Archive for the ‘ΡΩΣΟΙ ΑΓΙΟΙ’ Category

Ο Αγιος Ιωάννης Κροστάνδης

Ιερομάρτυς Αλέξανδρος Παρούσνικωφ.

Η άγνοια και η λήθη είναι οι χειρότεροι κίνδυνοι για τον άνθρωπο, οι πιο θανάσιμες παγίδες. Aυτές επιτυχώς στήνονται από την μεθοδευμένη παραπληροφόρηση, την προπαγάνδα που ασκείται από τα Mέσα Γενικής Ενημερώσεως. Υπερβολή, διόγκωση, συσκίαση, σκόπιμη απόκρυψη.
Nά μερικά δοκιμασμένα εργαλεία. Mέσα στην ζάλη και τον θόρυβο της τρεχούσης επικαιρότητος, ας στρέψουμε την προσοχή μας σε ιστορίες α-λήθειας και γνώσεως.Ιδού λοιπόν μια τέτοια, από τις αναρίθμητες, βγαλμένη από την μαύρη εποχή της Λενινιστικής Σοβιετικής Pωσίας, στο στόχαστρο της οποίας βρέθηκαν τα «θλιβερά έντομα»: παπάδες, καλόγεροι, μητροπολίτες. Kαί ο καθένας ας μετρηθεί με τον εαυτό του. Συγκλονιστική και αβάστακτη για τα μέτρα μας είναι η περίπτωση του πολυτέκνου ιερομάρτυρος Αλεξάνδρου Παρούσνικωφ.

Nυμφεύθηκε την Αλεξάνδρα Ιβάνοβνα και έκαμαν 10 παιδιά. Mέ τα παιδιά του ο ιερέας ήταν επιεικής. Ποτέ δεν τα τιμωρούσε μόνο τους έλεγε: «Mή μαλώνετε, μη μαλώνετε». Όταν άρχισαν οι διωγμοί της σοβιετικής εξουσίας κατά της Ορθοδόξου Εκκλησίας, η οικογένειά τους άρχισε να ζη πολύ δύσκολα κι αν δεν τους βοηθούσαν οι γείτονες δύσκολα θα επιζούσαν. Όλα τα μέλη της οικογενείας του ήσαν στερημένα πολιτικών δικαιωμάτων και δεν τους έδιναν δελτίο τροφίμων. Tά κρατικά καταστήματα ήσαν κλειστά γι᾽ αυτούς. Kάποτε παραμονή των Xριστουγέννων στο σπίτι τους δεν υπήρχε ούτε ψωμί. Η πρεσβυτέρα καθόταν στο άδειο τραπέζι θλιμμένη. Ο π. Αλέξανδρος ετοιμάζεται να πάει στην αγρυπνία των Xριστουγέννων. Ανοίγει την πόρτα και φωνάζει: «Παπαδιά, παπαδιά, πήγαινε εκεί!» Εκείνη βγαίνει και βλέπει δυό σακκιά με ψωμί, πατάτες και σιμιγδάλι. «Nά ο,τι χρειάζεται για την αυριανή γιορτή», της λέει ο π. Αλέξανδρος.
Στα 1920 έκαναν κατάσχεση στο μισό τους σπίτι και εγκατέστησαν εκεί τον αρχηγό της τοπικής αστυνομίας Mιχαλένκο. Ο γιος του εργαζόταν στη NKBΔ, στη Λουμπιάνκα. Ο Mιχαλένκο αρρώστησε από φυματίωση από την οποία και πέθανε. Συνήθιζε λοιπόν να πηγαίνει σε εκείνο το τμήμα του σπιτιού όπου ζούσε η οικογένεια του ιερέως και να φτύνει. Η παπαδιά έπεσε μπροστά του στα γόνατα και τον παρακαλούσε να μην το κάνει αυτό.
– Εμείς είμαστε φταίχτες, αλλά λυπηθείτε τα παιδιά.
– Η παπαδική λέρα πρέπει να σβήσει, απαντούσε.
Σύντομα αρρώστησε από φυματίωση ένας γιος του, μετά άλλος γιος, μετά η κόρη κι ύστερα άλλη κόρη. Δεν περνούσε χρόνος που να μη κηδεύει κι ένα παιδί της η Αλεξάνδρα Ιβάνοβνα.
Kάποτε ο π. Αλέξανδρος πήγαινε στο δρόμο κρατώντας την κόρη του από το χέρι. Oι περαστικοί γύριζαν προς αυτόν και τον έφτυναν. Tό κοριτσάκι σφίγγει δυνατά το χέρι του και σκέπτεται: «Kύριε, κι όμως είναι ο πιο καλός!». Ο πατέρας αισθανόμενος την ψυχική κατάσταση του παιδιού του, της λέει ήσυχα: «Tάνια μου, δεν είναι τίποτα! Όλα αυτά είναι για τον κουμπαρά μας».
Η οικογένεια του ιερέα είχε μια αγελάδα, η οποία, όπως σε όλες τις οικογένειες τότε, ήταν ο τροφοδότης τους. Kάποτε οι αντιπρόσωποι της εξουσίας την πήραν από την αυλή. Ο π. Αλέξανδρος ήταν εκείνη την ώρα στο ναό. Επιστρέφοντας τους βλέπει όλους συγχυσμένους και ερωτά τι συμβαίνει.
-Tή γελάδα μας την πήραν από την αυλή.
-Πήραν την γελάδα. Ελάτε, γρήγορα όλα τα παιδιά, γονατίστε να ψάλλουμε εήχαριστήρια δοξολογία στον Άγιο Nικόλαο τον θαυματουργό.
Η παπαδιά τον κοίταξε με αμηχανία.
– Παπά μου…
– Σάσενκα, ο Θεός έδωσε, ο Θεός πήρε.Ας τον δοξολογήσουμε.
Από τότε που δεν υπήρχε πια γελάδα, κάθε μέρα στην εξώπορτα βρισκόταν ένα καλάθι με μια μποτίλια γάλα και δυό καρβέλια ψωμί. Tά μεγαλύτερα παιδιά για πολλή ώρα κοιτούσαν στο παράθυρο, έβγαιναν στην εξώπορτα για να μάθουν ποιός τους φέρνει το ψωμί και το γάλα. Kάποιες φορές παρακολουθούσαν μέχρι τη βαθειά νύχτα, αλλά δεν κατάφεραν να δουν τον ευεργέτη τους. Aυτό το θαύμα της βοηθείας του Θεού με τις πρεσβείες του Αγίου Nικολάου του θαυματουργού συνεχίστηκε για αρκετά μεγάλο χρόνο.
Tίς νύχτες συχνά καλούσαν τον π. Αλέξανδρο στη NKBΔ, και του έλεγαν:
– Φύγε από την εκκλησία. Έχεις δέκα παιδιά, αλλά δεν τα λυπάσαι.
– Εγώ όλους τους λυπάμαι, αλλά εγώ υπηρετώ τον Θεό και θα παραμείνω μέχρι τέλους στην εκκλησία, απαντούσε ο ιερεύς.
Συνέβη πολλές φορές τη νύχτα να βρίσκεται στη NKBΔ, αλλά το πρωί πήγαινε στην εκκλησία να λειτουργήσει.
Mετά από πολλές ταλαιπωρίες ο π. Αλέξανδρος Παρούσνικωφ καταδικάστηκε σε τυφεκισμό και τυφεκίστηκε στις 27 Ιουνίου 1938.
Λίγο πριν από το θάνατό του έγραψε στη γυναίκα και τα παιδιά του:
«Παιδιά μου σας φιλώ όλους και δυνατά σας σφίγγω μέσα στην καρδιά μου. Nά αγαπάτε ο ένας τον άλλο. Nά σέβεστε τους μεγαλυτέρους, να φροντίζετε τους μικροτέρους. Mέ όλες σας τις δυνάμεις να προστατεύετε τη μητέρα σας. Ο Θεός να σας ευλογεί…»
«Αγαπημένη μου Σάσα! Σ᾽ ευχαριστώ για την ευτυχία που μου έδωσες. Για μένα μην κλαις. Aυτό είναι το θέλημα του Θεού».

«BIOI PΩΣΩN MAPTYPΩN», σελ. 12-23
Mετάφραση ἀπό τήν Pωσική: πρωτ. IΩ. ΦΩTOΠOYΛOΣ,  περιοδ. «XPIΣTIANIKH BIBΛIOΓPAΦIA», AP. ΦYΛ. 26, IANOYAP.-MAPT. 2005 .

Aπό τις διδαχές του Στάρετς Αμβροσίου της Όπτινα(Εορτάζει την 10η Οκτωβρίου).

Σύντομο συναξάριο του Οσίου Αμβροσίου

Γεννήθηκε στὶς 23 Νοεμβρίου τοῦ 1812 στὸ χωριὸ Μεγάλο Λιπόβιτς τῆς περιφέρειας τοῦ Ταμπώφ. Ὁ πατέρας του ὀνομαζόταν Μιχαὴλ Θεοδώροβιτς Γρένκωφ καὶ ἡ μητέρα του Μάρθα Νικολάγεβνα. Εἶχαν συνολικὰ ὀκτὼ παιδιὰ καὶ ὁ Ὅσιος Ἀμβρόσιος ἦταν ἕκτος στὴν σειρά. Τὸ βαπτιστικὸ ὄνομα τοῦ Ὁσίου ἦταν Ἀλέξανδρος καὶ ἡ εὐσεβὴς οἰκογένειά του τὸν ἀνέθρεψε σύμφωνα μὲ τὶς ἐπιταγὲς τοῦ Εὐαγγελίου, ἂν καὶ ὁ ἴδιος, ἀπὸ μικρός, ἦταν πολὺ ζωηρὸς ἀλλὰ καὶ πολὺ εὐφυής.Σπούδασε Ἱερατικὸ σεμινάριο καὶ στὴν ἀρχὴ ἔγινε δάσκαλος. Κατόπιν ἔγινε μοναχὸς στὴν Ὄπτινα καὶ στὶς 2 Φεβρουαρίου τοῦ 1843 Διάκονος. Στὰ τέλη τοῦ 1845 (9 Δεκεμβρίου) καὶ σὲ ἡλικία 33 χρονῶν, ἔγινε ἱερέας.

 

Σὲ λίγο ὅμως ἡ ὑγεία του χειροτέρεψε, ἀλλὰ ἡ ζωὴ του ὑπῆρξε ὁσιακῆ καὶ ἄκρως εὐεργετικὴ στοὺς συνανθρώπους του. Εἶχε προορατικὸ χάρισμα καὶ ἵδρυσε γυναικεῖο κοινόβιο τὸ 1872. Οἱ δοκιμασίες ποὺ ὑπέστη ἦταν πολλές, ἀλλὰ αὐτὸς στάθηκε βράχος ὑπομονῆς καὶ ἔμπρακτος διδάσκαλος τῶν θεϊκῶν ἀρετῶν.
Πέθανε στὶς 10 Ὀκτωβρίου τοῦ 1891 καὶ ἁγιοποιήθηκε τὸ 1990.

Α.Ταπείνωση.

Σχετικά με το θέμα της ταπεινώσεως και του πόνου ο π. Αμβρόσιος δίδασκε.

Ακούστε , Χριστιανοί μου, τι λέει ο ΆΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ.

«Υπάρχουν τρεις τρόποι για να κερδίσουμε την σωτηρία μας.

Ο πρώτος να μην αμαρτάνουμε. Ο δεύτερος να δείχνουμε  ειλικρινά μετάνοια.

Ο τρίτος αν δεν μετανοήσουμε πραγματικά, να υπομείνουμε τις συμφορές που θα μας βρουν». Ο Χριστός  συγχωρεί τα ανομήματά μας αδελφοί. Αλλά και ο πόνος καθαρίζει την ψυχή από τις  κηλίδες της αμαρτίας.

Στον ληστή που μετανόησε υποσχέθηκε ο Κύριος τον Παράδεισο. Ωστόσο ήρθαν κατόπιν οι στρατιώτες και του σύντριψαν τα σκέλη, και σ` αυτήν την κατάσταση κρεμόταν από τον σταυρό τρεις ώρες.

Έτσι υπομένοντας αγόγγυστα τον πόνο πέτυχε την ψυχική του κάθαρση.

Για την κάθαρση του ο άνθρωπος οφείλει να σηκώσει βαρύ σταυρό. Το πόσο βάρος θα έχει ο σταυρός δεν το κανονίζει ο Θεός αλλά εμείς οι ίδιοι. Πρόκειται για δένδρο που φυτρώνει στην δική μας καρδιά.

Ο  ΣΤΑΡΕΤΣ μιλούσε στα πλήθη των Χριστιανών που σαν διψασμένα ελάφια ξεδιψούσαν κοντά του. Πάτερ πως πρέπει να ζούμε; Πως θα πετύχουμε την σωτηρία μας; Κι εκείνος  σαν τον Ιωάννη Βαπτιστή απαντούσε! Να ζούμε χωρίς να απελπιζόμαστε, χωρίς να κατακρίνουμε, χωρίς να πικραίνουμε κανένα και όλους να τους τιμούμε.

Πάτερ έλεγε κάποιος άλλος. Είναι δυνατόν να ζούμε μέσα στο κόσμο και να σωθούμε;

Βεβαίως μπορούμε απαντούσε, εάν δεν ζούμε με το τραλαλά, αλλά με την ησυχία και την ταπείνωση. Άλλες φορές έλεγε. Πρέπει να ζούμε με ευθύτητα χωρίς υποκρισίες και φαρισαϊσμούς.

Να μοιάζει η πορεία της ζωή μας σαν την πορεία της ρόδας. Στην  ρόδα ένα σημείο αγγίζει την γη και το υπόλοιπο μέρος της βρίσκεται ανυψωμένο. Έτσι ας συμβαίνει και στην ζωή μας, και όχι να βυθιζόμαστε ολοσχερώς στα γήινα. Πρέπει να θεωρούμε τον εαυτό μας χειρότερο από τους άλλους.

Χωρίς την ταπείνωση δεν σώζεται ο άνθρωπος, έλεγε. Αν πιστεύουμε ότι από δική μας αξία σωζόμαστε έχουμε απατηθεί. Θα σας αναφέρω ένα διδακτικό περιστατικό.

Μια επιφανής αρχόντισσα, αρκετά ευσεβής αλλά και όχι αρκετά ταπεινή, καθώς κοιμόταν είδε ένα συγκλονιστικό Όνειρο.

Πάνω σε ένδοξο θρόνο ο δίκαιος Κριτής! Και απέναντι του πλήθος λαού, μεταξύ των οποίων και η ίδια. Ο Χριστός ετοιμάζονταν να καλέσει πλησίον του τους εκλεκτούς. Εκείνη που βασίζονταν  στις αρετές της και στις καλοσύνες της περίμενε μεγάλες τιμές, αλλά  έπεσε έξω στην πρόβλεψη της. Κάποια ταπεινή χωριατοπούλα εκρίθη άξια για την πρώτη θέση.

Δεύτερος ήταν ένα φτωχός χωρικός που φορούσε μάλιστα και τσαρούχια. Ακολούθησαν στη σειρά πλήθη απλοϊκών ανθρώπων. Σε κάποια στιγμή ο Κύριος έπαψε να προσκαλεί άλλους.

Εκείνη στην απελπισία της αποφάσισε να τον πλησιάζει και να του υπενθυμίσει τα καλά που είχε κάνει.

Ο Χριστός όμως απέστρεψε εντελώς το πρόσωπο του απ` αυτήν .

Εξουθενωμένη πλέον , έπεσε στο έδαφος , έκλαψε και αναγνώρισε ταπεινά πως πράγματι δεν της αξίζει η ουράνια βασιλεία. Να αγαπητοί μου – εδώ δυνάμωσε την φωνή του ο στάρετς – το ταπεινό φρόνημα! Έτσι πρέπει να σκεφτόμαστε όλοι.

Μα πάτερ, ρώτησε κάποιος, τόσο πολύ επικίνδυνη είναι η υπερηφάνεια;

Παιδί μου του απάντησε, φρόντισε να περιτύλιξης τον εαυτό σου με την ταπείνωση, και τότε δεν έχεις να φοβηθείς τίποτε, έστω και αν ο ουρανός πέσει πάνω στην γη.

Β.Γιά την Οργή

Πάτερ ρώτησε κάποιος, όταν ένας δεν είναι καλά στην υγεία του και συμβαίνει να ερεθίζεται και να εκνευρίζεται εύκολα, έχει ενοχή γι` αυτό.

Άκουσε, αδελφέ μου του αποκρίθηκε. Κανένας δεν πρέπει να δικαιολογεί την νευρικότητα του.

Δεν φταίει σε αυτόν η αρρώστια του, αλλά ο εγωισμός του. Η Αγία Γραφή τι μας λέει. «Οργή ανδρός δικαιοσύνη Θεού ου κατεργάζεται» (ΙΑΚ.α 20).

Δηλαδή, η οργή παρασύρει τον άνθρωπο στο κακό και δεν τον αφήνει να πράξει την αρετή και την δικαιοσύνη που απαιτεί ο Θεός.

Ας προσέξουμε και τούτο. Να μην είμαστε ποτέ βιαστικοί και ανυπόμονοι. Μ` αυτόν τον τρόπο θα προφυλασσόμαστε από τον εκνευρισμό και την οργή.

Γ.Περί λογισμών.

Πάτερ ρώτησε κάποιος άλλος. Όταν χωρίς να το θέλω περνούν από το νου μου αισχροί λογισμοί, αμαρτάνω;

Άκουσε παιδί μου. Κάποια ασκήτρια η Αικατερίνη Σενέισκαγια εταλαιπωρείτο πολύ καιρό από ακάθαρτες σκέψεις. Στο τέλος την επισκέφτηκε ο Χριστός και αμέσως τις απεμάκρυνε. «Που ήσουν τόσο καιρό, γλυκύτατε Ιησού μου»;

Τον ρώτησε. «Ήμουν μέσα στην καρδιά σου» της απάντησε. « Στην καρδιά μου; Μα, αφού είναι γεμάτη από ακάθαρτους λογισμούς».

«Ήμουν στην καρδιά σου, γιατι εσύ κανένα από τους λογισμους αυτούς δεν αποδέχθηκες.

Αντιθέτως προσπαθούσες να τους διώξεις. Δεν μπορούσες να απαλλαγείς από αυτούς και υπόφερες. Αγωνιζόσουν όμως εναντίον τους. Έτσι μου παραχωρούσες μέρος στην καρδία σου».

Ποιο είναι λοιπόν το συμπέρασμα; Όταν δεν συγκατατιθέμεθα στις άσχημες σκέψεις, δεν έχουμε ενοχή.

Προφητικά λόγια του Άγιου Σεραφείμ της Βίριτσα

«…θα έλθει καιρός που όχι οι διωγμοί αλλά τα χρήματα και τα αγαθά αυτού του κόσμου θα απομακρύνουν τους ανθρώπους από τον Θεό. Και θα χαθούν ψυχές πολύ περισσότερες από ότι τον καιρό των διωγμών. Από την μία θα χρυσώνουν τους τρούλους και θα βάζουν επάνω τους τούς σταυρούς και από την άλλη παντού θα βασιλεύει κακία και ψεύδος. Η αληθινή Εκκλησία πάντα θα διώκεται. Αυτοί που θέλουν να σωθούν, θα σώζονται με τις ασθένειες και τις θλίψεις. Ο τρόπος που θα γίνονται οι διωγμοί θα είναι πολύ πονηρός και θα είναι πολύ δύσκολο κανείς να προβλέψει τους διωγμούς. Φοβερός θα είναι αυτός ο καιρός, λυπάμαι αυτούς που θα ζούνε τότε»

«…θα έλθει εποχή που η διαφθορά και η ακολασία μεταξύ των νέων θα φτάσει σε έσχατο σημείο. Παρθένοι νέοι σχεδόν δεν θα υπάρχουν. Θα βλέπουν την ατιμωρησία τους και θα νομίζουν ότι όλα τους είναι επιτρεπτά για να ικανοποιούν τις επιθυμίες τους…

Θα τους καλέσει, όμως, ο Θεός και θα καταλάβουν ότι δεν είναι δυνατόν να συνεχίσουν μια τέτοια ζωή και με διάφορους τρόπους θα οδηγηθούν στον Θεό. Σε πολλούς θα υπάρχει τάση προς την ασκητική ζωή. Αυτοί που παλιά ήταν αμαρτωλοί και οινοπότες θα γεμίσουν τις εκκλησίες και θα αισθανθούν μεγάλη δίψα γιά την πνευματική ζωή. Πολλοί θα γίνουν μοναχοί. Θ’ ανοίξουν τα μοναστήρια και οι εκκλησίες θα είναι γεμάτες πιστούς. Το ότι σήμερα αμαρτάνουν πολύ, θα τους οδηγήσει σε πιο βαθιά μετάνοια.

Ένα γράμμα για το κάπνισμα.(Του Οσίου Αμβροσίου της Όπτινα)

Ένας μανιώδης καπνιστής από την Αγια Πετρούπολη, ο Αλέξιος Στεπάνοβιτς Μαγιόρωφ, άρχισε κάποτε να αισθάνεται τις επιζήμιες συνέπειες του καπνίσματος στην υγεία του.
Οι πολλές συμβουλές και παραινέσεις των φίλων του αποδείχθηκαν μάταιες. Τελικά το έτος 1888 ο Αλέξιος Στεπάνοβιτς κατέφυγε στην Βοήθεια του στάρετς Αμβρόσιου και με επιστολή του ζήτησε να του υποδείξει τον τρόπο που θα καταπολεμήσει το πάθος του.
Σε γράμμα του με ημερομηνία 12 Οκτωβρίου 1888 ο όσιος Αμβρόσιος απάντησε στον Αλέξιο Μαγιόρωφ τα έξης: «Γράφεις ότι δεν μπορείς να κόψης το κάπνισμα! Αυτό που εΙναι αδύνατο για τον άνθρωπο, είναι δυνατό με τη βοήθεια του Θεού. Το μόνο που χρειάζεται εΙναι να αποφασίσεις με σταθερότητα να απαλλαγής άπ’ αυτό, αφού αναγνωρίζεις την ζημία που προξενεί στην ψυχή και στο σώμα σου. Διότι ο καπνός εξασθενίζει την ψυχή, αυξάνει και δυναμώνει τα πάθη, σκοτίζει το νου και καταστρέφει σιγά-σιγά τη σωματική υγειά με έναν αργό θάνατο. Ταυτόχρονα οι πνευματικές ασθένειες της οξυθυμίας και μελαγχολίας εμφανίζονται στην ψυχή σαν συνέπεια του καπνίσματος. Σε συμβουλεύω να χρησιμοποίησης πνευματική θεραπεία για την καταπολεμήσει του πάθους σου.

Να κάνης λεπτομερή εξομολόγηση όλων των αμαρτιών που διέπραξες από την ηλικία των επτά χρόνων έως σήμερα και να μεταλάβεις τα ’χραντα Μυστήρια.
Κάθε μέρα να διαβάζεις όρθιος ένα η περισσότερα κεφάλαια του Ευαγγελίου. Μόλις αρχίζει να εμφανίζεται ή αποθάρρυνσης και ή απελπισία, να διαβάζεις και πάλι μέχρι να περάσει. “Αν ξαναεμφανισθεί, άρχισε πάλι την μελέτη του Ευαγγελίου. ‘Ή, αν θέλεις, πήγαινε σε κάποιον απομονωμένο χώρο και κάνε τριάντα τρεις εδαφιαίες μετάνοιες σε ανάμνηση της επίγειας ζωής του Κύριου και προς τιμή της Αγίας Τριάδος». Μόλις έλαβε το γράμμα ο Αλέξιος Στεπάνοβιτς το διάβασε και « άναψε ένα τσιγάρο», όπως εξηγεί ο ίδιος σε ιδιόγραφο σημείωμα του. « ’ρχισα να το καπνίζω, αλλά ένιωσα ξαφνικά ένα φοβερό πονοκέφαλο και μια απέχθεια προς το καπνό του τσιγάρου. Εκείνο το βράδυ δεν κάπνισα. Την επόμενη ημέρα τέσσερις φορές άρχισα να καπνίζω μηχανικά και από συνήθεια. Δεν μπορούσα όμως να καταπιώ τον καπνό, γιατι με έπιανε δυνατός πονοκέφαλος. Έτσι έκοψα το κάπνισμα με ευκολία. Τα δυο προηγούμενα χρόνια δεν είχα μπορέσει να απαλλαγώ από το κάπνισμα, όσο κι αν είχα πιέσει τον εαυτό μου.

Παρ` όλο που η υγεία μου επιδεινώθηκε σοβαρά, συνέχισα να καπνίζω γύρω στα 75 τσιγάρα την ημέρα. Όταν λοιπόν άρχισα να αισθάνομαι άρρωστος και ανίκανος να ξεριζώσω το πάθος μου, ακολούθησα τις συμβουλές των φίλων μου και κατέφυγα στο στάρετς Αμβρόσιο. Με ειλικρινή μετάνοια του ζήτησα να προσευχηθεί για μένα. Αργότερα, όταν πήγα να τον ευχαριστήσω, ο πατήρ Αμβρόσιος άγγιξε με το ραβδί του το κεφάλι μου που πονούσε και από εκείνη τη στιγμή δεν αισθάνομαι πια κανενός είδους πονοκέφαλο.

Εκδόσεις αγιορείτικη μαρτυρία. Τριμηνιαία έκδοση Ιεράς Μόνης Ξηροποτάμου. Τεύχος 6. .

Ή προσευχή είναι πνευματικό κεφάλαιο(στάρετς Νεκτάριος )

Ό στάρετς Νεκτάριος έλεγε ότι είναι πολύ ωφέλιμο για μας, όταν ό Κύριος επί μεγάλο χρονικό διάστημα δεν εισακούει τίς προσευχές μας. Εμείς πρέπει μόνο να συνεχίσουμε να προσευχόμαστε καί να μην απελπιζόμαστε.

Ή προσευχή είναι πνευματικό κεφάλαιο” όσο περισσότερο μένει το κεφάλαιο στην τράπεζα, τόσο πιο πολύ τόκο θα φέρει. Ό Θεός θα στείλει το έλεος του, όταν θα είναι ευάρεστο σ’ Αυτόν κι όταν θα είμαστε έτοιμοι να το δεχθούμε προς όφελος μας.

Αν έχουμε υπερβολική ανάγκη από κάτι, τότε πρέπει να προσευχηθούμε δύο ή τρεις φορές. Κι όταν ό Θεός μας το δώσει, να τον ευχαριστήσουμε για την εκπλήρωση του αιτήματος μας. Μερικές φορές μπορεί να χρειαστεί ένας χρόνος για να εκπληρώσει ό Θεός κάποιο αίτημα μας. Πρέπει να έχουμε ως παράδειγμα τους αγίους Ιωακείμ καί Άννα.

Σ’ όλη τους την ζωή προσεύχονταν καί δεν απελπίζονταν, αλλά ήταν γεμάτοι ελπίδα” καί τι παρηγοριά τους έστειλε ό Κύριος!

Ό ατομικός κανόναςΓράφει ή μοναχή Νεκταρία (Κοντσέβιτς): Ό Γέροντας μου είχε βάλει να κάνω κανόνα στο κελί μου” να λέω 30 φορές “Κύριε, Ιησού Χριστέ, Υιέ του Θεού, ελέησόν με την αμαρτωλή”, 10 φορές το “Ύπεραγία Θεοτόκε, σώσον με”, 10 φορές το “Άγιε άγγελε φύλακα μου, πρέσβευε στον Θεό για μένα” καί 10 φορές το “Άγιοι Πάντες πρεσβεύσατε υπέρ εμού”.

Καί πρόσθεσε: «Καθώς θα λες “Άγιοι Πάντες πρεσβεύσατε υπέρ εμού”, όλοι οί Άγιοι στον Παράδεισο θα λένε “Κύριε ελεησόν” καί θα είναι αυτό ένα κέρδος για σένα». Τώρα κάθε φορά πού λέω “Άγιοι Πάντες πρεσβεύσατε υπέρ εμού”, αναλογίζομαι πώς όλοι μαζί οί Άγιοι στον Παράδεισο γονατίζουν μπροστά στον θρόνο του Θεού καί λένε “Κύριε ελεησόν”.

Μιά προφητική επιστολή του Στάρετς Ανατολίου του νεωτέρου της Όπτινα (+1927)

Ένα προφητικό κείμενο – καθρέπτης για τα όσα συμβαίνουν στις ημέρες μας. Το δημοσιεύομε με την ελπίδα, ότι θα ωφελήσει όσους ανησυχούν και αγωνιούν …, ώστε να διαπιστώσουν ότι «δει ταύτα πάντα γενέσθαι»
“… Θα εξαπλωθούν παντού αιρέσεις και θα πλανήσουν πολλούς ανθρώπους. Ο εχθρός του ανθρωπίνου γένους θα ενεργεί με πονηρία με σκοπό να ελκύση εντός της αιρέσεως εάν είναι δυνατόν ακόμη και τους εκλεκτούς. Δεν θα αρχίση απ εὐθείας να απορρίπτη τα δόγματα της Αγίας Τριάδος, την θεότητα του Ιησοῦ Χριστού και την αρετή της Θεοτόκου, αλλά θα αρχίση ανεπαισθήτως να διαστρέφη τις διδασκαλίες και τους θεσμούς της Εκκλησίας και το πραγματικό νόημά τους, όπως μας παρεδόθησαν από τους Αγίους Πατέρες εν Αγίῳ Πνεύματι. Ολίγοι θα αντιληφθούν αυτές τις πανουργίες του εχθρού, εκείνοι μόνον οι πλέον πεπειραμένοι εις την πνευματικήν ζωήν. Οι αιρετικοί θα πάρουν την εξουσίαν επί της Εκκλησίας και θα τοποθετήσουν ιδικούς των υπηρέτας παντού, οι δε πιστοί θα καταφρονώνται.
Ο Κύριος είπε: “ Από των καρπών αυτών επιγνώσσεσθε αυτούς” και έτσι από τους καρπούς των, όπως επίσης και από τις ενέργειες των αιρετικών αγωνίσου να διακρίνεις αυτούς από τους αληθινούς ποιμένας. Αυτοί είναι πνευματικοί ληστές, λεηλατούντες το πνευματικό ποίμνιο και θα εισχωρούν στην αυλή των προβάτων (την Εκκλησία ) αναβαίνοντες «αλλαχόθεν» (και όχι από την πύλη), όπως ακριβώς προείπε ο Κύριος. Θα εισχωρούν παρανόμως, μεταχειριζόμενοι βία και καταπατούντες τους θείους θεσμούς. Ο Κύριος τους αποκαλεί κλέπτας ( Ιω ι,1). Πράγματι, το πρώτο έργο που θα κάνουν θα είναι ο διωγμός των αληθινών ποιμένων, η φυλάκιση και η εξορία τους, διότι χωρίς αυτό θα είναι αδύνατον σ αυτούς να λεηλατήσουν τα πρόβατα. Γι αυτό παιδί μου, όταν δείς την παραβίαση της πατερικής παράδοσης ς και της θείας Τάξη στην Εκκλησία, της Τάξης που εγκαθιδρύθηκε από τον ίδιο τον Θεό, γνώριζε ότι οι αιρετικοί έχουν ήδη εμφανισθεί, αν και προς το παρόν μπορεί να αποκρύπτουν την ασέβειά τους. Ακόμη θα διαστρέφουν την Αγία Πίστη
( Ορθοδοξία) ανεπαίσθητα με σκοπό να επιτύχουν, καλύτερα να παραπλανήσουν και δελεάσουν τους απείρους στα δίχτυά τους.
Ο διωγμός δεν θα στρέφεται μόνον εναντίον των ποιμένων, αλλά εναντίον όλων των υπηρετών του Θεού, διότι όλοι εκείνοι που θα κυβερνώνται από την αίρεση δεν θα ανέχονται την ευσέβεια. Να αναγνωρίζεις αυτούς τους λύκους με ένδυμα προβάτων, από τις υπερήφανες διαθέσεις τους και την αγάπη τους δια την εξουσία. Θα είναι συκοφάντες, προδότες, ενσπείροντες πανταχού έχθρα και κακία. Οι αληθινοί υπηρέτες του Θεού είναι ταπεινοί, αγαπούν τον πλησίον και είναι υπάκουοι εις την Εκκλησία.
Οι Μονάζοντες θα καταπιέζονται μεγάλως από τους αιρετικούς και ο μοναχικός βίος θα περιφρονείται. Τα Μοναστήρια θα λιγοστεύσουν, ο αριθμός των μοναχών θα μειωθεί και αυτοί που θα μείνουν θα υποφέρουν ποικίλους εκβιασμούς. Αυτοί οι εχθροί του μοναχικού βίου τέλος πάντων έχοντες εμφάνιση μόνον ευσεβείας, θα προσπαθούν να ελκύουν τους μοναχούς με το μέρος των, υποσχόμενοι σ αυτούς προστασία και γήϊνα αγαθά, κακοποιούντες τους αντιτιθεμένους σ αυτούς με διώξεις. Αυτές οι κακοποιήσεις θα προξενούν μεγάλη απόγνωση στους ολιγοψύχους, αλλά εσύ παιδί μου να χαίρεσαι, διότι έχεις ζήσει μέχρι τούτον τον καιρό, επειδή σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου (Ματθ. Ι,31) οι πιστοί τότε, που δεν έχουν δείξει άλλες αρετές, θα λάβουν στεφάνους μόνον και μόνον επειδή στάθηκαν στερεοί στην πίστη. Να φοβείσαι τον Κύριο παιδί μου. Να φοβείσαι μήπως απωλέσεις τον στέφανο που ετοιμάσθηκε για σένα. Να φοβείσαι μην αποβληθείς παρά του Κυρίου εις το σκότος το εξώτερο και την αιώνια κόλαση. Στέκε ανδρείως στην πίστη και εάν είναι αναγκαίο να υπομένεις διωγμούς και άλλες θλίψεις, διότι ο Κύριος θα είναι μαζί σου, και οι άγιοι μάρτυρες και ομολογητές θα βλέπουν με χαρά τους αγώνάς σου. Ομως αλλοίμονο στους μοναχούς σ ΄αὐτές τις ημέρες που θα είναι δεμένοι με υπάρχοντα και πλούτη, οι οποίοι ένεκα της αγάπης, της “ειρήνης” θα είναι έτοιμοι να υποταχθούν στους αιρετικούς. Αυτοί θα αποκοιμίζουν την συνείδησή τους με το να λένε “εμείς συντηρούμε και σώζουμε το μοναστήρι, και ο Κύριος θα μας συγχωρήσει”. Οι ταλαίπωροι και τυφλοί, δεν αντιλαμβάνονται ότι δια μέσου της αιρέσεως οι δαίμονες θα εισέρχονται στο μοναστήρι, το οποίον δεν θα είναι πλέον τότε ένα άγιο μοναστήρι, αλλά γυμνοί τοίχοι από όπου η χάρις θα αποχωρεί.
Ο Θεός οπωσδήποτε είναι ισχυρότερος από τους εχθρούς και ποτέ δεν θα εγκαταλείψει τους υπηρέτες του. Αληθινοί χριστιανοί θα ευρίσκονται έως τέλους του αιώνος τούτου, μόνον που θα προτιμούν να ζουν σε απομακρυσμένους και ερημικούς τόπους. Να μη φοβείσαι τις θλίψεις, αλλά μάλλον να φοβείσαι την ολέθρα αίρεση, διότι αυτό είναι που μας γυμνώνει από την θεία χάρη και μας χωρίζει από τον Χριστό.

Follow

Get every new post delivered to your Inbox.

Join 31 other followers