί κυκλοφορούν χωρίς ράσα και ζωστικά σαν αναμαλλιάρηδες και απεριποίητοι κοσμικοί και ακόμα μερικοί κυκλοφορούν και χωρίς ρούχα, γυμνοί. Με τον τρόπον αυτόν προσπαθούν να πατήσουν κάτω από τα πέλματά τους το εγώ τους και την οντότητά τους και να φθάσουν σε βάθη ταπεινώσεως. Ο απώτερος στόχος τους είναι η τελεία ταπείνωσις, να μην τους λογαριάζει κανείς άνθρωπος, όχι μόνον σαν μοναχούς, αλλά ούτε και σαν ανθρώπους, αλλά αλλόκοτα και παράξενα όντα, βλαμμένες διάνοιες και παράσιτα της ζωής. Προσπαθούν σ’ αυτήν την ζωή να μην έχουν ούτε ίχνος δόξας από τους ανθρώπους. Αλλά αναμένοντες με λαχτάρα ψυχής τον προσωρινόν θάνατον και την έλευσιν του Δικαίου Κριτού για να τους δοθεί εκεί η πρέπουσα και πραγματική δόξα από τον Θεόν, όπου θα γίνουν πλέον λαμπρά και δοξασμένα αναστήματα εις την ατελεύτητον Βασιλείαν του Θεού απολαμβάνοντες εν Χριστώ την πραγματική δόξα που τους αξίζει.
Ο άγνωστος αυτός «διά Χριστόν σαλός» Ερημίτης δεν ήθελε να συναντήσει άνθρωπο για να μη παγιδευτεί σε κουβέντα και έτσι χάσει την ένωσή του με τον Θεόν και τυχόν ακούοντας μάταια λόγια αμαρτήσει ή αποχαυνωθεί και ψυχρανθεί πνευματικά.
Ας ψάξουμε τώρα για να δούμε αν ο Ερημίτης καλώς έπραξε σύμφωνα με τους Πατέρες ή αν βρισκόταν σε πλάνη.
Και βρίσκομεν την απάντηση στον Αββά Ισαάκ τον Σύρο. Ιδού τι γράφει: «Και άλλοι πάλιν επλανήθησαν εις τας ερημίας και εις τα όρη και εις τα σπήλαια και εις τας οπάς της γης μετά διαφόρων επιπλάστων αταξιών, ενώ ήσαν εύτακτοι και φρόνιμοι. Ταύτην αυτών την ανοησίαν είθε ν’ αξιώσει ο Θεός να φθάσωμεν και ημείς».
Και αλλού, πάλιν, διά την αποφυγήν της συναντήσεως των ανθρώπων και της συντυχίας: «Υπήρχε κάποιος από τους αγίους Πατέρες ο οποίος έτρωγε δυο φορές την εβδομάδα. και έλεγε σε μένα, ότι εκείνην την ημέραν την οποίαν ήθελα μιλήσει με κάποιον, κατ’ εκείνη την ημέραν δεν δύναμαι να φυλάξω κατά την συνήθειάν μου τον κανόνα της νηστείας, αλλ’ αναγκάζομαι να καταλύω».
Και αλλού πάλιν διά την απομάκρυνση του ερημίτου από τους άλλους ανθρώπους: «Ω, τι κακόν πράγμα είναι η θεωρία των ανθρώπων και η μετ’ αυτών ομιλία εις τους ησυχαστάς!». Και αλλού: «Η θεωρία των κοσμικών προξενεί σύγχυσιν εις την ψυχήν εκείνου ο οποίος απαρνήθηκε τον κόσμον διά το έργον του Θεού και εάν μεν η διαρκής ομιλία των πνευματικών αδελφών βλάπτει, αλλά των κοσμικών και μόνη η εξωτερική θεωρία». Και αλλού πάλιν: «Είπε κάποτε κάποιος μοναχός ο οποίος έτρεχε να φθάσει κάποιον ερημίτη, στάσου πάτερ, διότι διά τον Θεόν τρέχω πίσω σου, και εκείνος απεκρίθη, και εγώ διά τον Θεόν φεύγω από σου».
Άρα λοιπόν κάθε άλλο παρά κακώς έπραξεν ο άγνωστος ερημίτης όπου δια μιας αποτόμου λοξοδρομήσεως απέφυγε τον οδοιπορούντα Γέροντα Νικόλαον.

«Οι αόρατοι ερημίτες του Άθωνα», Βλασίου Μοναχού Αγιορείτου

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: