πως θα σωθούμε ?

« του τελώνου τη μετάνοια να έχουμε …

Tα αμαρτήματα μας είναι πολλά καί διάφορα, όλα όμως περιλαμβάνονται σε τούτα τα οκτώ: υπερηφάνεια, κενοδοξία, φιλαργυρία, πορνεία, οργή, γαστριμαργία, φθόνο και ακηδία. Αυτά λέγονται θανάσιμα, γιατί είναι οι κεφα­λές, οι ρίζες και τα θεμέλια όλων των άλλων, και γιατί θανατώνουν την ψυχή μας. Με τα οκτώ θανάσιμα αμαρτήματα, μας πολεμούν οι τρεις θανάσιμοι εχθροί μας, η σάρκα, ο κόσμος και ο διάβολος. Η σάρκα μας ρίχνει στην πορνεία, τη γαστριμαργία και την ακηδία Ο κόσμος μας τραβάει στη φιλαργυρία και στην ακόρεστη επιθυμία όλων γενικά των υλικών πραγμάτων. Κατεβάστε ομιλίες, βιβλία , βυζαντινή μουσική , φωτογραφίες Δωρεάν . επικοινωνήστε μαζί μας @ Ο διάβολος μας εμπνέει την υπερηφάνεια, την κενο­δοξία, την οργή και το φθόνο. Ο διάβολος, βέβαια, μας σπρώχνει σ’ όλες τις ανομίες, πιο πολύ όμως αγωνίζεται να μας ρίξει στην υπερηφάνεια, για να γίνουμε μιμητές και ακόλουθοί του. Πέρα από τα θανάσιμα οκτώ αμαρτήματα, υπάρχουν και άλλα έξι εξίσου βαριά, που γεννιούνται απ’ αυτά. Το πρώτο και βαρύτερο απ’ όλα είναι η σιχαμερή και καταραμένη βλασφημία, που δεν τη φανέρωσε στον κόσμο τούτο κανένας άλλος, παρά ο εφευρέτης της κα­κίας διάβολος, ξέροντας πως είναι χειρότερη κι από πορ­νείες κι από φονικά κι από κάθε ασωτία και βόρβορο, και πως αυτή μονάχα φτάνει για να κολάσει τον άνθρωπο αιώνια. Ο βλάσφημος άνθρωπος λέγεται και είναι εχθρός του Θεού. Γιατί αν μπορούσε, την ώρα πού θυ­μώνει, να έχει στα χέρια του τον Κύριο ή τον αγιο έκείνο που βλαστημάει, θαρρείς πως θα τον θανάτωνε, ο ανόητος, παρακινημένος από τους ερεθισμούς που προξενεί στην καρδιά του ο πονηρός. Γι’ αυτό και ο ιερός Αυγουστίνος λέει, ότι περισσότερο αμαρτάνουν όσοι βρίζουν το Χριστό τώρα, που βασιλεύει στους ουρανούς, παρά εκείνοι που Τον σταύρωσαν, όταν βρισκόταν με σώμα ανθρώπινο στη γη. Στο αμάρτημα της βλασφημίας πέφτουν πιο πολύ οι άνδρες, ενώ οι γυναίκες κάνουν συνήθως κάτι άλλο, που είναι παρόμοιο με τη βλασφημία Όταν δηλαδή τις βρει κάποια συμφορά, στρέφονται με αγανάκτηση εναντία στην πρόνοια και τη δικαιοσύνη του Θεού, λέγοντας, ότι μερικές φορές ο Κύριος δεν κρίνει δίκαια. Aν λ.χ., κάποιος αγαπημένος τους συγγενής πεθάνει ή αρρωστήσει βαριά ή πάθει κάποια μεγάλη ζημιά, τότε, όχι μόνο δεν δοξάζουν τον Μεγαλοδύναμο, αλλ’ αναθεματίζουν τη μέρα που γεννήθηκαν, επιζητούν οργισμένες το θάνατο, οδύρονται και παραπονιούνται εναντίον του Θεού, που δεν τις απαλλάσσει από τις θλίψεις και τα βάσα­να, μερικές φορές μάλιστα παραδίνονται τελείως στα χέ­ρια του διαβόλου και αρχίζουν να ξεστομίζουν φοβερές, ανήκουστες, δαιμονικές κατάρες. Όλα τούτα είναι λόγια βλάσφημα, λόγια που ταιριάζουν μόνο στους ταλαίπωρους κολασμένους. Εσύ, λοιπόν, που δεν επιθυμείς την κόλαση, αλλά ποθείς τον πάντερπνο παράδεισο, ταπεινώσου και σκύψε αγόγγυστα το κεφάλι σου σ’ όλες τις συμφορές που σε βρίσκουν με παραχώρηση του Κυρίου. Δέξου τες από το θεϊκό Του Χέρι σαν ένα φάρμακο θεραπευτικό, σαν ένα βάλσαμο παρασκευασμένο για τη σωτηρία σου από έναν σοφότατο Γιατρό. Πίστευε αδίστακτα, πως με δικαιοσύνη και σοφία πολλή σόι στέλνει ο Πανάγαθος τις θλίψεις για την ψυχική σου ωφέλεια Γιατί, όταν λες ότι ο Θεός ενεργεί άδικα, είναι σαν να λες ότι δεν είναι Θεός. Καί αν μου πεις, πως η συμφορά σου είναι τόσο μεγάλη, που η σφοδρότητά της σε κάνει να ξεστομίζεις λόγια βλά­σφημα, συλλογίσου γνωστικά και συνετά, ότι, με την αντίδραση σου αύτή και την ανυπομονησία σου, όχι μόνο δεν την ελαφρύνεις, αλλά και τη βαραίνεις. Aν θέλεις να σου φανούν ελαφριές οι όποιες θλίψεις σου, σύγκρινε τες μ’ αυτά τέσσερα:

 α) με τις ευ­εργεσίες και τα χαρίσματα που έλαβες από το Θεό.

β) με τις πολλές αμαρτίες που έκανες ενώπιον Του.

γ) με τη δόξα του παραδείσου, που σου υπόσχεται ο Κύριος, παρά την αναξιότητά σου. Μετά από μια τέτοια σύγκριση, οποιεσδήποτε θλίψεις κι αν δοκιμάζεις, θα σου φαίνονται μικρές κι ασήμαντες.

Δεύτερο μεγάλο αμάρτημα είναι η επιορκία, δηλα­δή το να ορκίζεσαι ψέματα στο ιερό Ευαγγέλιο ή στον τίμιο Σταυρό ή στο όνομα του Θεού, της Θεοτόκου ή άλλου αγίου. Επειδή και τούτο, όπως και η βλασφημία, είναι αμάρτημα που στρέφεται κατευθείαν εναντίον του Θεού, είναι βαρύτερο απ’ οποιοδήποτε άλλο, που στρέ­φεται εναντίον του πλησίον. Κάθε επιορκία είναι θανάσι­μη αμαρτία, γιατί αποτελεί εξύβριση της θείας μεγαλοσύνης.

Τρίτο αμάρτημα είναι η κλοπή, το να πάρεις, δηλα­δή, και να κρατάς στην κατοχή σου ξένο πράγμα χωρίς τη θέληση ή την άδεια του κυρίου του. Όσον καιρό το κρατάς έτσι, βρίσκεσαι σε θανάσιμη αμαρτία Και δεν είναι αρκετή η προαίρεση σου να του το επιστρέψεις κάποτε. Τώρα πρέπει να του το δώσεις, και μάλιστα όχι μόνο το πράγμα, άλλά και ο, τι ζημιώθηκε εκείνος στο χρονικό διάστημα που το κρατούσες παράνομα. Τέταρτο αμάρτημα είναι η παράβαση οποιασδήποτε εκκλησιαστικής εντολής και κανόνος των άγίων Αποστόλων ή των Πατέρων, που οφείλεις να τηρείς απαρασάλευτα: Να εκκλησιάζεσαι, λ.χ., όλες τις Κυριακές και εορτές, να εξομολογείσαι, να κοινωνείς, να νηστεύεις όποτε ορίζει η Εκκλησία μας κ.λπ. Πέμπτο μεγάλο αμάρτημα είναι η καταλαλιά και κατάκριση, με το οποίο διασύρεις καί ντροπιάζεις το συνάνθρωπό σου, προξενώντας του ζημιά μεγάλη και βάζοντας τον σε πολλούς κινδύνους, γιατί σπιλώνεις την τι­μή και την υπόληψή του, πράγμα πολυτιμότερο από κάθε περιουσία και κάθε υλικό θησαυρό. Αλήθεια, πως τολμούν μερικοί αναιδέστατοι και καταλαλούν τον πλησίον, προπαντός μάλιστα όταν δεν έχουν οι ίδιοι άμεση γνώ­ση της υποθέσεως για την οποία τον κατηγορούν; Αλλά κι αν έχουν, δεν άκουσαν ποτέ αυτό που είπε ο Κύριος, «Μην κρίνετε τους συνανθρώπους σας, για να μη σας κρίνει κι εσάς ο Θεός. Μην τούς καταδικάζετε, για να μη σας καταδικάσει κι εσάς ο Θεός» (Λουκ. 6:37); Γι’ αυτή τη σωτήρια εντολή οφείλεις, κι αν ακόμα δεις κάποιον φανερά ν’ αμαρτάνει, να τον σκεπάσεις όπως μπορείς. ‘Έτσι θα σκεπάσει ο Θεός και τα δικά σου παραπτώματα ‘Έκτο και τελευταίο αμάρτημα είναι το ψέμα. Αυτό, αν είναι μικρό και ασήμαντο, χωρίς συνέπειες, αποτελεί, βέβαια, αμαρτία μα όχι βαριά. Aν όμως είναι ψέμα που σχετίζεται με σοβαρό ζήτημα και προξενεί κάποια υλική ή ηθική βλάβη στον πλησίον, τότε είναι αμαρτία φοβερή. Στην περίπτωση αυτή, οφείλεις εσύ, που έγινες άμεσα ή έμμεσα αίτιος της βλάβης του συνανθρώπου σου, να την επανορθώσεις και να τον αποζημιώσεις με κάθε τρόπο. Μόνο έτσι θα σε συγχωρήσει ο Κύριος για το κακό που έκανες λέγοντας ψέματα. Αυτά είναι τα κυριότερα αμαρτήματα, που γεννιούνται από τα οκτώ θανάσιμα. Και από τούτα και από εκείνα πρέπει να φεύγουμε μακριά με πολλή επιμέλεια, γιατί θα­νατώνουν την ψυχή μας και την οδηγούν στην αιώνια απώλεια. «ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΘΟΥΜΕ» Εκδ. Ι.Μ. ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: